Λύστε μου τα χέρια, δέστε μου τα μάτια…

1
451

Γράφει η Ξανθούλα Μπούσιου/ [email protected]

Παρασκευή μεσημέρι κάνω queuing στην ΔΕΗ Καλαμαριάς μαζί με άλλους 50 ανθρώπους μπροστά από το ένα και μοναδικό ταμείο που είναι ανοιχτό. Στιγμές μαγείας! Ο εκνευρισμός και η οργή περισσεύουν και αφού έχουμε κάνει τα παράπονά μας στην προϊσταμένη και πήραμε την απάντηση που μας άξιζε (δεν έχω άλλον για τα ταμεία), ξεκινήσανε τα πηγαδάκια γιατί είχαμε χρόνο για σκότωμα και οι  ουρές μας φέρνουν πάντα πιο κοντά. Σε πηγαδάκι 50άρηδων πιο πίσω από εμένα γίνονται οι κλασσικές κουβέντες για τα χαράτσια, δεν τα βγάζω πέρα, ας έρθουν να μου πάρουν το σπίτι κτλ. Και μετά, εξ’ ίσου κλασσικά, οι εκλογές, κανείς δεν θα τους ψηφίσει, μαύρο θα φάνε κτλ. Και εκεί επάνω ακούγεται η φωνή που λέει «και νομίζετε ότι έχει σημασία τι θα ψηφίσουμε εμείς; Τα δέντρα και οι θάμνοι θα τους βγάλουν, εμάς χρειάζονται;» Και πέφτει σιωπή στο ακροατήριο. Τον πίστευαν άραγε οι υπόλοιποι; Συμμερίζονταν αυτήν την άποψη;

Η αλήθεια είναι ότι η εποχή και η ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων ευνοούν ακόμη και αυτές τις απόψεις. Όταν το κράτος γίνεται κάτι ξεχωριστό από τον πολίτη με τον δεύτερο να αισθάνεται υποτακτικός των ορέξεων του πρώτου, το οποίο έχει όλες τις εξουσίες και την τελευταία κουβέντα σε όλα, ναι, νομίζω ότι είναι πολύ λογικό να θεωρείς ότι ο δικός σου ρόλος σε αυτήν την ιστορία είναι ρόλος κομπάρσου. Αν αυτοί που είναι εκεί πέρα, εκεί πάνω, εκεί μακριά και μας κυβερνούν  θέλουν να μην χάσουν την εξουσία, προφανώς έχουν τους τρόπους, τους μηχανισμούς και την τεχνογνωσία να την διατηρήσουν. Το θυμάσαι εκείνο το ΠΑΣΟΚικό « κυρίαρχος λαός»; Ούτε καν.

Το να αισθάνεσαι βέβαια υποτακτικός και όχι κυρίαρχος λαός, έχει και τα θετικά του. Δεν έχεις καμία ευθύνη για ό,τι σου συμβαίνει γιατί είσαι ένα απλό υποζύγιο που γραμμένο το έχουν όλοι οι άλλοι. Αν αυτοί θέλουν να έχεις φαγητό να τρως, θα έχεις. Αν όχι, δεν θα έχεις. Μπορείς όμως άνετα να βρίζεις, να γκρινιάζεις και να γλύφεις ή να λαδώνεις την «εξουσία» για να τη βγάζεις καθαρή, Δημοκρατία έχουμε. Και εσύ ξεσπάς και αυτοί ζουν καλά και ο καθένας παίρνει την ζωή που έχει «αποφασίσει» για τον εαυτό του. Καλό, ε;

Και μετά, σε άλλο πηγαδάκι, άκουσα ότι πρέπει να απαγορεύσουμε στους άνω των 50 να ψηφίζουν, γιατί αυτοί διατηρούν τα δυο κόμματα στην εξουσία, και αυτοί φταίνε που εμείς οι νεότερες γενιές δεν βλέπουμε το φώς το αληθινό. Η άποψη αυτή προφανώς βασίζεται στην πεποίθηση ότι η ψήφος των μεγαλυτέρων μετράει διπλή και ισοσκελίζονται έτσι οι εναλλακτικές μονές δικές μας ψήφοι, που στην πραγματικότητα είναι περισσότερες, αλλά δεν φαίνονται εξαιτίας του παραπάνω συστήματος. Να θυμηθώ να κρύψω τα εκλογικά βιβλιάρια του πατέρα μου και της μάνας μου, θα κόψω 4 ψήφους από τον δικομματισμό!

Ελπίζω ότι όλα αυτά που κρυφάκουγα είναι δείγματα του πανικού που μας έχει πιάσει ως πολίτες μπροστά στη συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε ούτε έτοιμοι ούτε εκπαιδευμένοι για αυτό που λένε «ώριμη και υπεύθυνη ψήφος». Και ταυτόχρονα τα τελευταία ξεσπάσματα μιας πολιτικής στάσης ανωριμότητας που δεν ξέρουμε με τι να αντικαταστήσουμε, αν και το βάρος της ιστορίας έχει πέσει πάνω μας και μας πλακώνει. Αν υπάρχει μια ιστορική στιγμή που πρέπει εμείς να σοβαρευτούμε για να εκλέξουμε σοβαρή πολιτική ηγεσία, αυτή είναι τώρα!

Αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, λύστε μας τα χέρια, δέστε μας τα μάτια και ξαμολύστε μας. Την εργασία μας θα την έχει φάει πάλι ο σκύλος και εμείς θα κοπούμε πάλι στο μάθημα. Κι ας φταίει ο σκύλος.

Προηγούμενο άρθροΝα είναι κριάρια, όχι πρόβατα
Επόμενο άρθροΕίμαι η Ευαγγελία και είμαι Ελληνίδα (ντόπια, όχι αηδίες…)!
Γεννήθηκα το 1975 και έζησα για 17 χρόνια στις Σέρρες. Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία στο ΑΠΘ και αγάπησα τη Θεσσαλονίκη. Έμεινα εκεί 15 χρόνια. Πίστευα ότι θα μείνω για πάντα. Μ’ αρέσουν οι λέξεις, η μουσική του γραπτού λόγου και έχω πολύ συγκεκριμένες πεποιθήσεις για το γυναικείο φύλο. Συνεργάστηκα με τις Αττικές Εκδόσεις και έγραφα για το Madame Figaro και το Mirror, όσο είχα κάτι να γράψω που να ενδιέφερε τις γυναίκες. Έγραφα για 8 χρόνια. Αγαπούσα τη δουλειά μου. Πίστευα ότι θα γράφω για πάντα. Μετά στέρεψα. Μ’ αρέσουν οι λέξεις, πιστεύω ότι είναι τα υλικά που χτίζουν τον κόσμο του καθενός μας. Και μου αρέσει να χτίζω όμορφους κόσμους, κόσμους ενθάρρυνσης και ανταπόδοσης. Γνώσης μετά γέλιου. Διδάσκω Αγγλικά στα παιδιά του Δημοτικού εδώ και 5 χρόνια. Το βρίσκω πολύ δημιουργικό και αναζωογονητικό. Αγαπώ τη δουλειά μου. Εδώ και 5 χρόνια φοβάμαι να χρησιμοποιώ το «για πάντα». Νομίζω ότι θα μου μείνει κουσούρι. Αποφάσισα να ξαναβρώ τη σχέση μου με τον ακαδημαϊκό λόγο και κάνω το μεταπτυχιακό μου πάνω στην Εκπαίδευση. Ξαναθυμάμαι για ποιούς λόγους είχα διακόψει αυτή τη σχέση μετά το Πανεπιστήμιο. Είναι όμως αργά για να το μετανιώσω. Ο σύντροφος μου το έχει ήδη μετανιώσει. Γράφω στο thinkfree.gr όταν κατορθώνω να συντονίσω τις σκέψεις και το λόγο μου σ’ ένα μόνο θέμα. Δηλαδή σπάνια. Πλέον δεν παίρνω στα σοβαρά αυτά που γράφω. Γράφω όμως με περισσή σοβαρότητα. Όπως πάντα.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Να σοβαρευτούμε και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Δεν είμαστε καλά!!!

    Να ψηφίσουμε ως πολίτες που επιλέγουν το (μακροπρόθεσμο) καλό της χώρας και όχι τα προσωπικά τους μικροσυμφέροντα; Πώς είπατε; Ορίστε;

    Για να καταφέρει ο Έλληνας πολίτης (τρομάρα του) να σκεφτεί και να πράξει ως πολίτης και όχι ως μικρονοϊκό κομματόσκυλο, πρέπει πρώτα να αποτινάξει το ραγιαδισμό.

    Σε καμιά δεκαριά μέρες θα ξέρουμε αν τα έχει καταφέρει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.