Μια ζεμπεκιά για το ΠΑΣΟΚ

0
4502

andreasxorosΓράφει ο Σάκης Καζάκης

«Το ζεϊμπέκικο κατέχει (μαζί με τα «Κάρμινα Μπουράνα») διακριτή θέση στην πασοκική μυθολογία», γράφει η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή τον Ιανουάριο του 2011, όταν πια είχαν κριθεί πολλά για το ίδιο το κόμμα που σήμερα κλείνει τα σαράντα του, αλλά και για τους ανθρώπους που το ανέδειξαν και αναδείχτηκαν από αυτό. Δεν ξέρω πώς αυτός ο χορός κατέκτησε αυτή τη θέση – άλλωστε δεν είμαι ειδικός ούτε στα του ζεϊμπέκικου ούτε στα του ΠΑΣΟΚ. Υποθέτω ότι, ως χορός αντιστασιακός κατά τη διάρκεια της χούντας – με το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» σε περίοπτη θέση – συνδέθηκε εύκολα με το ΠΑΚ. Η πιο απλή εξήγηση πάλι μπορεί να είναι ότι τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν ακριβώς άνθρωποι καταπιεσμένοι, ζορισμένοι, φυλακισμένοι κυριολεκτικά ή μεταφορικά και, άρα, το ζεϊμπέκικο ήταν ο χορός «τους».

agg_akhsΔιότι το ζεϊμπέκικο – η ζεμπεκιά, αν θέλετε – είναι χορός μοναχικός, εσωστρεφής και αυτοσχέδιος. Δεν έχει βήματα, δεν έχει τυποποίηση και δεν έχει και επανάληψη («Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.», λέει ο Διονύσης Χαριτόπουλος). Ο χορευτής εξ-ανίσταται από τα βάσανά του και εκφράζει αυτό που τον πνίγει μέσα στην παραζάλη του, με βήματα μελετημένα αλλά αυτοσχέδια – κρατώντας πάντα την ισορροπία του. Όταν κάποιος χορεύει ζεϊμπέκικο αδιαφορεί πλήρως για τον υπόλοιπο κόσμο.

gapapandreou-kriti_1In retrospect, ο τρόπος που τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ χορεύανε το ζεϊμπέκικο υπογραμμίζει και αποκαλύπτει την πορεία του κόμματος. Στην αρχή το βαρύ ζεϊμπέκικο του Αντρέα, με τα χέρια ανοιχτά και τα βήματα σίγουρα, με το βλέμμα καταγής και το κορμί όρθιο. Έπειτα το φιγουρατζίδικο ζεϊμπέκικο του Άκη, με τα ψαλίδια και τα τσαλίμια, την έπαρση αυτού που χαστουκίζει το Χάρο και αψηφά τη μοίρα. Και στο τέλος το ζεϊμπέκικο του Γιώργου που σκυφτός υποτάσσεται σ’αυτά που θα γίνουν, πατώντας αβέβαια, με το ένα πόδι στον αέρα και τα χέρια όπου να’ναι. Το κοινό χαρακτηριστικό, όμως, υπερισχύει: ο αυτοσχεδιασμός, η μοναχικότητα, ο χορευτής στο κέντρο του κόσμου να περιφέρεται γύρω από τον εαυτό του. Καλά σαράντα, λοιπόν, με μια ζεμπεκιά.

Προηγούμενο άρθροΣυνοικία το όνειρο
Επόμενο άρθρο“Στη Γειτονιά των Αγγέλων”
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.