Νικαίτη Κοντούρη: “Σήμερα έχουμε χάσει το μέτρο, οργιζόμαστε αλλά δεν πράττουμε”

0
746

FOTO-PERSES2Γράφει η Άλεξ Πολιτάκη

Ήταν λίγο περίεργα. Λίγο αναμενόμενα περίεργα μετά από τόσον καιρό. Αλλά μία από τις λίγες φορές που συμβαίνει το μέρος να είναι τόσο ευχάριστο. Το καφέ Θέατρο στην ταράτσα του Βασιλικού Θεάτρου, τα δέντρα γύρω να κρατάνε σκιά, η θάλασσα όλη μπροστά, το αεράκι να φυσάει μόνο εδώ αφήνοντας την υπόλοιπη πόλη να καίγεται από νωρίς το πρωί κάπου πιο χαμηλά. Ήταν τόσο ωραία που δεν ήθελες να φύγεις και αυτό το “ωραία” σκορπιζόταν παντού.

Κι ύστερα έγινε η… εισβολή. Ο Γιάννης Βούρος (Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΚΒΘΕ) αεικίνητος άρχισε να δίνει οδηγίες εδώ κι εκεί. Ο Γιάννης Φέρτης εμφανίστηκε από το πουθενά, η Νικαίτη Κοντούρη ζητούσε τις “νύφες του πένθους” να έρθουν στο τραπέζι, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και ο Γιώργος Κολοβός κάθισαν ήσυχα ήσυχα στις θέσεις τους και ο Άκης Σακελλαρίου βολεύτηκε σχεδόν ντροπαλά σε μια άκρη στην άλλη πλευρά του τραπεζιού. Στα επόμενα λεπτά ήρθαν κι άλλοι, και νάτοι, όλοι εκεί για μια φωτογραφία. Νάτοι, όλοι εκεί, οι “Πέρσες” του Αισχύλου από το ΚΒΘΕ, η μεγάλη του καλοκαιρινή παραγωγή, η φετινή του παρουσία στην Επίδαυρο! Αυτό ήταν λοιπόν! Και να τι είπαν οι δημιουργοί αυτής της παράστασης…

Γιάννης Φέρτης (Δαρείος): «Όταν μου έκαναν την πρόταση δέχτηκα αμέσως. Όταν ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη κατάλαβα ότι έπρεπε να είχα αρνηθεί. Είχα ανέβει πρώτη φορά το ’73 με τις Βάκχες την πρώτη μου τραγωδία, την πρώτη συνεργασία με το ΚΒΘΕ και τώρα πάλι ξανά», είπε ο σπουδαίος Φέρτης με το περίεργο ηχόχρωμά του να εμπεριέχει έναν σοβαρό τόνο, ένα διάχυτο χιούμορ και ένα λεπτό ίχνος αυτοσαρκασμού. «Δεν θέλω να λέω προσέγγισα έτσι τον ρόλο μου, τον προσέγγισα αλλιώς. Αισθάνομαι ότι κάτι καλό θα κάνουμε. Ελπίζω να καταφέρω να είμαι καλός». Ναι, μόνο οι ατάλαντοι δεν έχουν τρακ σκέφτομαι, οι ταλαντούχοι και οι καλλιτέχνες δεν μπορούν να μην έχουν. Ο ρόλος του Δαρείου ένα μεγάλο ερωτηματικό, ένα μεγάλο καλλιτεχνικό πρόβλημα. Θα κληθεί για την κάθαρση, αλλά τελικά δεν θα τη δώσει.

Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Άγγελος): ο μεγαλύτερος ρόλος του έργου, αλλά αν ο Φέρτης λέει δύο γραμμές, εσύ αμέσως μετά, πόσες να πεις; Ιδιαίτερος Αγγελιοφόρος. «Όλοι οι Αγγελιοφόροι των αρχαίων τραγωδιών μεταφέρουν “τα νέα”, “το συμβάν” με επίκεντρο ένα πρόσωπο. Αυτός ο Αισχύλειος Αγγελιοφόρος μεταφέρει μία ολόκληρη καταστροφή».

Άκης Σακελλαρίου (Άτοσσα): μάλλον είπε να κάνει κάτι χαλαρό αυτό το καλοκαίρι και του προέκυψε η Άτοσσα, είπε ο ίδιος χαριτολογώντας. Φύση ιδιαίτερης ευφυίας, με εντυπωσιάζει πάντα με τον τρόπο που “μεταμορφώνεται” και “γίνεται”. Εμβληματικός και πολυπρισματικός (όπως και του Δαρείου) ο ρόλος της Άτοσσα, ένα θηλυκό αρχέτυπο στο παγκόσμιο ρεπερτόριο. Δεν θα παραλείψει στο τέλος να πει επιγραμματικά, «η αλαζονεία της εξουσίας και της πολιτικής είναι πολύ επίκαιρη. Μας αφορά όλους. Όλοι πρέπει να πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί. Εμείς με την παράσταση αυτή παίρνουμε τη δική μας ευθύνη».

Γιώργος Κολοβός (Ξέρξης): Όλα τα πρόσωπα της τραγωδίας δείχνουν τον Ξέρξη. Αψύς, άφρων, άμυαλος, επηρμένος, αλαζόνας, υβριστής, μόνος επιζών, τιμωρημένος, αλλά… βασιλιάς για πάντα. «Είναι ένας ρόλος ζωής κι έτσι τον προσέγγισα. Δεν χρειάστηκε παρά να ανοίξω το παράθυρο, να ανοίξω την τηλεόραση και να δω ένα σωρό σπουδαίους, αλαζόνες, έκπτωτους βασιλιάδες», θα πει ο Γιώργος Κολοβός σε μια θαυμαστή ισορροπία λόγου και νοημάτων.

Άφησα τελευταία την Νικαίτη Κοντούρη (σκηνοθέτιδα), που στην τέταρτη συνεργασία της με το ΚΒΘΕ επιλέγει ένα βαθιά πολιτικό και βαθιά θρησκευτικό έργο και κάνει μία παράσταση με κέντρο τον Αισχύλειο λόγο, που αποκρύπτει ή αποκαλύπτει, με ακρίβεια ή χωρίς, πάντα συμπυκνωμένος και δύσκολος στην αποκρυπτογράφησή του.

Σε μία εποχή που συμβαίνουν τρομακτικά πράγματα σε αυτήν τη χώρα και σε αυτήν την κοινωνία, που ο λόγος έχει καταπέσει και κανείς από όλους εκείνους που περιμέναμε να μιλήσουν δε μιλούν, εσείς κάνετε μία παράσταση και επιλέγεται να βάλετε στο κέντρο της τον λόγο, τη ρώτησα λίγο μετά τη συνέντευξη Τύπου.

«Ναι, είναι όμως ο λόγος που ξεσηκώνει, ο λόγος που ταράζει, είναι θέατρο-λόγος είναι θέατρο ιδεών, δεν είναι συγκρούσεων όπως του Σοφοκλή ή του Ευρυπίδη. Υπάρχει όμως μία συνεχής αναφορά στην αμετροέπεια, στην αλαζονεία, κρούει τον κώδωνα για την προστασία της δημοκρατίας, αντιπαραθέτει σε αυτήν την τυραννία, μιλάει για την ελευθερία, την ευθύνη των πολιτών. Ο Αισχύλος είναι ο συγγραφέας της Ορέστειας που είναι ο θρίαμβος της δημοκρατίας. Θα έρθει μετά η Ορέστεια, αλλά τα ερωτήματα “μήπως ανατραπεί η τυραννία”, “θα μιλάει ο λαός ελεύθερα”, “θα γίνουμε σαν τους Έλληνες” τίθενται εδώ από τον χορό. Είναι επίσης ένας ύμνος στην ομοψυχία που επέδειξαν οι Έλληνες τότε και ένα μήνυμα πολύ ισχυρό στους τότε κρατούντες που ήθελαν την ολιγαρχία» μου είπε.

Πως αντιλαμβάνεται άραγε η ίδια αυτόν τον λόγο στο σήμερα;

«Όλα είναι σπειροειδή. Νομίζουμε ότι φτάσαμε στο τέρμα. Έχει κι άλλη κάθοδο. Αλλά παράλληλα δυνάμεις απελευθερώνονται και αργά ή γρήγορα θα ορθοποδήσουμε έχοντας συναισθανθεί την ευθύνη μας. Οφείλουμε να προστατέψουμε τη δημοκρατία μας. Οφείλουμε  να  έχουμε συνοχή ως λαός. Δεν μπορούμε να είμαστε συνεχώς κατακερματισμένοι. Όπως και ο Δαρείος λέει, “μην είστε πια επιθετικοί, ανακαλύψτε το μέτρο”. Σήμερα έχουμε χάσει το μέτρο γιατί έχουμε να διαχειριστούμε την ήττα μας. Οργιζόμαστε αλλά δεν αντιδρούμε, δεν πράττουμε. Πρέπει να μάθουμε να πράττουμε» λέει η Νικαίτη.

 

Υ.Γ. Και δεν μπορώ να μη σας πω για την ηλεκτροακουστική προσέγγιση της Σοφίας Καμαγιάννη, όπου φυσικοί ήχοι επεξεργασμένοι ηλεκτρονικά μαζί με το τσέλο επί σκηνής, εγκαταλείπουν κάθε γραμμική ακολουθία της δράσης και ακολουθούν το υπόβαθρο του έργου, τις αρχετυπικές του έννοιες, όπως ο πόλεμος, η καταστροφή, ο θρήνος.

 

 

Πέρσες του Αισχύλου

Θέατρο Δάσους

Τετάρτη 16 – Σάββατο 19 Ιουλίου

Συντελεστές

Μετάφραση: Πάνος Μουλλάς

Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κοντούρη

Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας

Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ

Μουσική: Σοφία Καμαγιάννη

Χορογραφία: Κώστας Γεράρδος

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Δραματουργική ανάλυση: Λεωνίδας Παπαδόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης

Βοηθός Σκηνοθέτης: Γιάννης Παρασκευόπουλος

 

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Φέρτης (Δαρείος), Άκης Σακελλαρίου (Άτοσσα), Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Αγγελιοφόρος), Γιώργος Κολοβός (Ξέρξης).

Χορός

Κορυφαίος: Βασίλης Σπυρόπουλος,

Κορυφαίοι-Χορός (με αλφαβητική σειρά): Απόλλων Δρικούδης, Δημήτριος Δρόσος, Νίκος Καπέλιος, Δημήτριος Καραβιώτης, Θανάσης Κεραμίδας, Νίκος Μαραγκόπουλος, Σπύρος Σαραφιανός, Χρίστος Στυλιανού, Νίκος Τουρνάκης, Στέλιος Τράκας, Γιάννης Χαρίσης, Κωνσταντίνος Χατζησάββας, Γιώργος Ψυχογυιός.

«Νύφες του πένθους» (με αλφαβητική σειρά): Λαμπρινή Αγγελίδου, Μομώ Βλάχου, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου.

Tσέλο: Θοδωρής Παπαδημητρίου

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.