«Μαμά, πηγαίνω στο καλύτερο σχολείο του κόσμου»

0
636
"Λίγο πριν τη γιορτή", Θεσσαλονίκη 2013 /(c)GTKessopoulos
"Λίγο πριν τη γιορτή", Θεσσαλονίκη 2013 /(c)GTKessopoulos
«Λίγο πριν τη γιορτή», Θεσσαλονίκη 2013 /(c)GTKessopoulos

 

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / [email protected]
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στις 12 Ιουνίου, μετά από μια πολύ όμορφη βραδιά στο δημοτικό σχολείο των παιδιών μου (περισσότεροι από 1.000 γονείς, μαθητές και… παππούδες συμμετείχαν!), όπου προσωπικά μετέχω στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. Από τον Ιανουάριο που ξεκινήσαμε κάναμε αρκετά πράγματα, έχοντας στο νου να μετατρέψουμε το σχολείο σε σχολική κοινότητα. Να μη βλέπουμε το κτίριο, αλλά τους ανθρώπους. Να μην είναι τα κάγκελα όριο, αλλά σημείο επαφής των γονιών με την καθημερινότητα του σχολείου. Πραγματικά δεν ξέρω αν ενδιαφέρει κανέναν, αλλά ήθελα κάπου να το δημοσιεύσω. Εξάλλου γι’ αυτό υπάρχει το thinkfree, για να αποθηκεύουμε την ψυχή μας.
Ήταν η πρώτη φορά αυτή τη χρονιά που ο καιρός ήταν… καλός μαζί μας. Ο κόσμος, γονείς και μαθητές, αυτή τη φορά ανταποκρίθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στο κάλεσμά μας: μικροί – μεγάλοι περί τα χίλια άτομα. Ανάμεσά τους και πολλοί παππούδες, όλοι όσοι με τον α’ ή β’ τρόπο μετέχουν της σχολικής καθημερινότητας. Έτσι το θέλαμε. Όλοι μαζί. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να βελτιώσουμε τη σχολική ζωή, έστω κι αν σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια που ζούμε χρειαστεί να βγάλουμε από τη μύγα ξίγκι.
Γι’ αυτό μειώσαμε τη συνδρομή στο μισό, μόλις αναλάβαμε τη διοίκηση. Όχι χωρίς σκέψη. Όχι για μαγκιά. Αλλά για να σας φέρουμε κοντά μας. Κοντά στο σύλλογο, κοντά στο σχολείο. Πιο κοντά στα παιδιά μας. Ούτως ή άλλως, τα λεφτά χωρίς τις ιδέες και χωρίς την ικανότητα υλοποίησής τους, δεν μετράνε. Γι’ αυτό και στη σχολική χρονιά που φεύγει, τελικά κάναμε περισσότερα πράγματα με λιγότερα χρήματα!
Είχαμε κοντά μας γονείς εθελοντές. Άλλοι χθες, άλλοι σε κάποια άλλη εκδήλωση. Όσοι δεν το κάνατε μέχρι στιγμής, αν μπορείτε δοκιμάστε το. Είναι ωραία φάση. Δεν… μπλέκεις, απλώς γουστάρεις. Και ως Σύλλογος χρειαζόμαστε όσο τίποτε τους εθελοντές. Είναι η αίσθηση της συναντίληψης, είναι το αίσθημα της αλληλεγγύης, είναι η παρέα, είναι η έμπρακτη ομολογία της κοινής διάθεσης ορισμένων να κάνουμε πράγματα. Να δώσουμε κάτι από τον εαυτό μας στα παιδιά μας.
Χθες, το μεσημέρι, μόνος στην αυλή του σχολείου, θυμήθηκα τον καιρό που κάναμε σκοπιές σε κάτι έρημα κτίρια του στρατού στην Αθήνα. Που άκουγες μόνο το θρόισμα των φύλλων, που σ’ έλιωνε η ζέστη, που σκεφτόσουν πιο πολύ από ποτέ -γιατί είχες το χρόνο… Έβλεπα την άδεια σκηνή και τα δεκάδες καθίσματα που περίμεναν τα «ταίρια» τους κι αναρωτιόμουν αν αυτή η αυλή θα γεμίσει, αν οι γονείς με τη συμμετοχή τους θα μας πούνε ή όχι «συνεχίστε να το παλεύετε».
Στο φινάλε της γιορτής, ακούσαμε πολλά καλά λόγια από δεκάδες γονείς. Μόνο καλά λόγια. Και προσφορά, προσφορά βοήθειας σε ό,τι χρειαστούμε από κάποιους που για αντικειμενικούς λόγους δεν μπορούν να «είναι παρόντες». Μας έδωσαν χαρά. Σίγουρα. Το πιο συγκλονιστικό, όμως, εκείνο που σε κάνει να ταράζεσαι, να λες «γαμώτο, τελικά αξίζει τον κόπο…» είναι η χαρά των μικρών, λόγια που είπαν παιδιά. Σαν της Αναστασίας που είπε «Μαμά, πηγαίνω στο καλύτερο σχολείο του κόσμου»! Κι ας ξέρουμε εμείς οι μεγάλοι πόσα προβλήματα ποιοτικά και ποσοτικά αντιμετωπίζει…
Λέει μετά να πάψεις να το παλεύεις; Δε λέει…
Προηγούμενο άρθροΤις ερωτήσεις που οφείλουμε στον εαυτό μας… ας τις απαντήσει η ζωή!
Επόμενο άρθροΕνθουσίασε το ακροατήριο η πιανίστα Jasmin Atabekyan
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.