Μια «εξομολόγηση» για τη Θεσσαλονίκη

0
1165

Φυλλομετρώντας τα φοιτητικά μου ημερολόγια βρήκα μία σημείωση των αρχών της δεκαετίας του ογδόντα. Έγραφα τότε: «Θεσσαλονίκη, μια πόλη χωρίς τις προοπτικές της αυτοκαταστροφής». Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ισχυριστώ σήμερα κάτι παρόμοιο. Όποτε έτυχε να περάσω από την συμπρωτεύουσα την τελευταία δεκαετία έγινα μάρτυρας μιας πόλης με παρελθόν που μαραζώνει και συρρικνώνεται. Μόνο κάποιες γωνιές της θυμίζουν πια την «Όμορφη Θεσσαλονίκη» του Τσιτσάνη. Αισθάνεσαι πως η κοσμοπολίτισσα μουλιάζει στην περίκλειστη θάλασσα κι αφουγκράζεται την παρακμή της. Όλα αυτά, βέβαια, αν δεν την κοιτάξεις με τα μάτια των ανθρώπων που αγαπάς, εκείνων που ζεύονται την καθημερινότητά της που την αναθεματίζουν για τον ξεπεσμό της. Είναι οι ίδιοι που δεν θα μπορούσαν να βγουν έξω από τα όρια της, να σκεφτούν τη ζωή τους πέρα από τις πύλες της, να την απαρνηθούν. Κι όσο τους συλλογιέμαι να μου μιλούν για την πόλη τους με το άχτι του απατημένου εραστή καταλαβαίνω γιατί την επόμενη στιγμή κουρνιάζουν ξανά στην αγκαλιά της. Για χάρη τους και μόνο θα διόρθωνα σήμερα την αυτοβιογραφική μου σημείωση γράφοντας: «Θεσσαλονίκη, μια πόλη με μόνη προοπτική τους ανθρώπους της».

Δημήτρης Στεφανάκης / λογοτέχνης / [email protected]

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.