Κύπρος: Σκοτεινή Ερωμένη…

0
924

Jet-Skiing-at-Nissi-Beach1

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης – συγγραφέας

Ένας αγαπημένος τόπος διακοπών δεν είναι απαραίτητα ένας τόπος που θυμάσαι μόνο για τα καλά του, τις ωραίες γεύσεις και τους περιπάτους πάνω στο κύμα· είναι ένας τόπος που απλά θυμάσαι. Έχω πάει στα περισσότερα από τα κυριότερα ελληνικά νησιά, αλλά όταν κάθισα να γράψω για τον αγαπημένο μου τόπο διακοπών το μόνο που μου ήρθε αβίαστα στο λαβύρινθο του μυαλού μου ήταν η Κύπρος.

Η αγαπημένη μου παραλία βρίσκεται στην Κύπρο και αυτά είναι τα καλά νέα. Είναι το Nissi Beach στην Αγία Νάπα. Τα πιο τιρκουάζ νερά που έχω δει ποτέ! Αλλά και οι πιο ωραίες μέδουσες. Έχω γράψει και διήγημα για τη συγκεκριμένη παραλία, η μόνη παραλία για την οποία έχω γράψει κάτι: Ο ήλιος χάθηκε για πάντα στο Nissi Beach.

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση πατώντας το πόδι μου στη Μεγαλόνησο ήταν τα άπειρα μεσιτικά γραφεία. Σκέφτηκα, εδώ δεν χρειάζεται να κάνουν απόβαση οι Τούρκοι για να καταλάβουν το υπόλοιπο νησί: το πουλάν ορισμένοι Κύπριοι λίγο λίγο.

Έπειτα, ότι σε ένα τόσο μακρινό μέρος από την Ελλάδα μιλούν Ελληνικά· απόδειξη ότι κάποτε η Ελλάδα ήταν αυτοκρατορία. Αυτό με γέμισε με κάποια συγκίνηση.

Κατά τα άλλα η Κύπρος θύμιζε μία ελληνική επαρχία, όπως η Κρήτη, η Ήπειρος, τα Δωδεκάνησα, με ό,τι καλό ή κακό αυτό συνεπάγεται· κυρίως κακό.

Οι σερβιτόροι μιλούν μόνο αγγλικά. Απόδειξη ότι η Ελλάδα σήμερα δεν είναι αυτοκρατορία. Οι Κύπριοι –ή Έλληνες- σερβιτόροι μιλούν ελληνικά σε δεύτερο χρόνο, άμα το ζητήσεις. Αν ο σερβιτόρος είναι από Τσεχία, Μπαγκλαντές, Συρία, Μαδαγασκάρη, τότε μιλάει μόνο αγγλικά. Δεν ξέρει -ή προσποιείται ότι δεν ξέρει-, ούτε πως λένε το «ψωμί» ή το «νερό» στα ελληνικά. Μεγαλεία αυτά για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες… Να θες να παραγγείλεις και να σε κοιτάν με υπεροπτικό ύφος και να λένε: We speak only English here, sir!”

«Εισέβαλλα» στα κατεχόμενα από περιέργεια για λίγα λεπτά. Σαν να μεταφέρθηκα στο παρελθόν, δεκαετία του πενήντα. Τα χρώματα που θυμάμαι από αυτή την ολιγόλεπτη επίσκεψη μου είναι το ανοιχτό καφέ και γκρίζο. Επέστρεψα στα πάτρια εδάφη, όπως όπως.

Ένα μπαράκι-ρεστωράν στη Λευκωσία με ιδιαίτερη αύρα είναι η Οκτάνα, αγαπημένο του Εμπειρίκου· πουλάν μάλιστα και το βιβλίο του εδώ με τον ομώνυμο τίτλο, εκδόσεις Εξάντας, εξαιρετική έκδοση.

Εντύπωση μου έκανε επίσης ένα άλλο μπαράκι –δε θυμάμαι πως το λένε, κάπου στο κέντρο-, όπου ένας τύπος έχει κάνει το σπίτι του μπαράκι. Επικρατεί η απόλυτη ακαταστασία, το χάος, και εφτά χαριτωμένα τσόου τσόου που περιφέρονται βαριεστημένα μέσα στο πλήθος!

Το Χίλτον της Λευκωσίας είναι ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο! Φιλοξενεί επίσης ζώα, πράγμα που αναδεικνύεται σε πλεονέκτημα του ξενοδοχείου αυτού.

Πρώτη φορά είδα συνωστισμένα σε ένα μέρος του κόσμου τόσες πολλές Πίτσες Χατ, τόσα πολλά Μακ Ντόναλτς, Μπέργκερ Κινγκ. Για τα τελευταία άκουσα μάλιστα ότι αλέθουν εκτός από μπιφτέκια και μπόλικο μαύρο χρήμα. Α, και Στάρμπακς και οι απομιμήσεις τους. Η Λευκωσία στο κέντρο της μου άρεσε σχεδόν περισσότερο και από τη Νέα Υόρκη. Η αραιή δόμηση στα προάστια, οι χαμηλοί θάμνοι και το άσπρο χώμα που στροβιλίζονταν με τον άνεμο θύμιζαν κάτι από Φαρ Ουέστ.

Οι Φοινικούδες της Λάρνακας είναι ένα ωραίο μέρος για περίπατο, όπου δεσπόζουν φυσικά στο κέντρο τους… τα Friday’s. Η ίδια η Λάρνακα θυμίζει το Αγρίνιο. Hotel Λειβαδιώτης ωστόσο και Blue Café, ευχάριστες αναμνήσεις.

Χρήμα, χρήμα, χρήμα, χρήμα… Πάντα πίστευα ότι μαθαίνεις ένα μέρος από την καλή και την ανάποδη όταν το επισκεφτείς απένταρος. Ευτυχώς στην Κύπρο πήγα τις καλές εποχές που το πορτοφόλι ήταν γεμάτο και δεν χρειάστηκε να ανακαλύψω την πραγματική κυπριακή φιλοξενία, γιατί η οσμή του χρήματος πλανιόταν παντού στον αέρα, κάτι σαν καμένο ή σαν απειλή. Στην Πάρο πάντως που είχα κάνει το πείραμα ένας Έλληνας εστιάτορας με κέρασε δύο αυγά μελάτα και ένας Αλβανός μπισκότα με γεύση μπέικον. Ακόμη θυμάμαι την εξαίσια γεύση τους. Μου έδωσαν επίσης ένα φύλλο απορίας για το καράβι. Όταν κινδυνεύεις ή όταν απειλείσαι όλα φαίνονται πιο όμορφα και μοιάζουν να βγάζουν ένα νόημα.

Συγκίνηση με πλημμύρισε στους τάφους των βασιλέων στην Πάφο.

Από τη Λεμεσό έχω να θυμάμαι το Londa Hotel. «Σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία…» όπως το διαφήμιζαν και στο booking.com… Ένα μοντέρνο ξενοδοχείο που προσφέρεται για χαλάρωση και… για έρωτα. Η τοπική κοινωνία μάλλον κάτι θα ξέρει…

Ο χοντρός και ο λιγνός, ο κοντός και ο ψηλός, ένα ζευγάρι ανδρών επίσης θα θυμάμαι, που διέθεταν θαλάσσια σπορ μπροστά από το πολυσυζητημένο ξενοδοχείο.

«Μοιάζεις με Αμερικάνο», είπα στον ψηλό.

«Και ’γω έτσι νοιώθω», μου απάντησε.

Εγώ πως ένοιωσα; Είχα πολλούς λόγους να αντιπαθήσω την Κύπρο. Και μερικούς για να τη συμπαθήσω, να την ερωτευτώ. Ομολογώ όμως ότι κατά ένα διαστροφικό τρόπο παραμένει ως ανάμνηση ένας από τους καλύτερους τόπους που έκανα ποτέ διακοπές, κάτι σαν ανεκπλήρωτος έρωτας, μια σκοτεινή ερωμένη.

Προηγούμενο άρθροΚυκλοφόρησε το νέο «μ»
Επόμενο άρθροΌπου βρίσκεται η θάλασσα #ξανα-ανακαλύπτοντας τη Χαλκιδική
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου και τελείωσε τη Φαρμακευτική Σχολή. Έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με τον αθλητισμό και είναι αθλητής της υδατοσφαίρισης. Είναι επίσης ο εμπνευστής και υπεύθυνος του helpforhealth.gr. Το διήγημά του "Ένας νέος που του αρέσει να γράφει" βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών 2010. Έχει γράψει τα βιβλία "Ο αγαπημένος ήρωας των παιδιών", Oasis Publications, "Ποδηλάτης στην Εθνική Οδό", εκδόσεις Δωδώνη, "Ονειρεμένο φινάλε", εκδόσεις Θερμαϊκός, "Ακροβάτης του ονείρου", εκδόσεις Ηριδανός και "Λυκόφως", εκδόσεις Οδός Πανός.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.