Μαθαίνοντας την αθλητική αξία της επανάληψης

0
604

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

Με τον Δημήτρη Πετρίδη

 

“…της μαθήσεως!”, κραύγασε θυμωμένα η καθηγήτρια- αυτά τα παλιόπαιδα δεν έλεγαν να καταλάβουν με τίποτα.

“Η μητέρα, σωστά;”, ρώτησε με θυμηδία ο Στεφανάκης.

Η καθηγήτρια πήρε μια βαθιά ανάσα, ξεφύσησε και πίεσε τον εαυτό της να πάψει να σκέφτεται τον Ηρώδη. Αυτό, όμως, αποδείχτηκε πολύ δύσκολο: ο Στεφανάκης ήταν ο δικός της, προσωπικός Τοτός. Παρά τον εκνευρισμό της, όμως, κατάφερε να πει “ναι, η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως”.

“Και ποιος είναι ο πατέρας της;”, θέλησε να μάθει ο Στεφανάκης.

“Κανένας! Είναι ορφανή από πατέρα. Τη μεγάλωσε η επανάληψη μόνη της, με χιλιάδες στερήσεις!”, απάντησε μ’ ένα κράμα οργής και σαρκασμού η καθηγήτρια.

Επικράτησε σιωπή. Οι μαθητές έδειχναν να έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τα λεγόμενα της δασκάλας, την ίδια ώρα που είχε αυξηθεί κατακόρυφα αυτό για την εκτόξευση μικρών κομματιών χαρτιού προς πάσα κατεύθυνση.

“Ακόμα δεν καταλάβατε;”, διατύπωσε την ακροτελεύτια ερώτησή της η αποκαμωμένη καθηγήτρια. Οι διεσταλμένες κόρες των παιδιών από κάτω ήταν η μοναδική απόκριση που έλαβε.

Μέσα της αντιπάλεψαν δύο συναισθήματα. Το πρώτο της υποδείκνυε πως η πρακτικότερη λύση στο πρόβλημά της ήταν η μαζική δολοφονία των αθώων, στην όψη, μαθητών. Το δεύτερο της υπενθύμιζε τις ποινικές κυρώσεις που θα καλούνταν ν’ αντιμετωπίσει αν επικρατούσε το πρώτο συναίσθημα και την «έσπρωχνε» να κάνει μια ακόμη, απέλπιδα προσπάθεια. Νικητής, στα σημεία, αναδείχτηκε η λογική.

“Θα σας το εξηγήσω μέσα σε αθλητικά πλαίσια”, ξεκίνησε να λέει η δασκάλα. “Να, πάρτε για παράδειγμα…

 

  • Την ποδοσφαιρική ομάδα της Ισπανίας. Κέρδισε το Euro του 2008, στη συνέχεια κέρδισε και το Μουντιάλ του 2010 και φέτος επανέλαβε τον άθλο του 2008, επικρατώντας της Ιταλίας στον τελικό του Euro. Άρα, τι μαθαίνουμε εμείς από αυτό; Ότι, αδιαμφισβήτητα, πλέον, η εθνική ομάδα της Ισπανίας είναι η καλύτερη στην Ευρώπη και μάλλον η κορυφαία και στον πλανήτη. Βέβαια, κάποιος πιο προσεκτικός που ανθίσταται, ταυτοχρόνως, στην αντιπαθητική γοητεία των Ισπανών, μπορεί να πει πως οι Ίβηρες δεν απέδωσαν και κανένα σπουδαίο ποδόσφαιρο καθ’ όλη τη διάρκεια του τουρνουά- και θα έχει δίκιο. Η Ισπανία, με εξαίρεση τον τελικό που διέλυσαν με 4-0 τους Ιταλούς, έδινε την εντύπωση πως βαριόταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο και ότι το ποδόσφαιρο γι’ αυτούς, ως άθλημα, είχε αρχίσει να μοιάζει επικίνδυνα με καταναγκαστικά έργα. Επίσης, στα ημιτελικά απέναντι στην Πορτογαλία πέρασαν στηριζόμενοι κυρίως στην τύχη των πέναλτι, παρά στη δική τους ικανότητα. Ναι, αλλά ο αντίλογος μπορεί να παρουσιαστεί με τη μορφή των ακόλουθων λέξεων: αν αυτή η «αδιάφορη», όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς, εθνική Ισπανίας καταφέρνει να κερδίσει με σβηστές τις μηχανές την σπουδαιότερη διοργάνωση της Γηραιάς Ηπείρου, τι μπορεί να κάνει άμα τις ανάψει στο φουλ;
  • Τον Ρότζερ Φέντερερ που, αν και τραυματίας, επανέλαβε αυτό που πετυχαίνει στα τελευταία 33 Grand Slams- κατάφερε να προκριθεί και πάλι στους προημιτελικούς (του Wimbledon αυτή τη φορά). Μ’ αυτόν τον τρόπο, εμείς μαθαίνουμε πως ο Ελβετός είναι πράγματι ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε τενίστα. Ωστόσο, ο τραυματισμός του στη μέση μπορεί να διαλύσει το όνειρό για τον 17ο τίτλο Grand Slam της καριέρας του και την επιστροφή στο No1 της παγκόσμιας κατάταξης- για να μην αναφερθώ στο Νόβακ Τζόκοβιτς, που θα συναντήσει, λογικά, στους “4”. Το ερώτημα που γεννάται εδώ είναι το εξής: “μπορεί ο Βασιλιάς που έχει για σκήπτρο μια ρακέτα να υπερνικήσει τον τραυματισμό και τη λογική;”. Μάλλον όχι. Όμως, αγαπητοί μου μαθητές, θα πρέπει να θυμάστε πάντοτε πως το να υποτιμάς την καρδιά του πρωταθλητή είναι σφάλμα μεγαλύτερο κι απ’ το να φοράς μαύρο πουκάμισο με καφέ σακάκι. Γι’ αυτό, περιμένετε λίγο ακόμα. Ίσως η καρδιά του Ρότζερ να μην έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη…”

 

“Μα κυρία”, παρενέβη ο Στεφανάκης, “η καρδιά είναι όργανο. Δεν μπορεί να μιλήσει!”.

“Σκάσε ρε!”, εξερράγη η δασκάλα. “Δεν έχεις ακούσει την έκφραση «Μίλησε η καρδιά του πρωταθλητή;»”

Μόλις βεβαιώθηκε ότι ο Στεφανάκης δεν προτίθετο να τη βασανίσει άλλο, συνέχισε:

 

  • “Ή, τέλος, σκεφτείτε την επίσημη αγαπημένη μας- ναι, μία είναι η επίσημη αγαπημένη στην Ελλάδα. Η εθνική μας στο μπάσκετ. Επαναλαμβάνει και πάλι το πέρασμά της από ένα προ- ολυμπιακό τουρνουά, όπως και το 2008, με απώτερο στόχο της, φυσικά, την πρόκριση στους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου. Χθες συνέτριψε τη δύσμοιρη- και με μηδενικό, σχεδόν, ταλέντο- Ιορδανία και τώρα ετοιμάζεται για το ντέρμπι κόντρα στο Πουέρτο Ρίκο. Τι μαθαίνουμε εμείς από αυτά τα ματς; Ότι η, ελλιπής, ομάδα μας παραμένει για ακόμα μία χρονιά σε υψηλότατο επίπεδο και ότι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα είναι συνεπής σ’ ένα ακόμη μεγάλο αθλητικό ραντεβού. Ακόμη κι αν το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι η υπέροχη ποδοσφαιρική μας Superleague με τα ματς της που απέχουν πόρρω από το διεθνή όρο «football», κλείστε για λίγο τα μάτια κι επαναλάβετε μετά από μένα:

Καλή επιτυχία, Εθνική!”

 

“…ική”, ακούστηκε σα μία φωνή στην αίθουσα και η καθηγήτρια ξαναπήρε το λόγο.

“Ελπίζω να το πιάσατε, τώρα. Η επανάληψη είναι…”

“…η μητριά της μαθήσεως!”, την πρόλαβε ο Στεφανάκης.

“Στέφανε, τι βλακείες λες;”

“Δε λέω βλακείες κυρία!”, εξανέστη ο Στεφανάκης. “Κάνανε τεστ DNA στην Επανάληψη και τη Μάθηση και βγήκε αρνητικό”.

Λίγο προτού το εγκεφαλικό ανοίξει τις στοργικές του αγκάλες προς την πλευρά της δασκάλας, ακούστηκε ο μοναδικός ήχος που θα μπορούσε να το αποτρέψει:

Ντριννν!!

Διάλειμμα.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.