ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ / Ο χρόνος και εμείς

0
1759

chronosΓράφει η Αναστασία Νικολούδη
Ο χρόνος είναι μία έννοια σχετική και ασταθής. Θέλεις να σταματήσει και εκείνος τρέχει σα να θέλει να γλιτώσει από εμάς. Θέλεις να περάσει με αστραπιαία ταχύτητα μπροστά από τα μάτια σου και εκείνος παγώνει δοκιμάζοντας την υπομονή μας.

Ο χρόνος γιατρεύει και εμείς ακουμπάμε πάνω του μέχρι οι νέες στιγμές του να μας χαμογελάσουν.

Ο χρόνος μας ωριμάζει, τόσο που οι ευθύνες μοιάζουν να κάθονται αναπαυτικά στους ώμους μας. Και από την άλλη, ο χρόνος που περνάει ξαφνικά μας κάνει να νιώθουμε πάλι παιδιά, ίσως γιατί τότε που έπρεπε δεν προλάβαμε.

Ο χρόνος είναι χρήσιμος, γιατί μας δίνει ώθηση να τρέξουμε στη δουλειά, να δημιουργήσουμε, να ονειρευτούμε, να αγαπήσουμε, να ελπίζουμε πως θα αγαπηθούμε και πως αυτά θα κρατήσουν για πάντα.

Ο χρόνος είναι μία έννοια μετρήσιμη και σταθερή συνάμα. Όμως, λίγο να γυρίσουμε το κεφάλι μας και αυτός θα μας εγκαταλείψει.

Ο χρόνος είναι αγχωτικός. Εκεί που ήσουν ασφαλής υπό τον ήχο του κάθε τικ-τακ, τώρα θέλεις να βγεις από το αμάξι που οδηγείς και να τρέξεις μακριά, σε πόλεις δίχως σύνορα, δίχως ρολόγια.

Ο χρόνος είναι μία έννοια ύπουλη, μόλις νιώσεις ότι μεγάλωσες ο χρόνος σε θλίβει με μία καβαφική προσέγγιση.
Ο χρόνος και εμείς είναι δύο έννοιες που δε ξέρουν πού και πώς να συνυπάρξουν. Όπως και εμείς άλλωστε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.