«ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΜΑΣΤΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ»

0
1996


ESIEMTHΤο παρακάτω κείμενο δημοσίευσε η επί χρόνια ρεπόρτερ του Mega και εδώ και 3,5 χρόνια άνεργη δημοσιογράφος Λευκή Γεωργάκη στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook.

 

1972304_10203222949156478_2012268124_nΕίμαι πολύ θυμωμένη ,διευκρινίζω, όχι όπως όλος ο κόσμος, όχι για το άδικο της κρίσης, όχι για την κατάργηση των συλλογικών μας συμβάσεων , όχι για τις «καρέτα -καρέτα» (είδος προς εξαφάνιση ) θέσεις εργασίας, όχι κατηγορηματικά. Για όλα αυτά πικράθηκα , βαλάντωσα έφαγα την καταθλιψάρα μου και έως κάποιο βαθμό νομίζω ότι συνήλθα. Ανήκω στους μακροχρόνια άνεργους. Εγώ, που δούλευα ασταμάτητα από τα 19 μου. Ήττα, μεγάλη ήττα, ναρκισσιστική ήττα (όπως θα έλεγε και μια φίλη ψυχολόγος) ,δέχομαι όλους τους χαρακτηρισμούς. Ύστερα από τρεισήμισι χρόνια αναγκαστικής ξεκούρασης , αμέτρητες ώρες με Φροιντ, Γιουνγκ, και Μπουκάι για να ερμηνεύσω(τρομάρα μου) τα αδιανόητα, πίστευα ότι πλέον μπορώ να αποδεχτώ τα πάντα. Η π… η ζωή όμως έχει τον τρόπο της να σε γ… Ε ναι ρε παιδιά, τόσο έχω θυμώσει.
Πριν λίγα χρόνια λοιπόν για να γίνεις μέλος της Ένωσης συντακτών έπρεπε να αποδείξεις ότι αμείβεσαι με το μίνιμουμ ποσό της συλλογικής σύμβασης. Έχω δει με τα ματάκια μου και έχω ακούσει με τα μικρά ολοστρόγγυλα αυτάκια μου( έκανα για ένα φεγγάρι εκπρόσωπος των εργαζομένων στα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα) να κόβονται αιτήσεις νεαρών συναδέλφων γιατί ,άκουσον -άκουσον ,δεν είχαν τα κότσια να ορθώσουν ανάστημα στα αφεντικά τους και να διεκδικήσουν έναν αξιοπρεπή μισθό. Έξαλλοι οι αξιότιμοι συνδικαλιστές μας έκοβαν τα νέα παιδιά γιατί χαρακτήριζαν την στάση τους αντισυναδελφική και πισώπλατο χτύπημα στην πλάτη του σκληρά εργαζόμενου επαγγελματία δημοσιογράφου. Η γνώμη μου ήταν ότι όλοι δικαιούνται συνδικαλιστική κάλυψη και ιδιαίτερα οι πλέον αδύναμοι. «Ας τους εντάξουμε στην Ένωση και να υποχρεώσουμε τους εργοδότες τους να δώσουν τη συλλογική σύμβαση» είπα το αυτονόητο, όπως θεωρούσα. Να μην πολυλογώ, χαρακτηρίστηκα αφελής, με επικίνδυνες ιδέες οι οποίες αν επικρατούσαν θα βούλιαζαν τα ταμεία μας.
Πίσω στην δική μου πικρή ιστορία. Ύστερα από 22 χρόνια σκληρής εργασίας και τρεισήμισι χρόνια ανεργίας έκανα τα χαρτιά μου για τις θέσεις που ανακοινώθηκαν για το δημοτικό ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για 8μηνες συμβάσεις έργου και προφανώς κάποιο δημοσιονομικό τερτίπι επιβάλει να αναλάβεις ραδιοφωνική εκπομπή ως εργολάβος. Σύμφωνα με το κείμενο της ανακοίνωσης έπρεπε μεταξύ άλλων να καταθέσεις ένα έγγραφο που βεβαιώνει ότι είσαι μέλος της ένωσης συντακτών και να κάνεις μία προσφορά η οποία δεν θα ξεπερνά τα 13,500 χιλιάδες ευρώ. Εδώ έπαθα σοκ . Το κείμενο που ακολουθούσε έλεγε ότι « η οικονομική προσφορά θα είναι σε κλειστό φάκελο και ότι το ύψος του ποσού που θα απαιτηθεί, αποτελεί βασικό κριτήριο του διαγωνισμού.
ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑ . Μας ζητούν δηλαδή να μειοδοτήσουμε την εργασία μας? Όποιος ζητήσει τα λιγότερα έχει περισσότερες πιθανότητες?
Όποιος ζητήσει λιγότερα όμως , θα έχει πλέον δικαίωμα να είναι μέλος της ΕΣΗΕΜΘ? Προσέξτε υπάρχει παγίδα εδώ, οι άνθρωποι που θα κρίνουν τις αιτήσεις κατέχουν και υψηλόβαθμες συνδικαλιστικές θέσεις στο προεδρείο της ΕΣΗΕΜΘ .
Άραγε αυτούς που θα προσλάβουν γιατί τους «συμφέρουν» θα τους διώξουν την ίδια στιγμή από την ένωση λόγω αντισυναδελφικής στάσης? Ο θείος Φρόιντ σηκώνει τα χέρια ψηλά …
Εντάξει, δεν ζω με αυταπάτες, περνάμε περίοδο ισχνών αγελάδων , όλοι έχουμε κάνει μεγάλους συμβιβασμούς. Αυτό όμως είναι εξευτελισμός. Σου ζητούν να ταπεινωθείς. Όχι επειδή είναι ντροπή να ζητήσεις λιγότερα ,αλλά επειδή είναι ντροπή να ζητήσεις λιγότερα για να φας λάχανο τον συνάδελφο που έχει ανάγκη να δουλέψει για να ζήσει. Γιατί μας το κάνουν αυτό ρε παιδιά, γιατί ?
Ελπίζω όλο αυτό να είναι μια τεράστια παρεξήγηση και η Ένωση συντακτών να δώσει κάποια στιγμή τις απαραίτητες εξηγήσεις.
Όσο για μένα, φυσικά και δεν πρόκειται να ομολογήσω το ποσό που προσέφερα για να καλύψω τη θέση καθώς αυτό θα με απέκλειε αυτόματα από το διαγωνισμό, ωστόσο ορκίζομαι ότι δεν παρέκλινα ούτε σπιθαμή της επαγγελματικής μου αξιοπρεπείας όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι. Είμαι ένα θυμωμένο, άνεργο μέλος της ΕΣΗΕΜΘ , δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα πληρώνω συνδρομές για να είμαι μέλος αλλά όπως λέει και ένα όμορφο κλισέ «ζωή είναι όσα δεν έχουμε ακόμα ζήσει…»

Προηγούμενο άρθροΠολιτιστικό Ημερολόγιο – Οκτώβριος 2015
Επόμενο άρθρο«Εμείς» : κερδίστε 3 διπλές προσκλήσεις για το Θέατρο Αυλαία
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.