ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ

0
1315

aggelioforos

Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / [email protected]

Εδώ και μέρες σκέφτομαι να γράψω κάτι για τον Αγγελιοφόρο, μετά τις εξελίξεις της εβδομάδας προ του Δεκαπενταύγουστου. Δεν εργάστηκα ποτέ γι’ αυτόν, ένα κείμενο μου μόνο δημοσιεύτηκε κάπου κάποτε (για την επίσκεψη Ντε Γκωλ στη Θεσσαλονίκη) και έτερον ουδέν-αν εξαιρέσει κανείς το δημιουργικό «ανταγωνισμό» με τα παιδιά του πολιτιστικού τμήματος στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που είχε μια γοητεία και γέννησε -πιστεύω- ισχυρές συναδελφικές φιλίες…

Συνεργάστηκα όμως με τους ανθρώπους του, με τους συναδέλφους, για θέματα γραφείου Τύπου. Και έχω άριστες αναμνήσεις για τον επαγγελματισμό τους και για την ποιότητά τους ως άνθρωποι. Είναι και ο λόγος που με έκανε να στεναχωρηθώ περισσότερο για την πρόσφατη εξέλιξη. Το ανθρώπινο επίπεδο, αυτό που νομίζω ότι πάντα, σε κάθε ιστορικό -μικρό ή μεγάλο- γεγονός έχει τη μεγαλύτερη αξία κι ας το χάνουμε μέσα στον κυκεώνα της στιγμής. Και είναι εκείνο που παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να μπορεί -συνήθως- να ανατρέψει ή να αντιστρέψει καμία κατιούσα.

Παρακολουθώ τον αγώνα που δίνουν τα τελευταία χρόνια, αλλά και την αγωνία ορισμένων εξ αυτών. Έχοντας βιώσει το μαρτύριο της ανεργίας, το πρώτο που σκέφτηκα είναι οι συνάδελφοι και φίλοι, οι άνθρωποι που εκτιμώ, οι οποίοι χάνουν τη δουλειά τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία -στην ουσία, η συγκυρία αυτή συνέβαλε στην κατάρρευση του συγκροτήματος.

Όσο για τη μία ακόμη ερνητική εξέλιξη στα ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης, σκέφτομαι πολλά, έχοντας βιώσει κι εγώ ή έχοντας παρακολουθήσει από την αναγκαία απόσταση τα συμβαίνοντα από το 1998 κι έπειτα. Όμως, αυτή τη στιγμή, ένα ερώτημα μόνο στριφογυρίζει πάλι στο μυαλό μου: πως είναι δυνατόν αυτή η πόλη του 1 εκατομμυρίου (και πλέον) ψυχών και μυαλών να μην μπορεί να συντηρήσει μία -έστω μία- εφημερίδα των 50.000 αναγνωστών; Και αντίστροφα: Πως είναι δυνατόν να μην μπορούμε να πετύχουμε την κυκλοφορία μιας εφημερίδας των 50.000 αναγνωστών σε μια πόλη του 1 εκατομμυρίου (και πλέον) ψυχών και μυαλών; Των 50; Ποιων 50… των 10 έστω…

Προηγούμενο άρθροΤέλος ο Βούρος από το ΚΘΒΕ
Επόμενο άρθροΤο Θέατρο Δάσους φιλοξενεί τον «Προμηθέα Δεσμώτη»
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.