Μπάτε σκύλοι αλέστε… μαζί με την Σάρα, την Μάρα και το κακό συν-αμάρτημα της μητρός πατρίδας μας!

0
1000

Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου

V  Δεν ήξερα που να ρίξω το βλέμμα μου αυτή την εβδομάδα… σάστισα! Κι ήρθε ένας πυρετός να καθαρίσει την ατμόσφαιρα! Από το κρεβάτι βλέπεις τον κόσμο ανάσκελα ή μπρούμυτα και πάντα σε απόσταση. Κι όταν θλίβεσαι μπορείς να βουλιάξεις το κεφάλι σου στο μαξιλάρι και να νιώσεις μια σχετική ασφάλεια ή έστω μια στιγμιαία ανακούφιση ότι οι τέσσερις τοίχοι γύρω σου δεν είναι θηλιές.

V  Θηλιά στο λαιμό να μας έβαζαν… τόσο σκλαβωμένοι δεν θα νιώθαμε την 26η Οκτωβρίου και σήμερα αλίμονο. Ένστολοι, μέτρα, επίσημοι, κλειστοί δρόμοι και λέξεις που κάποτε θα έπεφταν στο κενό, μα σήμερα κάποιοι τις σέρνουν αντάμα με την σάρκα τους και τις πασάρουν σαν Ευαγγέλια.

V  Σε δική μου ελεύθερη απόδοση όπου είναι απαραίτητο…

Σαμαράς: Το «όχι» στον φασισμό δεν είναι στιγμιαίο είναι παντοτινό (μα τίποτε δεν κρατάει για πάντα, ούτε ο έρωτας)

Καμμένος: Το «ΟΧΙ» πρέπει να ακουστεί ξανά (τώρα είναι πια αργά)

Καρατζαφέρης: Άλλο Σαμαράς κι άλλο Μεταξάς (ναι… ο νέος είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς)

Μιχαλολιάκος: Ο αποκλεισμός Ελλήνων Ορθοδόξων πολιτών από τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου αποτελεί θλιβερό σημείο των καιρών (φιλότιμη προσπάθεια, αλλά ό,τι κι αν κάνεις δεν θα σε συμπαθήσουμε)

Τσίπρας: Ο λαός έχει ανάγκη από ενότητα κι όχι από φοβισμένες ηγεσίες (αυτός κλασικά τον χαβά του)

Ψωμιάδης (Ο Παναγιώτης εννοείται): Μπορούμε να ξαναγεννηθούμε ως έθνος, αρκεί να πιστέψουμε ότι όλοι έχουμε έναν Ζορμπά μέσα μας. (ναι τον έχουμε και γι’ αυτό οι ξένοι μας χτυπούν το ντέφι και χορεύουμε μονίμως το συρτάκι που θέλουν)

Λοβέρδος: Να κάνουμε νέο κόμμα με βάση το ΠΑΣΟΚ για να νικήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ (κατά το ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε)

V   Αααα βρήκα και κάτι ενδιαφέρον παρμένο από τα χείλη του Γεράσιμου Γιακουμάτου που συνήθως με ενοχλεί ακόμη και ο τρόπος που αναπνέει: «Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι τραβεστί».

V   Και μετά συννεφιά… όπως η σημερινή, λίγο πριν και λίγο μετά την βροχή!  Κι ενώ η πόλη βαδίζει στα βήματα των ελευθερωτών, μέσα από την αναβίωση της εισόδου του ελληνικού στρατού στην Θεσσαλονίκη το 1912, κι ενώ η ελληνική σημαία και η έπαρση της στον Λευκό Πύργο έχει συγκινήσει τους πάντες, κι ενώ αύριο αναμένουμε παρέλαση χιλιάδων ευρώ και χιλιάδων που θα θελήσουν να θυμίσουν με τα σημαιάκια τους ότι το έθνος δεν έσβησε ποτέ… υπάρχει μια εσωτερική καταχνιά!

V   Πρόταση για να περάσει κανείς στο αντίθετο άκρο του εσωτερικού ξεκαρδίσματος η Βέρα Λάμπρου και το νέο της τραγούδι «Με λένε Barbie». Πόσο αναισθητικό άραγε μπορεί να ποτίσει τις φλέβες μας για να μην νιώθουμε την συστηματική βλακεία;

V   Βλακωδώς αλλά δικαίως συγχύστηκα προχθές βλέποντας στο δρόμο πεταμένες οδοντόβουρτσες. Θυμήθηκα μια επίσκεψη που είχα κάνει τις προάλλες στο Κοινωνικό Παντοπωλείο ΜΑΖΙ επί της Δαναϊδών. Εκεί ο Τρύφωνας ανάμεσα στα τρόφιμα και τα ρούχα που μοιράζει με εθελοντές σε νέο-άπορους είχε μια κούτα με οδοντόβουρτσες μιας χρήσης. Ναι μέχρι εκεί έχουμε φτάσει… δεν είναι ψέμα, ούτε παραμύθι, ούτε καν ένας κακός εφιάλτης που θα τελειώσει μόλις χτυπήσει το ξυπνητήρι.

V   Ξύπνησα απότομα όταν διαπίστωσα ότι αυτή την χρονιά έχω ακούσει περισσότερες φορές τη λέξη Eurogroup παρά το «είμαι εδώ για σένα». Τι σχέση έχει θα μου πείτε μια συστάδα οικονομο-τέτοιων με την αγάπη; Κι όμως! Φουσκώνοντας τα μυαλά μας με μια τηλεδιάσκεψη που μας έρχεται την Τετάρτη και που για πολλοστή φορά θα κρίνει τον οικονομικό βίο μας από δω και πέρα θα θάψουμε μέσα στην αγανάχτηση μας την ευτυχία του μοιράσματος.

V   Ευτυχώς που ο δήμαρχος Μπουτάρης δεν πήγε στην Γιορτή της Σημαίας (αναβίωση απελευθέρωσης που λέγαμε παραπάνω) γιατί αν έβλεπε τα αφοδεύματα των αλόγων φαρδιά πλατιά στους δρόμους από όπου πέρασε η πομπή θα είχαμε δράματα. Τα έχει πάρει που τα έχει πάρει στο κρανίο με τον Υπουργό Μακεδονίας Θράκης ο οποίος αποφάσισε και διέταξε χωρίς να τον ρωτήσει για το happening.

V   Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες… συνέβη και στην Λιάνα Κανέλλη! Μια φάρσα είπαν να της κάνουν και τους βγήκε από την μύτη –που λέει κι η μαμά μου. Εσείς αν ανοίγατε την πόρτα ενός τηλεοπτικού studio και βλέπατε ένα τύπο τυλιγμένο με την ελληνική σημαία να φοράει γάντια του μποξ σε απόσταση χιλιοστών από το πρόσωπο σας τι θα κάνατε; Βέβαια εσείς δεν έχετε πλακωθεί με τον Κασιδιάρη στα χαστούκια!

V   Το «χαστούκι» της ημέρας εκτός από το γεγονός ότι δεν μου πέτυχε η μπεσαμέλ για το παστίτσιο; Δεν θέλουμε πολλά για να πιστέψουμε έστω και λίγο ότι μπορούμε να νικήσουμε τον θάνατο… και ευχαριστώ την Νάντια Δενελάβα που ενσάρκωσε τυχαία τα λόγια μου με το απλό, λιτό κι απέριττο status της στο facebook: «Εμένα ο ουρανός αυτός μου φτάνει…»

 

Προηγούμενο άρθροΒιβλία για το ’40 από τις εκδόσεις Γκοβόστη
Επόμενο άρθροΗ σημαία του 1912 οδεύει προς τη Λέσχη Αξιωματικών, στα βήματα των Ελευθερωτών
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.