Μπορεί η αριστερά;

0
946

look leftΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας  /  [email protected]

Ένα ερωτηματικό πλανάται στο μυαλό όσων ενδεχομένως θα ήθελαν μια αριστερή διακυβέρνηση ή όσων σκέφτονται να επιλέξουν την αριστερά με την ψήφο τους.

Μπορεί τελικά η αριστερά;

Πρώτα πρώτα, ας δούμε ποια αριστερά. Γιατί, βέβαια, ο καυγάς δεν γίνεται μόνο στον προθάλαμο της εξουσίας, αλλά και στα μετόπισθεν, στην ίδια την αριστερά, πολυδιασπασμένη, λιγότερο ή περισσότερο αριστερά, ορθόδοξη ή ανανεωτική, ακραιφνή ή light, επαναστατική ή ρεφορμιστική. Ας συμφωνήσουμε λοιπόν – κάπως αυθαίρετα – πως μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ ενωτικό κοινωνικό μέτωπο, που κατά τεκμήριο θεωρείται αριστερά και κατά τεκμήριο φλερτάρει με την εξουσία.

Οι τελευταίες εκλογές δημιούργησαν στην Κουμουνδούρου ένα πραγματικό vertigo. Το ανέκδοτο με το λιοντάρι και το λαγό και το πασίγνωστο ‘’λέμε και καμιά μα….. να περνάει η ώρα’’ επαληθεύτηκε πλήρως στις εκλογές του Ιουνίου του 2012, όταν το εκλογικό σώμα πρόσφερε πράγματι ένα δυσθεώρητο 27% στον ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που μετά την αρχική ευφορία, τον έφερε αντιμέτωπο με μια σειρά γόρδιων δεσμών που θα έπρεπε να λύσει. Αιχμάλωτος, όμως, της ανέξοδης ρητορικής του χθες, πολύ δύσκολα προσφέρει πειστικές απαντήσεις στους γόρδιους δεσμούς του σήμερα. Για όποιον λοιπόν περιμένει μια γρήγορη απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί η αριστερά, η απάντηση είναι δυστυχώς όχι.

Κατηγορηματικά όχι, για έξι λόγους.

1 Η αριστερά – μιλάμε πάντα για τον ΣΥΡΙΖΑ – αδυνατεί να κατανοήσει το διεθνές περιβάλλον, τους συσχετισμούς δυνάμεων, την ηγεμονία των αγορών, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ευρύτερη περιοχή. Ο μυωπικός ρεαλισμός, ο ερασιτεχνισμός των αναλύσεων για το διεθνές περιβάλλον, η συνταύτιση με λατινοαμερικανικά κόμματα, η κρατικιστική εμμονή συνοδευόμενη με ακατάσχετη υποσχεσιολογία, αλλά και οι σύντομες δόσεις ρεαλισμού του Τσίπρα στην Αμερική, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα αντιφατικότητας.

2 Πρόκειται για κόμμα μάλλον παλαιάς κοπής και όχι για κίνημα. Η κινηματική λογική δεν ρέει στις φλέβες του. Δεν ακούγονται νέες ιδέες, δεν αναδεικνύονται νέα, φρέσκα στελέχη με επαναστατικό ορμή, δεν προτείνονται καινοτόμες λύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον ένας γεωγραφικός τόπος συνάντησης περίπου 5% ανανεωτικών αριστερών και 22% απατημένων βαθυπασόκων – κατά βάση του δημόσιου τομέα – οι οποίοι μένοντας ορφανοί από το παροχοπασόκ που τους παρείχε αφειδώς – μέσω του αχόρταγου δανεισμού – τη δόση της δανεικής ευμάρειας, μετανάστευσαν μαζικά εκεί που η σοσιαλιστική φρασεολογία τους θύμιζε τις παλιές καλές εποχές.

3 Ο συναισθηματισμός, εν γένει της αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να είναι το καύσιμο των κοινωνικών αγώνων με την περί δικαίου στόχευση για μια ιδανική κοινωνία, ωστόσο, από μόνος του το δίκαιο, δεν αποτελεί πολιτικό σχέδιο για το αύριο και την οργάνωση μιας καλύτερης κοινωνίας. Η αριστερή ουτοπία ήταν πάντοτε και θα είναι και στο μέλλον πολύ χρήσιμη για ένα καλύτερο κόσμο, η αξία της όμως, θα περιορίζεται μόνο στο αίτημα για μια καλύτερη, δικαιότερη κοινωνία και όχι σε αυτή καθεαυτή τη σοσιαλιστική πράξη. Σε όλο τον κόσμο η άνοδος των σοσιαλιστικών κομμάτων στην εξουσία, συνοδεύτηκε από την απολυταρχία της κομματικής νομενκλατούρας και εν τέλει τη στυγνή δικτατορική επιβολή.

4 Η αριστερά είναι αιχμάλωτη μιας μαρξιστικής ιδεοληψίας θεολογικού τύπου, όπου τα θέσφατα των γραφών, ορίζουν το πλαίσιο μιας διαφορετικής οικονομικής διακυβέρνησης, η οποία σε τίποτα δεν συμβιβάζεται με την οικονομία της αγοράς, όπως αυτή ορίζεται εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κρίση φυσιογνωμίας όλων των αριστερών κομμάτων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υποφώσκει, είναι πασιφανής. Ακόμη και η μεγάλη κρίση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ελάχιστα διδάσκει τους επίδοξους κυβερνήτες! 

5 Η αριστερά πάσχει από ακατάσχετο βολονταρισμό, καθώς όλη της η προσπάθειά της οικοδομείται σε ένα ισχυρό ‘’θέλω’’. Είναι αρκετό όμως ένα ισχυρό ‘’θέλω’’ να οδηγήσει σε ένα σοσιαλιστικό μετασχηματισμό; Τα νεφελώδη σχέδια ενός σοσιαλιστικού αύριο δεν προοιωνίζονται παρά ένα νεφελώδες αύριο.

6 Οι συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ με αδελφά κόμματα ή κινήματα στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο είναι άνευ αντικρίσματος, για τον απλό λόγο πως τέτοια κινήματα είτε βρίσκονται εν υπνώσει είτε η σημασία τους θεωρείται ουτιδανή. Πώς θα σταθεί μια αγχώδης (λόγω ισχνής πλειοψηφίας) αριστερή κυβέρνηση, χωρίς ισχυρούς συμμάχους; Ας μην ξεχνάμε πως τα σύνορα των κρατών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης – τόσο εντός Ευρώπης όσο και εκτός – είναι πιο διάτρητα από ποτέ.

Δεν μπορεί λοιπόν η αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ;  Ε, τότε, μπορεί ο παράγοντας λαός!

Η στανική εμμονή της τρόικας και ειδικότερα των Γερμανών σε μια βάρβαρη λιτότητα, η αναξιοπιστία ενός πολιτικού συστήματος χρεωκοπημένου εδώ και καιρό, οι στρατιές των ανέργων,  η διογκωμένη λαϊκή δυσαρέσκεια των σχεδόν εξαφανισμένων μεσαίων στρωμάτων, τα εντός και εκτός Ελλάδος λόμπυ της δραχμής που ορέγονται μια χρεωκοπημένη Ελλάδα και εργάζονται ακατάπαυστα γι’ αυτό, αλλά κυρίως η έλλειψη ορίζοντα και προοπτικής, μπορεί εύκολα να οδηγήσουν τους Έλληνες σε μια ‘’ψήφο μπουρλότο’’. Όταν η λογική του ψηφοφόρου φτάνει στο ‘’ τι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί’’, ή ‘’είδαμε και τους άλλους, ας δοκιμάσουμε και τον ΣΥΡΙΖΑ’’ τότε ναι. Μια κυβέρνηση της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί εύκολα να προκύψει.

Αρκετοί όμως μάντεις δεινών υπάρχουν ήδη στον τόπο μας. Περισσεύει ένας ακόμη.    

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.