«Μεγάλα μάτια» και… κουρασμένα

0
1439

Big-Eyes-Movie-PicturesCINEΚΡΙΤΙΚΗ Γράφει ο Σώτος Χαβαλές / [email protected]

Ο γνωστός σε όλους σκηνοθέτης των «Νεκρή Νύφη» και «Ed Wood» , Τιμ Μπάρτον, αφήνει τα συνήθη σκοτεινά νερά του για να καταπιαστεί με μία βιογραφία, τα «Μεγάλα Μάτια», ένα κινηματογραφικό εγχείρημα το οποίο βυθίστηκε μέσα στις χαώδεις προσδοκίες που δημιούργησε. Η καλλιτεχνική πινελιά του σκηνοθέτη δεν εντοπίζεται πουθενά μέσα στην ταινία αν και κατορθώνει να διαχειριστεί ικανοποιητικά το υλικό που του δόθηκε και να κρατήσει, έστω και τρεμαμένη, ζωντανή τη φλόγα της αφήγησης.

Η ταινία εξιστορεί την καλλιτεχνική πορεία της Μάργκαρετ Κιν, οι πίνακες της οποίας άργησαν κατά πολύ να κατοχυρωθούν στο δικό της όνομα αφού ο συμφεροντολόγος σύζυγος της φρόντιζε να καταχράται το ταλέντο της με σκοπό, φυσικά, την αδιάκοπη οικονομική ευφορία. Τα συγκεκριμένα έργα τέχνης έγιναν ευρέως γνωστά κατά τη δεκαετία του ’50 εώς τα μέσα της επόμενης, εξαιτίας κυρίως ενός χαρακτηριστικού τους: τα μεγάλα μάτια των εικονιζόμενων προσώπων που φάνταζαν προσωποποίηση της ίδιας της θλίψης.

Ωστόσο, ο Τιμ Μπάρτον, χωρίς να έχει στο σκηνοθετικό του οπλοστάσιο σουρεαλιστικά εφέ, ταχυδακτυλουργικά κόλπα, φανταστικούς χαρακτήρες και φαντασμαγορικές φανφάρες, αποκαλύπτει την μετριότητα που τον διέπει όταν καλείται να διεκπεραιώσει μία πιο προσγειωμένη δουλειά. Ακόμη, αδυνατεί να πάει το έργο ένα βήμα παραπέρα και να επικοινωνήσει στο κοινό σημαντικούς προβληματισμούς που ενυπάρχουν στην εν λόγω ιστορία, όπως τη σημασία του φεμινισμού, τις άκρατες πρακτικές φαλλοκρατίας εκείνης της εποχής αλλά και την επιτομή της έννοιας «καλλιτέχνης».

Το μόνο που μπορούμε να εντοπίσουμε ως θετικό είναι η ερμηνεία της Έιμι Άνταμς που ακόμη μια φορά αποδεικνύει το υπέρογκο υποκριτικό της ταλέντο, ένα παράδειγμα που δυστυχώς δεν ακολούθησε ο συμπρωταγωνιστής της, Κριστόφ Γουόλτζ, του οποίου η ερμηνεία χαρακτηρίστηκε από ανωριμότητα και αδικαιολόγητη εκκεντρικότητα.

Η ταινία, αν και είναι μια αξιοσημείωτη προσπάθεια ακριβούς αποτύπωσης της ζωής της Μάργκαρετ Κιν, με δυσκολία σε κρατάει στην αίθουσα και το μόνο που κατορθώνει είναι να σε πείσει για την κατιούσα σκηνοθετική πορεία του Τιμ Μπάρτον.

Προηγούμενο άρθροΓιατί συστρατεύομαι με το Κίνημα του Γ. Παπανδρέου
Επόμενο άρθροΓ. Ορφανός «Το ΥΜΑΘ αποτελεί αναπτυξιακό εργαλείο για την Β. Ελλάδα»
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.