«Να προσφέρουμε στα παιδιά μας καλές αναμνήσεις…»

0
824

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / [email protected]

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για το σχολείο μας. Το Δημοτικό σχολείο των παιδιών μας. Έχουμε τη μεγάλη γιορτή για όλη την οικογένεια, μια γιορτή με την οποία –λέμε- υποδεχόμαστε το καλοκαίρι. Είναι η τρίτη χρονιά φέτος που τη διοργανώνουμε. Με πολύ κόπο είναι αλήθεια. Με πολύ προσωπικό χρόνο. Αλλά με πολύ κέφι και διάθεση, τουλάχιστον μιας ομάδας γονέων. Μιας ομάδας σημαντικής (αν και θα θέλαμε η συμμετοχή των γονέων να είναι μεγαλύτερη).

ethelontes goneisΑπό την αρχή, όταν ξεκινήσαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι το σχολείο είμαστε εμείς. Πάει ο καιρός που τα περιμέναμε όλα από το κράτος. Όχι μόνο λόγω κρίσης. Αλλά θα έλεγα και λόγω νοοτροπίας –δεν θα καταργήσουμε ό,τι έχει απομείνει από τη δωρεάν παιδεία, αλλά η λεγόμενη κοινωνία των πολιτών έχει ρόλο πια. Ειδικά σε ένα Δημόσιο σχολείο, το οποίο πραγματικά μπορεί να στερείται πολλά σε υλικοτεχνική υποδομή από ένα κολλέγιο – ιδιωτικό σχολείο, αλλά σε ό,τι αφορά το ανθρώπινο δυναμικό (δράσεις, φροντίδες κλπ) είναι εξίσου δυναμικό. Και μπορεί να μικρύνει ή να εκμηδενίσει την απόσταση, με τη συνδρομή γονέων και φυσικά εκπαιδευτικών. Με άλλα λόγια, όπως είπε κάποτε κι ο ποιητής, η μοίρα μας βρίσκεται στα δικά μας χέρια.

Έτσι, λοιπόν, όταν πριν από τρία χρόνια ξεκινήσαμε να κάνουμε τις γιορτές του σχολείου στο σχολείο αντί στα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης που «μεταμορφώνονται» δήθεν σε παιδότοπους, η βασική ιδέα ήταν να κινητοποιήσουμε τις δικές μας δυνάμεις, δίνοντας την ευκαιρία στους εαυτούς μας να προσφέρουμε όμορφες στιγμές στα παιδιά μας. Για να αγαπήσουν το σχολείο τους λίγο παραπάνω. Για να το θυμούνται αύριο με θετικά συναισθήματα.
Η μη συμμετοχή όσων γονέων θα θέλαμε, όπως είπα και πιο πάνω, είναι ένας παράγοντας που τσακίζει το ηθικό, άλλωστε όπως λέγαμε εξαρχής, αυτή η συμμετοχή γονέων και παιδιών είναι που μας δίνει δύναμη να διοργανώνουμε και να συνεχίζουμε. Να δίνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Και είναι αλήθεια ότι πολλές φορές με προβλημάτισε –εμένα και την ομάδα του Συλλόγου (υπέροχα παιδιά, μια «ευτυχής συγκυρία») αλλά και τους φοβερούς εθελοντές γονείς- αν τελικά αξίζει τον κόπο. Φυσικά, έχω απαντήσει θετικά άλλες φορές στο παρελθόν, όταν είδα τα παιδιά να χαίρονται και να σου λένε ότι πηγαίνουν στο καλύτερο σχολείο του κόσμου επειδή τους έφτιαξες τρεις γιορτές μέσα στο χρόνο (και πινγκ πονγκ, χορό, σκάκι, δενδροφυτεύσεις, επισκέψεις σε μουσεία κ.ά.), αλλά έρχεται η αρνητική αντίδραση και η αδιαφορία πολλών γονέων να δημιουργήσει κυκλοθυμία, σκαμπανεβάσματα και εν τέλει αμφιβολία για το αν τελικά αξίζει.

Πριν λίγες ημέρες συζητούσα με μία φίλη, καλή και πολύπειρη στις δημιουργικές δυνατότητες του εθελοντισμού. Μου έδωσε ένα καλό επιχείρημα εναντίον αυτής της μιζέριας, της άρνησης και της αδιαφορίας. Το κρατώ. Και από προχθές το επαναλαμβάνω πολλές φορές στον εαυτό μου, από μέσα μου. Σαν προσευχή. «Έχουμε την υποχρέωση να προσφέρουμε στα παιδιά μας καλές αναμνήσεις» μου είπε. Ειδικά στην ασχήμια που ζούμε. Και παίρνω δύναμη. Και αποφασιστικότητα. Σα να νικώ –να νικούμε- το χρόνο.

Γιατί όπως τραγούδησε και ο Διονύσης Σαββόπουλος «…ο χρόνος ο αληθινός, είναι ο γιος μας, ο μεγάλος κι μικρός»…

Υ.Γ.: Μίνα, Μαριάνθη, Ραϊμόντο, Τάσο, Σπύρο, Θεανώ σας ευχαριστώ για τις δημιουργικές εμπειρίες. Κι εσάς γονείς συνοδοιπόρους… Νατάσα, Χρυσούλα, Ρένα, Ηλιάνα, Σμαρώ, Δημήτρη, Έφη, Ανδρέα, Μένια, Κοσμά, Λάμπρο, Άννυ, Χρήστο, Χριστιάνα, Φένια, Μαρία, Γιάννη, Φωτεινή, Αντώνη, Χρύσα, Κώστα, Αστέριε, Χριστίνα, Θωμαή, Τάσο, Μανώλη, Αλεξία, Αντιγόνη, Βίκυ, Γιούλη, Μαρία, Μαργαρίτα, Τζένη, Θεοδώρα και άλλοι τόσοι «γνωστοί άγνωστοι» γονείς που στηρίζουν συμμετέχοντας εδώ και τρία χρόνια. Αλλά και όλους όσους απλώς έρχονται στις γιορτές στο σχολείο, συμμετέχοντας με θετική διάθεση και με το δικό τους τρόπο. 

Προηγούμενο άρθροΘα είναι αδικία αν δεν τον πάρει η…
Επόμενο άρθροΚεράσι: επωφεληθείτε από τις ευεργετικές του ιδιότητες
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.