Κλείτος Κυριακίδης: «Ζήσε το τώρα! Αυτός είναι ο πυρήνας για να δημιουργήσεις και για να μην υπάρχει δυστυχία»

0
665

kleitos2

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Έξω στη βροχή με τσιγάρο και κασκόλ.

Χρόνος: Να χει σκοτεινιάσει και να ναι οι δρόμοι άδειοι.

Σκοπός: Πως θα βάλουμε τον Τσέχωφ… στις λέξεις που θα λέμε από δω και πέρα.

Ψιλοέβρεχε. Είχε βάλει και λίγο κρύο, αλλά εκείνος πέθαινε για ένα τσιγάρο. Ανεβήκαμε την σκάλα του Θεάτρου Όρα και βγήκαμε στην πεζοδρομημένη –πια- Αντωνίου Καμάρα. Κι έτσι όπως στεκόμασταν κάτω από το σχεδόν ανύπαρκτο υπόστεγο μου μίλησε για τους «Έκπτωτους», τον Τσέχωφ, τις βραδιές της κρίσης, τις μουσικές του δρόμου και τον τρόπο που του λείπει ο κινηματογράφος. Κλείτος Κυριακίδης. Σκηνοθέτης, με συχνές τάσεις ηθοποιού, σαξοφωνίστας της παρέας, ποιητής μετά από κάθε συναισθηματικό του τέλμα, δημιουργός σε μια εποχή που οι συνθήκες δεν ευνοούν και λάτρης της ρώσικης λογοτεχνίας τόσο που να καταπιάνεται συχνά μαζί της και να παίρνει σπουδαία ερεθίσματα. Οι «Έκπτωτοι» του κάνουν πρεμιέρα απόψε στο Θέατρο Όρα στις 21.00 και αυτή η είναι η πρώτη του ολοκληρωμένη θεατρική απόπειρα. Μέσα από τρία μονόπρακτα θα βρούμε μια ενιαία θεατρική σύνθεση, που ίδιος μου περιγράφει σαν μια ξεχωριστή εμπειρία για τον θεατή. Τι θα δούμε; «Οι ηθοποιοί ενός θιάσου προσπαθούν να βυθιστούν μέσα στους ρόλους, μέσα στους χαρακτήρες του Τσέχωφ. Όλη η επανάσταση που έκανε ο Τσέχωφ είναι ακριβώς αυτό. Πήγε να σπάσει το κατεστημένο του πως λειτουργεί το θέατρο, του πως λειτουργούν οι ηθοποιοί και να το φέρει στο φυσικό του πλαίσιο» μου εξηγεί ο Κλείτος. Όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται οι ρόλοι δεν θα είναι ρόλοι κι όταν μετά το πρώτο μέρος της παράστασης θα θελήσετε να χειροκροτήσετε… θα καταλάβετε ξαφνικά πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, αφού ήδη θα έχει ξεκινήσει το επόμενο μονόπρακτο.

ekptotoi

Ο δικός του θίασος και η ποίηση της λύτρωσης!

Στην μικρή σκηνή του Θεάτρου Όρα, πλάι στα βελούδινα καθίσματα που είναι στημένα αμφιθεατρικά και βαλμένοι στην πιο ζεστή ατμόσφαιρα, 4 ηθοποιοί, ερασιτέχνες, από το προσωπικό του εργαστήρι θα κάνουν τα δικά τους μικρά ή μεγάλα θαύματα μετά από ένα ταξίδι προβών αρκετά ιδιόμορφο. «Τους ξεκίνησα σιγά σιγά με λόγια, λόγια, λόγια. Τους έμαθα τον τρόπο διαβάσματος. Μετά σπάσαμε τα κείμενα, αλλά το μεγαλύτερο βασανιστήριο ήταν ο χρόνος που έπρεπε να περάσει μέχρι να είμαστε έτοιμοι» μου λέει ο Κλείτος. Από τον Μάιο το δουλεύουν και δεν σταμάτησαν τις διακοπές του Αυγούστου. Είπαν να το αντιμετωπίσουν σαν ένα σκέλος της ζωής τους που προχωρά παράλληλα με ό,τι άλλο κάνουν σε μια πιο ελεύθερη μορφή συνεργασίας. Εκείνος δεν σκέφτηκε να παίξει, να υποδυθεί, να τσαλακωθεί. Είναι όμως σε ετοιμότητα για παν ενδεχόμενο. «Σχεδόν έχω μάθει όλους τους ρόλους σε περίπτωση που σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του» δηλώνει και το ένα τσιγάρο διαδέχεται το άλλο και η ψιχάλα έχει αρχίσει να δυναμώνει. Κι εκεί αρχίσαμε να μιλάμε για τις μουσικές. Εκείνος έγραψε το μεγαλύτερο μέρος… επηρεασμένος από το «Bolero» του Ravel. Σ’ αυτό το μοτίβο και με πολλές ποιητικές συνδέσεις οι «Έκπτωτοι» θα μας αποκαλυφθούν από το Α ως το Ω. Γι’ αυτή την ποίηση θα μπορούσε να μου μιλά με τις ώρες. «Η ποίηση είναι η αγαπημένη μου τέχνη. Όχι μόνο η γραπτή, αλλά και αυτή που μπορεί να υπάρξει στην μουσική ή στον κινηματογράφο. Ειδικά το cinema… μπορεί να αποτελέσει ένα ποιητικό σχήμα από την γέννησή του, να καταγράψει αισθήσεις, να λειτουργήσει συνειρμικά. Ό,τι δεν προσπαθεί να μου επιβάλλει άποψη είναι για μένα ποίηση» υπογραμμίζει και μου θυμίζει πόσο απεχθάνεται αυτήν ακριβώς την τακτική του αμερικάνικου κινηματογράφου. «Δεν μου αρέσει να μου δίνουν στο στόμα τροφή. Νομίζω ότι και οι θεατές έχουμε ευθύνη απέναντι σε αυτό που πηγαίνουμε να δούμε. Δεν μπορείς να πας να δεις Ταρκόφσκι και να είναι σαν να πας να δεις το “Πολύ σκληρός για να πεθάνει”. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι’ αυτό που θα δεις για να αφεθείς και να το απολαύσεις». Σωστά όλα αυτά, όμως πόσο εκπαιδευμένοι είμαστε οι Έλληνες, ώστε να μπούμε σε τέτοιου είδους διαδικασίες; «Όχι πολύ, αλλά υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων όπως είμαι εγώ και οι συνεργάτες μου, που γεννηθήκαμε στην ίδια πόλη, την ίδια εποχή, με τα ίδια πάνω κάτω ερεθίσματα… που ανήκουμε σ’ εκείνο το κοινό». Κι όσο επιμένει με πείθει πως υπάρχει ελπίδα. Η δική του ελπίδα ξεπροβάλλει μέσα από τις τέχνες που τον γοητεύουν. Κυρίως γράφοντας, προκειμένου να αποτυπώσεις πάνω στο χαρτί την πιο μελοδραματική του φύση. Εκείνη που έχει μια τάση κάθαρσης και υπερβολής μαζί.

kleitos1

Το θέατρο της κρίσης και το cinema των ονείρων!

Εκεί που υπάρχει παύση, ξαφνικά οι ηθοποιοί μαζεύουν τα σκηνικά τους. Εκεί που έχει επέλθει ισορροπία στην σκηνή ξαφνικά σεισμοί διαλύουν το σκηνικό και μαζί του διαλύονται και οι μουσικές. Το τελευταίο μονόπρακτο; Ίσως το πιο σημαντικό. «Και μετά στο χάος. Ένα έργο για τον θάνατο. Ένας ηθοποιός έχει κάνει την τελευταία του παράσταση. Έχει ξυπνήσει και τον έχουν ξεχάσει μέσα στο κλειστό θέατρο κι έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο. Είναι τότε που αντιλαμβάνεται τις ματαιώσεις του, τι έχασε από τη ζωή του κι ότι ουσιαστικά ήταν ένας αγώνας προσπάθειας ν’ αγγίξει το κοινό αλλά δεν κατάφερε ν’ αγγίξει τον εαυτό του» μου λέει και με βάζει μέσα σε ένα σύννεφο προβληματισμού αμέσως αμέσως. Γιατί οι ύστατες ώρες κρύβουν τόση συντριβή; Και γιατί αυτή η συντριβή δεν μας συμβαίνει λίγο νωρίτερα ώστε να σώσουμε κάτι από μας που θέλει να απελευθερωθεί και να ζήσει; Προσωπικές κουβέντες τέλος. Ανάμεσα στην φυσικότητα και την μεταφυσικότητα της παράστασης περνάμε εύκολα στις συμβάσεις του θεάτρου και τον ρεαλισμό του κινηματογράφου. «Για να κάνεις θέατρο χρειάζεσαι μόνο μια καρέκλα, ένα φως κι έναν ηθοποιό. Για να κάνεις μια ταινία πρέπει να στήσεις κάτι πολύ ρεαλιστικό κι αυτό θέλει χρήματα και ευρεσιτεχνία σίγουρα. Θα ήθελα να μπορώ να κάνω ταινίες, αλλά εκεί επειδή καταγράφονται όλα δεν γίνεται να υπάρχει ψεγάδι. Στο θέατρο αντιθέτως είναι εύκολο να βρεις μια σύμβαση και να ξεπεράσεις τα εμπόδια. Έχεις οπωσδήποτε μεγαλύτερη ελευθερία ώστε να φτιάξεις πράγματα μέσα από την αφαίρεση» επισημαίνει για να καταλήξει ευτυχώς σε μια σωστή προτροπή: «Πρέπει όλοι να δοκιμάσουμε να βασιστούμε λίγο στα πόδια μας και με ανθρώπους που αγαπάμε και σεβόμαστε». Φέρνοντας την συζήτηση στο θεατρικό γίγνεσθαι ανακαλύψαμε τις «αρπαχτές» αλλά και την ανάγκη των σύγχρονων Ελλήνων θεατών να κάτσουν απέναντι από μια σκηνή για να λυτρωθούν ή να γελάσουν ή την ανάγκη των ίδιων των δημιουργών να εκτονωθούν μέσα από την τέχνη τους. «Απλά δεν υπάρχει τηλεόραση οπότε ουσιαστικά δίνουμε ώθηση εδώ και φτιάχνουμε ένα συστημικό θέατρο που έχει ελαφρά έργα για να βγάλουμε χρήματα. Αυτή είναι η μια εκδοχή. Η άλλη έχει να κάνει με τον πόνο… τον πόνο που υπάρχει λόγω κρίσης. Και για να μειώσουμε τον πόνο πρέπει να βρούμε την ηδονή. Μια από τις ηδονές είναι η έκφραση». Εκείνος το βιώνει σαν παρηγοριά. «Κάνουμε θέατρο και το γουστάρουμε και δεν έχουμε στόχο να βγάλουμε χρήματα από αυτό, να ζήσουμε από αυτό. Από το να δουλεύω για άλλους και να χάνω τα λεφτά μου σε πράγματα τα οποία δεν μου αρέσουν προτιμώ να κάνω αυτό που μ’ αρέσει».

Κλείνοντας με χαρακτηρισμούς και μια συμβουλή…

Σπιτόγατος, αν και ξέρει καλά πως η ζωή τρέχει έξω από τα σαλόνια και πέρα από τα μπαλκόνια. «Λόγω συνθηκών, δεν υπάρχουν χρήματα. Μπορείς να πας βεβαία σε σπίτια φίλων, που είναι πολύ ωραίο, μα κάποια στιγμή κουράζει κι αυτό» μου λέει. Αγαπά την μοναξιά και είναι από εκείνους τους τύπους που θα τον δείτε να πηγαίνει μόνος του διακοπές στο Γαϊδουρονήσι, για να σκεφτεί, να γράψει, να χαλαρώσει. Κάτι σαν ασκητική…! Με βαθιά αγάπη στο ποδήλατο του, που δυστυχώς του έκλεψαν πρόσφατα, αλλά και με βαθιά αφοσίωση στο σαξόφωνό του που κάποια Σάββατα το παίρνει παραμάσχαλα και αφήνει τους ήχους να σκορπούν στην Αγίας Σοφίας παρέα με έναν φίλο, ως μουσικοί του δρόμου, παρά το γεγονός ότι αυτή η πόλη μπερδεύει τον πολιτισμό με την επαιτεία συχνά πυκνά. «Τελευταία περπατάω το πρωί στην παραλία και παρατηρώ τον κόσμο που περνάει. Λέω στον εαυτό μου… “ας μη θυμώσω σήμερα, ας θυμώσω άλλη μέρα” και νιώθω καλά». Εντός αυτού του θετικού κλίματος πήρα την συμβουλή του κι έφυγα τρέχοντας στην βροχή, χωρίς ομπρέλα. «Ζήσε το τώρα. Αυτός είναι ο πυρήνας για να δημιουργήσεις και για να μην υπάρχει δυστυχία. Δεν γίνεται να ακροβατείς μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος. Έτσι χάνεται το “τώρα”».

ekptwtoi.foto

Info:

 «Έκπτωτοι» του Αντόν Τσέχωφ

Θέατρο Όρα (Αντωνίου Καμάρα 3 και Τσιμισκή, έναντι Χ.Α.Ν.Θ)

Παραστάσεις: 28 Νοεμβρίου- 8 Δεκεμβρίου 2013

Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο: 21:00

Κυριακή: 19:00 και 21:00

Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ και 8 ευρώ (άνεργοι, ΑΜΕΑ, φοιτητές)

 

Συντελεστές:

Διανομή:

Δήμητρα Ντασιώτη

Χρήστος Κιτσίρογλου

Αλέξανδρος Παύλου

Χριστίνα Παρπούλα

 

Σκηνοθεσία-διασκευή κειμένων: Κλείτος Κυριακίδης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Michael Webber

Σκηνικά- κοστούμια: Νίκος  Καλαιτζίδης

Φωτισμός: Ορέστης Ψωμόπουλος

Επικοινωνία – Προώθηση: Δέσποινα Πολυχρονίδου

Παραγωγή: G.A.L.P.

 

 

Προηγούμενο άρθροΕικαστική έκθεση για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Επόμενο άρθροΜια «Βασιλική» εξομολόγηση στο Θέατρο Αυλαία
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.