Μνήμη γενοκτονίας Ποντίων: Το ραδιόφωνο του παππού

0
1177

radio arzanΓράφει η Έλενα Αρτζανίδου / [email protected]
Πέρασαν δεκατέσσερα χρόνια από την ημέρα που ζήτησα το παλιό ξύλινο ραδιόφωνο του παππού. Έγινε δικό μου ένα χρόνο πριν η Πόντια γιαγιά Μαρίκα, μας αποχαιρετήσει για πάντα, ωστόσο τα λόγια της ηχούν μέχρι σήμερα στα αυτιά μου.
-Αυ’ούτο από σήμερον εν τεσόν, μου είπε η γιαγιά και θυμάμαι πως την αγκάλιασα, τη φίλησα και άπλωσα τα χέρια στο μικρό,ξύλινο κουτί που τόσο πολύ επιθυμούσα.
Συχνά πυκνά κινώ τη βελόνα και τα παράσιτα πάντα με γυρνούν στο χρόνο πίσω, σε εκείνο το απόγευμα που το μετέφερα στο σπίτι μου,το ακούμπησα στο γραφείο ,σύνδεσα το καλώδιο και αναζήτησα κάποιο σταθμό.
Ήμουν σίγουρη ότι κάτι θα έπιανε και ας έλεγε η γιαγιά ότι ήταν χαλασμένο:Κόρη κι πεζ,ντο θα φτασα το!
Τελικά στα βραχέα ακούστηκε η ΕΡΑ.
Ήταν και είναι η μοναδική συχνότητα που έπιανε.
Θυμάμαι πως ικανοποιημένη αναζήτησα την πολυθρόνα και κάθισα απέναντι από το μικρό, παλιό,ξύλινο κουτί για να ακούσω. Ο ήχος ίσα που έφτανε στα αυτιά μου. Λίγα λεπτά αργότερα η ένταση δυνάμωσε και τότε ακούστηκε η φωνή του Νταλάρα και το γνώριμο τραγούδι «Να ΄τανε το εικοσι ένα,χρόναι δοξασμένα…».
Εκείνη τη στιγμή νόμισα πως είδα τον παππού να μου χαμογελά και τα μάτια μου υγράθηκαν.
Κλείνω και τώρα τα μάτια και προσπαθώ να τον ξαναδώ. Δυσκολεύομαι, αλλά θυμάμαι, όσα μου εξομολογήθηκε η γιαγιά Μαρίκα, όπως αυτό το ραδιόφωνο που εγώ κρατώ κοντά μου, ήταν το πρώτο απόκτημα του παππού και το πρώτο δώρο του στη γιαγιά. Η γιαγιά το αγάπησε και για αυτό δεν ήθελε να το αποχωριστεί όλα αυτά τα χρόνια,ούτε να το αντικαταστήσει καθώς είχε προβλήματα.
Καθημερινά περνούσε τις ώρες της μοναξιάς της ακούγοντας, όσο μπορούσε κανείς να ακούσει, τα νέα, μάλιστα πόσες φορές δεν την συνέλαβα να απαντά στον εκφωνητή, πιστεύοντας ότι και εκείνος μπορεί να την ακούει.
Αργότερα και όταν κάποιο τραγούδι της εποχής έφτανε στα αυτιά της μεράκλωνε και σιγομουρμούριζε.

Όταν όμως έφτανε η ώρα του Ερυθρού Σταυρού με ένα νεύμα της απλά καθόμουν δίπλα και σιωπούσα καθώς γινόμουν μάρτυρας της χρόνιας αγωνίας της.
Η αναζήτηση της χαμένης αδερφής από τον Πόντο στα χρόνια του διωγμού:Μας χώρισαν καθώς αφήναμε την πατρίδα,τον Πόντο, για να έρθουμε στην Ελλάδα.Την έχασα όπως τη μάναμ και τον αδερφόμ.Με τους τελευταίους βρεθήκαμε πολλά χρόνια μετά.
Μέχρι το τέλος της ζωής της η γιαγιά αναζητούσε την χαμένη αδερφή από το μακελειό της βίαιης προσφυγιάς και έτσι εκείνη η εκπομπή μέσω των ραδιοφωνικών κυμάτων ήταν η ελπίδα της κάθε βδομάδα για λίγη ώρα,αλλά όταν το σήμα του τέλους έπεφτε και κανένα νέο δεν υπήρχε για λίγο παράμενε σιωπή και αμέσως μετά η φωνή της έσπαγε την σιωπή:Την άλλη βδομάδα ίσως κάτι να ακούσουμε Έλενη,και έσβηνε το ραδιόφωνο όχι όμως και την αγάπη της για αυτό.
Αυτό το παλιό ραδιόφωνο είναι μαζί μου και ας παίζει λιγότερο είναι αρκετό γιατί μου θυμίζει πολλά…

Τέλος α΄μέρους

Προηγούμενο άρθροΣε πιάνει μελαγχολία…
Επόμενο άρθροΤο κάτι παραπάνω..
Γεννήθηκε στη Δυτική Γερμανία. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο Μαυρονέρι του νομού Κιλκίς και αργότερα στη Θεσσαλονίκη, όπου τελείωσε το Λύκειο της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών Καρδίτσας καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Α.Π.Θ. Σήμερα εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Θεσσαλονίκη. Από το 1996 ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και για ενήλικες. Σήμερα μετρά 34 τίτλους. Αναλυτική εργογραφία της μπορείτε να βρείτε στο προσωπικό ιστολόγιό της (blog): ardjanidou.psichogios.gr.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.