Κούνια στην ελευθερία

0
965
κουνια
Φωτογραφία AP/ Michael Probst

Γράφει η Κατερίνα Νικολάου / [email protected]

Κάθε μέρα το ίδιο βιολί. Μπρος το καροτσάκι πίσω η γιαγιάκα να το σπρώχνει. Το καρότσι παιδικό μα ορφανό. Χωρίς παιδάκι μέσα. Σκέβρωσε και μίκρυνε, θα χωρούσε άνετα στο καροτσάκι η ίδια. Αλλά ποιος θα την έσπρωχνε; Το χρησιμοποιούσε για να σπρώχνει με τις ρόδες του το βάρος της.

Η ζέστη ήταν αφόρητη και η πόλη άδεια. Στην παιδική χαρά επικρατούσε ησυχία και μια φιλόξενη σκιά. Το απόγευμα του Δεκαπενταύγουστου στην παιδική χαρά είδα το παιδί που φιλοξένησε πριν πολλά χρόνια το καροτσάκι. Ακόμα παιδί. Να αιωρείται με βλέμμα κενό στην κούνια. Και δίπλα η γιαγιάκα. Με χαμόγελο να κάνει κι ίδια κούνια. Επιτέλους νίκησε τη βαρύτητα. Το χρόνο. Τη ζωή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.