Μικρά περίεργα, ροδίτικα!

0
832
Φωτό: Έλενα Αρτζανίδου
Φωτό: Έλενα Αρτζανίδου
Φωτό: Έλενα Αρτζανίδου

Γράφει η Αρτζανίδου Έλενα / Ρόδος 3/8/2013

Με τον ήλιο από τις δέκα το πρωί να καίει τα γυμνά κορμιά μας αναζητήσαμε τον όρμο στην Όαση της Καλλιθέας για να δροσιστούμε. Μισή  ώρα δεν πέρασε και να σου το πρώτο περίεργο.

Μεσήλικας φτάνει στην απόμερη πλαζ πατά πάνω στην ξαπλώστρα με τα σαμπό και ξεντύνεται. Κρεμά τα ρούχα του και αφού τελειώσει απλώνει την πετσέτα του στην διπλανή ξαπλώστρα. Τα μάτια μου μεγαλώνουν.

-Το έχεις ξαναδεί; λέω στην παρέα μου που μιλά άλλη γλώσσα. Κουνά αρνητικά το κεφάλι και ρωτά:

-Έλληνας;

Αμέσως μετά συναντώ τον άγνωστο στη σκάλα. Προσπαθεί να μπει στη θάλασσα τη στιγμή που ετοιμάζομαι να βγω από αυτήν. Με αγγίζει κατά λάθος και όλο ευγένεια μου λέει:

-Scusi.

Μεσημέριασε και οδηγώ το μηχανάκι για την πόλη της Ρόδου. Σε μια ανηφόρα, για μένα, στο Καρακόνερο, μια ποδηλάτησα με αφήνει με το στόμα ανοιχτό και με κομμένη την ανάσα καθώς οδηγά το ποδήλατο πάνω στην κατηφόρα και συγχρόνως γέρνει το κεφάλι κρατώντας το κινητό με τον ώμο και την ακούω να φωνάζει: Άντε βρε, τον ηλίθιο!

Δεν μπορεί σκέφτομαι, τυχαία μικρά περίεργα.

Δεν προλαβαίνω να σώσω την πρότασή μου και κάνω να στρίψω στις επτά Βαγιές. Μπροστά μου ένα ΙΧ με νούμερα από την Κεντρική Ελλάδα. Ο οδηγός αντί για φλας βγάζει το χέρι και στρίβει δεξιά για την Ανάληψη. Άφωνη συνεχίζω μέχρι που φτάνω στο Κέντρο Λογοτεχνών.

Απόγευμα προχωρημένο με το μυαλό να έχει λιώσει από το γράψιμο  αποφασίζω για μια γρήγορη βουτιά στο Ενυδρείο. Περασμένες έξι και τότε είναι που μια παρέα παιδιών με κάνει και γελάω.

-Παιδιά ο Σπανός γρήγορα μέσα.

Ένα τσούρμο παιδιά κάθε ηλικίας με μικρότερη την Ναταλή, γύρω στα δυο, βουτούν και περιμένουν. Περιμένω και εγώ και επιτέλους μετά από 28 μέρες που έφτανε αυτή η ατάκα στα αυτιά μου, δίχως όμως να προσέχω το λόγο της, σήμερα της δίνω σημασία και καταλαβαίνω. Γελώ με την ψυχή μου καθώς αναγνωρίζω πως αυτό είναι το πιο ευχάριστο, μικρό περίεργο που συμβαίνει κάθε απόγευμα εδώ στο Ενυδρείο της Ρόδου, όταν φτάνει το πλοίο Σπανός και οι μπόμπιρες που το περιμένουν, το εντοπίζουν από μακριά να φτάνει. Πολύ πριν μπει στο λιμάνι το κύμα που γεννά μεγαλώνει και σκάει πάνω στα κορμιά που τραμπαλίζονται σαν μικρές χαρούμενες βαρκούλες.

Οι παιδικές φωνές τους και τα γέλια τους αναστατώνουν την παραλία, Με αναστατώνουν και μένα αλλά ευχάριστα και γελώ με την ψυχή .

Μικρά περίεργα και όμως άλλα δυσάρεστα και άλλα γεμάτα ζωή!

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.