Ναυάγιο στη ξηρά

0
263

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

 

Αν η χώρα μας ήταν πλοίο σίγουρα θα ήταν το Κόστα Κονκόρντια. Kι αν ο καπετανιος Φραντσέσκο Σκετίνο δειπνούσε με μια ξανθιά γυναίκα λίγο πριν προσκρούσει το κρουαζιερόπλοιο σε ύφαλο, οι δικοί μας κυβερνητικοί αξιωματούχοι το είχαν ρίξει από καιρό σε “τσιμπούσι” ενώ το λογαριασμό θα πλήρωναν ωσονούπω οι Έλληνες πολίτες.

Μπορεί το Κόστα Κονκόρντια να πραγματοποίησε επικίνδυνο ελιγμό κοντά στο νησί Τζίλιο για να χαιρετήσει ο καπετάνιος έναν φίλο του, ωστόσο η φράση του γνωστού πολιτικού “μαζί τα φάγαμε” αποδεικνύεται ακόμη πιο επικίνδυνη: αποτάσει την ευθύνη της χρεωκοπίας της χώρας από το κοινοβουλευτικό σώμα και τη μετουσιώνει σε υπόθεση όλων μας. Ακόμη και του χαμηλοσυνταξιούχου που ύστερα από 35 χρόνια σκληρής εργασίας μετράει τα κέρματα για να αγοράσει ζαρζαβατικά στη λαική. Του άνεργου πτυχιούχου που μετά από επίπονες εισαγωγικές εξετάσεις, ξενύχτι στο διάβασμα και αμέτρητες θυσίες από τον στενό οικογενειακό προυπολογισμό πρέπει να έχει λαμπρές περγαμηνές αλλά μπάρμπα στην Κορώνη για βρει δουλειά. Του μισθωτού που μετά το μνημόνιο του κόψανε στα δύο το μισθό,  όμως  η δόση που πληρώνει για το στεγαστικό παραμένει το ίδιο δυσβάσταχτη.

Ενας επιβάτης, ο Αντζελο Φάμπρι, κατέθεσε ότι «ο καπετάνιος φορούσε σκούρο σακάκι και καθόταν μαζί με μια γυναίκα – ήταν αρκετά νεαρή και στην αρχή νόμιζα ότι ήταν κόρη του. Ηταν λεπτή, με ξανθά μαλλιά ως τους ώμους και φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που άφηνε ακάλυπτα τα μπράτσα. Γελούσαν και είχαν καλή διάθεση». Πρόσθεσε ότι ο καπετάνιος έπινε κρασί – πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με την κατάθεση του Σκετίνο ότι δεν είχε καταναλώσει αλκοόλ. Ο Σκετίνο είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό για το ότι εγκατέλειψε το πλοίο πριν από τους επιβάτες – γι’ αυτό ο Τύπος του έχει κολλήσει το παρατσούκλι Καπετάν Δειλός.

Η άρνησή του να επιστρέψει στο πλοίο που βούλιαζε και να βοηθήσει στον συντονισμό της διάσωσης των εκατοντάδων επιβατών που παρέμεναν ακόμη εγκλωβισμένοι μας θυμίζει πολύ τους δικούς μας καπετανέους που “μεσοπέλαγα” εγκατέλειψαν το καράβι που είχε ναυαγήσει οικονομικά. Και οι σωστικές λέμβοι δεν μας χωράνε όλους. Είναι μερικά εκατομμύρια οι “επιβάτες” στην Ελλάδα, ρε παιδιά…

Προηγούμενο άρθροΟ φωτογράφος Paul Wenham-Clarke στο ΦΚΘ
Επόμενο άρθροΠολιτικός βιασμός
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.