Να γελάσω ή να κλάψω;

0
500

TSIPRAS-SAMARAS-VENIZELOS-SIMERA

Το θέατρο της … Κυριακής στην Βουλή. Τι να πρωτοπεί κανείς; Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει.

Του Δημήτρη Συρμάτση / [email protected]

Ας ξεκινήσουμε από πάνω προς τα κάτω.

–          Αντώνης Σαμαράς. Αυτός δεν ήταν ο Πρωθυπουργός από τη Μεσσηνία. Ήταν ο βαρύμαγκας από τον Πειραιά. Το «κουτσαβάκι» όπως διάβασα πετυχημένα στο FB.

–          Αλέξης Τσίπρας. Λίγος για ευθεία πολιτική αναμέτρηση με τα τέρατα του κατεστημένου. Τραγική η «οργάνωση» της τριήμερης συζήτησης από τον ΣΥΡΙΖΑ.

–          Βαγγέλης Βενιζέλος. Δεν χρειάζεται σχόλιο για τον άνθρωπο που μίλησε περισσότερο από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα, για τον μοναδικό που δευτερολόγησε ανεβαίνοντας στο βήμα. Ανέλυσε μέχρι και τις ευρωεκλογές. Θα υπάρχει μέχρι τότε;

–          Από τους λοιπούς συγγενείς του κοινοβουλίου, ξεχώρισαν η πάντα ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του ΚΚΕ και η εξήγησή του γιατί αρέσκεται στην μικρή γωνιά του 5-6%, το καμπανάκι των ΠΑΣΟΚων που όλο και μειώνονται αλλά και ο Β. Κικίλιας που ήταν ο μόνος «γαλάζιος» που έκανε δημόσια κριτική για το θέμα της ΕΡΤ.

 

Τι μπορείς να περιμένεις μετά από αυτά; Τα βλέπεις και το λιγότερο «αηδιάζεις».

Αναρωτιέσαι πόσο μικρό είναι το πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας. Αλλά δεν κοιτάζεις τον καθρέφτη να αναρωτηθείς «εγώ τους ψήφισα;».

Η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ ταυτοποιήθηκε με την ΕΡΤ. Και τι έκανε η αξιωματική αντιπολίτευση για να το αποτρέψει; Αντί να στήσει όλους τους τομεάρχες της και να ξεκινήσει από την πρώτη στιγμή το σφυροκόπημα στις πολιτικές της κυβέρνησης και στα θέλω των δανειστών, για να αναγκαστούν οι υπουργοί να απολογηθούν, περιορίστηκε στα ίδια και τα ίδια των αυτοκτονιών, της μνημονιακής καταστροφής κλπ. Και στο καπάκι το Σάββατο το βράδυ πάλι ΕΡΤ, Τσίπρας εκτάκτως στη Βουλή, προπηλακισμός βουλευτών με φόντο την Αγία Παρασκευή.

Φτάνει η Κυριακή και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην κόντρα των πολιτικών αρχηγών και στην εμφάνιση – επιτέλους – του Πρωθυπουργού στο κοινοβούλιο.

Και αντί να ακούσουμε κάτι για τα προβλήματά μας και πότε, αν και πως θα βγούμε από τη μέγγενη, οι κυβερνώντες – νυν και επίδοξοι- αναλώθηκαν σε πόζες, ατάκες πεζοδρομίου και ακατάσχετη μπουρδολογία άνευ ουσίας για το μέλλον αυτού του τόπου.

Στην αρχή γελάς. Ακούς τον Μπένυ να λέει «εγώ ξέρω που έκανα την σκληρότερη διαπραγμάτευση» και μειδιάς. Περιμένεις τον Αλέξη να βάλει στην γωνία επιτέλους τον Πρωθυπουργό που έχει ξεφτιλίσει το κοινοβούλιο με την απουσία του και όταν το κάνει εμφανίζεται ένας Σαμαράς παίρνοντας το Όσκαρ της πιο δεξιάς λαϊκίστικης σνομπαρίας που πάτησε ποτέ στο Μέγαρο Μαξίμου.

Και εκεί κλαις… Κλαις γιατί την πιο κρίσιμη περίοδο για τον τόπο σε κυβερνούν οι «μάγκες», οι «λίγοι» και ο «Ένας».

Η χώρα μπορεί να πάει πιο κάτω και αυτό θα είναι απόρροια αυτού του πραγματικά απαράδεκτου πολιτικού προσωπικού.

Να τους χαιρόμαστε τώρα, αλλά αύριο ας τους αλλάξουμε. Καιρός είναι…  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.