Κοφτές, μικρές ανάσες…

0
622
"Καλοκαίρι" /(c)GTKessopoulos

Γράφει ο Πέτρος Λεμονίδης / [email protected]

Αυτό είναι το καλοκαίρι μας. Τελειώνει σχεδόν και ο Ιούνης. Αν και ήταν δύσκολο να διώξουμε το χειμώνα, επιτέλους τα καταφέραμε. Αντιστεκόταν ο άτιμος και μάλιστα σθεναρά. Εκτός του ότι έπαιξε επιθετικά όλο το διάστημα που του αναλογούσε με πολύ χιόνι, παγωνιά και κρύο- χρόνια είχαμε να αντιμετωπίσουμε τόσο βαρύ χειμώνα, άρχισε να μας κάνει τσιριμόνιες και κατά την αλλαγή σκυτάλης. Λες και έκανε πλύση εγκεφάλου στην άνοιξη κάθε φορά που την επισκεπτόταν. Ποτέ δε με άδεια χέρια. Μα μια βροχούλα κάθε βράδυ, μια ψυχρούλα, ένα κάτι το κουβαλούσε. Φαντάζομαι πως πολλοί ήδη θα έχετε πεθυμήσει αυτές τις κρύες στιγμές αλλά μην πέφτετε στην παγίδα. Κρατήστε χαρακτήρα!

Ξεκουμπίστηκε για τα καλά, μέχρι του χρόνου βέβαια. Και στη θέση του τώρα κάθεται το γνωστό και αγαπημένο μας καλοκαιράκι. Το πόσο χαίρομαι, δε φαντάζεστε. Αυτός ο παρατεταμένος και επιθετικός χειμώνας μας κατέβαλε αρκετά. Και είναι και εποχές που είμαστε αρκετά ευάλωτοι. Φοβόμαστε για το ευρώ, φοβόμαστε και για τον καιρό.

Σε αυτές τις καλές ζέστες της Θεσσαλονίκης λοιπόν, όπου η υγρασία την κάνει τη δουλειά της, αλλάζουμε πολλά. Το πώς ντυνόμαστε, το τι τρώμε και πίνουμε, ακόμη και το πώς αναπνέουμε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας αναπνέουμε κοφτά. Μικρές ανάσες, γρήγορες, μανιακές ενίοτε. Όλα όσα είναι να γίνουν σε εξωτερικό χώρο πρέπει να γίνουν γρήγορα. Να μη στριμωχτούμε με πολλούς στο λεωφορείο. Να μην πάμε μακριά. Να κάνουμε ό,τι δουλειές έχουμε πολύ νωρίς το πρωί ή να τις αναβάλουμε για μέρες πιο δροσερές. Να αποφύγουμε το κέντρο. Αν τύχει και δεν καταφέρουμε να ξεφύγουμε από τα προηγούμενα, να βάλουμε οπωσδήποτε κλιματισμό και να κάνουμε τακτικά διαλείμματα για να πιούμε κάτι δροσερό.

Όλα αυτά μέχρι το λιόγερμα. Μετά ξυπνάμε. Η δροσιά πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις μας. Αρχίζουν λοιπόν να ανοίγουν τα παντζούρια και να ανεβαίνουν οι τέντες. Οι ανοιχτές πόρτες διαχέουν τους ήχους της τηλεόρασης και όλη η γειτονιά ακούει το τούρκικο σήριαλ που παρακολουθεί η γιαγιά στον πρώτο (Είναι σαν το ανέκδοτο : η γιαγιά μου βλέπει τη «Λάμψη». Όλοι οι υπόλοιποι στο σπίτι την ακούμε!). Τα μπαλκόνια αποκτούν κινητικότητα και οι ρυθμοί επανέρχονται στους φυσιολογικούς. Το ίδιο και οι ανάσες. Μεγάλες ανάσες, μακρόσυρτες. Άνθρωποι που επιζητούν να αναπνεύσουν τη δροσιά. Κάποιοι δε, βάζουν μπρος τα σχέδια για να αδράξουν τη νύχτα. Να βγούνε μια βόλτα έξω, να περπατήσουν, να φάνε, να πιούνε, να κάνουν όσα δε τους επέτρεψε η μέρα. Να εξαργυρώσουν με τον καλύτερο τρόπο τις ώρες που απέμειναν μέχρι να επανακάμψει η έντονη ζέστη.

Αυτό το διαρκές παιχνίδι της «αμπάριζας» ενάντια στον καιρό μου αρέσει πολύ. Μαζεύουμε όλες τις δυνάμεις μας και τις εκμεταλλευόμαστε, όταν μας το επιτρέπουν οι συνθήκες. Πρόκειται για ένα παιχνίδι γνωστό, που η αξία του εδραιώθηκε μέσα μας από τον καιρό που ήμαστε ακόμη παιδιά, μέσω των παιδικών μας αναμνήσεων.
Κάποιοι ωστόσο γκρινιάζουν και λένε πως δεν τους αρέσει.

Αυτό το παιχνίδι όμως έχει κανόνες. Όσο μονότονο και αν το βρίσκω, δεν παύω να το εκτιμώ. Σιχαίνομαι τα παιχνίδια που δεν έχουν κανόνες. Ένα παιχνίδι δίχως κανόνες, κατ’ εμέ, δεν είναι παιχνίδι. Δεν μπορεί να βγάλει ούτε νικητή ούτε ηττημένο. Δεν μπορεί να σε κάνει να καταλάβεις τι έκανες λάθος, να το βελτιστοποιήσεις και την επόμενη φορά να έχεις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσεις. Γι αυτό σιχαίνομαι και αυτή την περίοδο με τα «παιχνιδάκια» ολονών. Καθένας παίζει μόνος του το δικό του διαφορετικό παιχνίδι και δη χωρίς κανόνες. Εδώ γκρινιάζω εγώ και λέω πως δε μου αρέσει. Λέω δε θέλω να παίξω, μα πριν να προλάβω, είμαι ήδη εντός του παιχνιδιού. Και τώρα τι κάνω; Και τώρα τρέχω, όπως όλοι άλλωστε, μέχρι να φανεί η φωτεινή ένδειξη του Game Over …

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα με εικόνα ελληνική!
Επόμενο άρθροΕγκαίνια Έκθεσης Symbiosis-Το Νέο Μας Σπίτι»
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.