Μεγάλες Προσδοκίες

0
447

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

Με τον Δημήτρη Πετρίδη

20130808141108-8cd6a8e6

 

Δεν ήταν μόνο οι βαθμοί του (Αρχαία 11, Κείμενα 12, Μαθηματικά 10, Γεωγραφία 13, Θρησκευτικά 08), αλλά και κάτι άλλο: γνώριζε τι σημαίνει επακριβώς η λέξη “δολιχοδρομώ”.  Αυτές οι σπάνιες «ικανότητές» του ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο το μέλλον του προμηνυόταν υπέρλαμπρο.

Ο πατέρας του ζωγράφιζε κάθε πρωί στο σημειωματάριο που κρεμόταν στην κουζίνα έναν κύκλο- ήταν ο έμμεσος τρόπος για να παρακινήσει το γιο του να τον τετραγωνίσει και να γράψει μαθηματική ιστορία. Η μητέρα προσδοκούσε να τον δει εύγλωττο δικηγόρο, να βγάζει φιντελικούς λόγους στα δικαστήρια ανά την υφήλιο και ν’ αθωώνει ακόμα και θανατοποινίτες (οι οποίοι, όπως θ’ αποδεικνυόταν εκ των υστέρων, αδίκως είχαν καταδικαστεί σε θάνατο). Ο θείος του το πήγαινε λίγο παραπέρα: “Ανιψιέ μου”, του έλεγε, “με τέτοιους βαθμούς στο σχολείο και τα σπαστά σου αγγλικά, το προσωπικό σου ταβάνι είναι ο  Λευκός Οίκος”.

Και η αλήθεια ήταν πως ο μικρός, όταν μεγάλωσε, πήγε σε πολλούς οίκους. Ανοχής. Αποφάσισε πως αντί να διανύσει μεγάλη απόσταση- να δολιχοδρομήσει-ήταν προτιμότερο να κόψει δρόμο στην προσπάθεια να γίνει άντρας.

Ωστόσο, παρά την «επικυρωμένη» του ανδροπρέπεια, εκείνο που τον στοίχειωνε ήτανε ένα βιβλίο. Ή, μάλλον, όχι τόσο το ίδιο το βιβλίο, όσο ο τίτλος του: “Μεγάλες Προσδοκίες”, του Τσαρλς Ντίκενς. Ήτανε η αγαπημένη έκφραση των γονιών του κάθε φορά που έπιαναν στα χέρια τους τον έλεγχο προόδου του και έβλεπαν ότι ο γιος τους είχε περάσει, και πάλι, τη βάση στα περισσότερα μαθήματα. “ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!”, στρίγκλιζαν σχεδόν μέσα στ’ αυτί του, “από σένα έχουμε μεγάλες προσδοκίες. μεγάΛΕΣ. προσΔΟΚΙΕΣ. ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ”.

Ο μικρός, εμφανώς αμήχανος, το μόνο που ρωτούσε πάντα ήταν αν οι «Μεγάλες Προσδοκίες» ήταν ένα δίπολο λέξεων που συνόδευαν αποκλειστικά τον ίδιο. “Όχι βέβαια”, του απαντούσε ο πατέρας του, “οι Μεγάλες Προσδοκίες- ασχέτως αν επιβεβαιώνονται ή όχι- είναι «χαρακτηριστικό» κυρίως του αθλητισμού. Να, για παράδειγμα…

 

  • Στην ποδοσφαιρική Ρεάλ Μαδρίτης η ολοκλήρωση της μεταγραφής του Γκάρεθ Μπέιλ δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες όσον αφορά στην κατάκτηση του πολυπόθητου δέκατου Champions League. Η ακριβότερη (;) μετακίνηση παίχτη στην ιστορία του ποδοσφαίρου έφερε τεράστιο ενθουσιασμό στις τάξεις των οπαδών της Βασίλισσας, οι οποίοι μεθάνε προκαταβολικά για τις επερχόμενες επιτυχίες. Όσοι, λίγοι, φρόντισαν να στρέψουν αλλού το βλέμμα τους την ώρα της ανακοίνωσης της μεταγραφής και δεν τυφλώθηκαν από τα δυνατά φώτα του εντυπωσιασμού, έμειναν ν’ αναρωτιούνται αν αξίζει 99 εκατομμύρια ευρώ ένας παίκτης με απειροελάχιστη εμπειρία στο κορυφαίο επίπεδο (έχει μόλις 11 εμφανίσεις στο C.L.) και συναφή χαρακτηριστικά μ’ αυτά του έτερου σταρ της ομάδας- του Κριστιάνο Ρονάλντο.
  • Στο τένις, η εμφάνιση του Φέντερερ στο τελευταίο hard- court τουρνουά πριν το U.S. Open απέναντι στο Ναδάλ (Σινσινάτι), είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες σχετικά με το τελευταίο Grand- Slam της χρονιάς. Όμως, κατά την προσφιλή του τακτική τον τελευταίο χρόνο, ο Ελβετός κέρασε πικρό τενιστικό καφέ στους εκατομμύρια οπαδούς του, καθώς αποκλείστηκε στη φάση των “16” από τον Ρομπρέδο. Ο άλλοτε κραταιός Βασιλιάς είναι, πλέον, πασιφανώς γυμνός. Ο αναγεννημένος, και σχεδόν ανίκητος από τη στιγμή της επιστροφής του στα γήπεδα, Ναδάλ μαζί με τους Τζόκοβιτς και Μάρεϋ βλέπουν το θέαμα που παρουσιάζει ο Ρότζερ και μετά δυσκολίας συγκρατούν τα γέλια τους. Οι φαν του αθλήματος τον εκλιπαρούν να σταματήσει τη σπουδαία καριέρα του εδώ και τώρα. Ο λόγος; Μα είπαμε, ο Βασιλιάς είναι γυμνός.

Ε και; Τα ρούχα και το στέμμα του βρίσκονται μόλις λίγα μέτρα στα δεξιά του. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να ξαναντυθεί…

  • Τέλος, μεγάλες, φυσικά, προσδοκίες έχουμε άπαντες από την επίσημη αγαπημένη: την εθνική μας ομάδα μπάσκετ. Με το Ευρωμπάσκετ προ των πυλών, η Εθνική μας φαντάζει ένα εκ των τριών μεγάλων φαβορί (μαζί με Ισπανούς και Γάλλους) για τα μετάλλια. Βέβαια, ως γνήσιοι Έλληνες, μετά τις πρώτες ήττες στα φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας προθυμοποιούμασταν να βάλουμε το κεφάλι μας στη λαιμητόμο ότι σε σύνολο 24 χωρών, εμείς θα τερματίσουμε 25οι. Αντιθέτως, μετά το 3 στα 3 στο τουρνουά Ακρόπολις, ψάχναμε όλοι να βρούμε το τηλέφωνο των υπευθύνων, προκειμένου να μας στείλουν προκαταβολικά με κούριερ το τρόπαιο του πρωταθλητή Ευρώπης.

Η αλήθεια, όπως πάντα, βρίσκεται κάπου στη μέση: η εθνική μας φαντάζει στα χαρτιά καλύτερη από τους περισσότερους αντιπάλους της (για την ακρίβεια είναι στο ίδιο επίπεδο με τις άλλες 3-4 ομάδες της πρώτης γραμμής), έχει εμπειρία, διαθέτει παίχτες- πρωταγωνιστές στους συλλόγους τους, είναι διψασμένη, αλλά…

Αλλά της λείπει πολύ ένας ακόμα γκαρντ που μπορεί να «τρέξει» την ομάδα και να κατεβάσει την μπάλα- ο Νικ Καλάθης. Στους ψηλούς δείχνουμε, και είμαστε, πλήρεις, όμως το κουπί που καλούνται να τραβήξουν ο Ζήσης, ο Σλούκας και- κυρίως- ο Σπανούλης στην περιφέρεια είναι πολύ για 6 χέρια. Τα (στιβαρά) 8 είναι πάντοτε καλύτερα. Βέβαια, οι Ισπανοί κατεβαίνουν χωρίς Πάου Γκασόλ και Ναβάρο, οι Γερμανοί χωρίς Νοβίτσκι, οι Ρώσοι χωρίς Κιριλένκο, οπότε μπροστά σ’ αυτές τις απουσίες, οι δικές μας (Καλάθης, Κουφός, Σχορτσνίτης και… Διαμαντίδης) θεωρούνται «αμελητέες ποσότητες».

Το κομβικό σημείο, όπως πάντα, είναι το παιχνίδι στους “8”: η νίκη σε στέλνει απευθείας στον παράδεισο (μιας και μετά σου δίνονται 2 ευκαιρίες για το μετάλλιο), ενώ η ήττα σου παρέχει ένα δωρεάν εισιτήριο για διετή παραμονή στην κόλαση.

Μέχρι πού θα φτάσει στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας, λοιπόν, η επίσημη αγαπημένη; Αν παίξει σύμφωνα με τις δυνατότητές της μπορεί να πάει μακριά. Πολύ μακριά. Και ψηλά: στον μπασκετικό Όλυμπο, για παράδειγμα.

Εκεί, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα περιμένουν με άγριες διαθέσεις οι Ισπανοί. Η κορυφή, εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι δικιά τους. Και δε φαίνονται πρόθυμοι να την αποχωριστούν εύκολα- το αντίθετο: θα παλέψουνε με νύχια και με δόντια.

Μόνο που αν ο Δίας, ενδεδυμένος τη σάρκινη μορφή του Σπανούλη, αρχίσει να ρίχνει κεραυνούς, τα νύχια και τα δόντια δε μας φοβίζουν. Το θηρίο είναι πιο ευάλωτο από ποτέ.

Ίσως το μόνο που χρειάζεται για να «θανατωθεί» να είναι ένα τραγούδι.

Κάτι σαν…

Κάτι σαν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδος.

 

 

 

Προηγούμενο άρθροΠοντιακό φεστιβάλ στην Πολίχνη
Επόμενο άρθροΨυχή και Σώμα
Δύο αντίρροπες «δυνάμεις». Από τη μία, το λογότυπο του site: «Think Free. Think Positive. Write Free», που συνεπάγεται και «Live Free». Από την άλλη το NBA. Η Euroleague. Η Α1. Το Champions League. Η Πριμέρα Ντιβιζιόν. Η Φόρμουλα 1. Το τένις. Ο στίβος. Όχι, είναι αδύνατο να live free -από μικρός είμαι δέσμιος των αθλητικών μεταδόσεων. Iverson, Federer, Schumacher, Isinbayeva, Ronaldo. Όλοι τους ένας αχταρμάς μέσα στο κεφάλι μου. Σ’ εβδομαδιαία βάση. Εξ ου και ο «Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς». Τουλάχιστον, μπορώ ακόμα να write free. Κάτι είναι κι αυτό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.