Νυχτερινή επαρχία

0
652

thessaloniki_mikriΓράφει η Νένα Μυρωνίδου/[email protected]

Τί κι αν διανύουμε μια σύγχρονη εποχή, τί κι αν η νέα γενιά με συγκαταλέγει στις μοντέρνες γυναίκες, εγώ, ωστόσο, δεν καταλαβαίνω πού το πάει η νύχτα στις μέρες μας, ακριβώς;

Λέμε θα βγούμε. Τέλεια. Κάθομαι κι εγώ, σαν κορίτσι της ηλικίας μου και σκέφτομαι τι να φορέσω, τί παπούτσια να βάλω, τι μακιγιάζ να κάνω, τί τσαντάκι να κρατήσω, αν μυρίζει όμορφα το άρωμά μου και άλλα τέτοια, που τώρα που τα αναφέρω, μάλλον, με ταυτίζετε με κάτι μεταξύ κατίνας και τσιχλοκαραμελογκόμενας της σειράς. Μα, μη βιαστείτε να με παρεξηγήσετε.

Και φτάνει η στιγμή για να βγω και τότε αρχίζει η περιπέτεια. Αυτή η περιπέτεια της νυχτερινής εξόδου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια περιπέτεια εξερεύνησης. Έχει την ελπίδα της ανακάλυψης, αγωνία για το άγνωστο και απογοήτευση για το γνωστό.

Και καλά να έχει άντρες η παρέα. Λες, τουλάχιστον, μετριάζεται η κατάσταση, ως προς τις συζητήσεις και τα παιχνιδιάρικα σχόλια. Πού να μιλήσω και για τις γυναικοπαρέες. Εκεί πια χάνω τα λόγια μου, αφού το μόνο που λείπει είναι τα φωτορυθμικά γύρω από την επιγραφή ‘ελεεινές μόνες ψάχνουν’. Θα περιοριστώ, όμως, στα μάτια τα δικά μου.

Αφού, τελικά, καταλήξουμε στο πού θα πάμε μετά συσκέψεων και συγχύσεων, ανοίγω την πόρτα της καφετέριας-μπαρ-κλαμπ. Και εκεί, αφού καταφέρω να προσπελάσω την κονσέρβα από ανθρώπους, που δε διακρίνεται ποιος κάθεται που, μιας και έχουν γίνει ένα, διαπιστώνω ότι από το θόρυβο δεν ακούω ούτε τη σκέψη μου, μέσα στο συμφερτό από σπρωξίματα σερβιτόρων-ζογκλέρ, που ευγενικά και μάχιμα συμπιέζονται μαζί μας, και μουσικούς επιμελητές, που, δυστυχώς, βρήκαν βήμα να μας τρελάνουν. Και έρχεται η ώρα που θα πρέπει να βρω πού θα κάτσω, δηλαδή, πού θα βρω να ακουμπήσω το ποτήρι μου. Γιατί το μπουφάν μου έχω μάθει πια να το στριμώχνω όπως-όπως και φεύγω τελευταία για να δω ποιο μπουφάν περίσσεψε, αυτό φοράω. Δεν έχει τύχει, ευτυχώς, να γίνει λάθος, αλλά δεν πρέπει να ‘ναι και μακριά.

Και αφού το έχω πάρει απόφαση, ότι δε χωράω να χορέψω, παρά μόνο να κουνηθώ διακριτικά (όχι, φυσικά, από σεμνότητα, μα από έλλειψη αέρα) και, μάλλον, θα μεθύσω, γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, αρχίζει η παρέλαση από γνωστούς που άλλους θέλω να βλέπω κι άλλους, που το ‘χει η μοίρα μου να μην μπορώ να ξεφύγω από αυτούς.

Ταυτόχρονα, ξυπνάνε τα ένστικτά μου και με δόλωμα τα μάτια μου γυρεύουν ένα κάποιο άλλο μισό να μοιραστούν στιγμές. Τί κόσμος κυκλοφορεί; Φάτσες αφηρημένες, μαραζωμένες, ορισμένες αποβλακωμένες, άλλες μεθυσμένες και, κυρίως, πολλές αδιάφορες. Μα την παράσταση κερδίζουν τολμηροί κύριοι, που κερνάνε ό,τι τους κατέβει, προκειμένου να σε κατακτήσουν. Και ρωτώ. Αν θες να κεράσεις κάτι, γιατί δεν κερνάς αυτό που ήδη πίνω; Μήπως, χρειάζεται να γίνω ‘τύφλα’ για να μ’ αρέσεις; Τί να πω;

Αν οι κυρίες έχουν χάσει το ρόλο τους ως αδύναμο φύλο και ανυπεράσπιστα θύματα, οι κύριοι συγχέουν τα όρια μεταξύ ανδρός και αρσενικού. Ενώ, συχνά, ή την ‘πέφτουν’ στην ‘ψύχρα’ ή, χειρότερα, από φόβο, κοιμούνται στα ζεστά τους κρεβατάκια.

Και γιατί εγώ να είμαι θεατής και αποδέκτης ανδρών, που άλλοι ψάχνουν με το βασικό τους ένστικτο και άλλοι με τα μάτια; Ε, όχι, ευχαριστώ, δε θα πάρω! Μα τους δικαιολογώ. Πώς να ψάξει, όμως, κανείς για το άλλο του μισό, με το μυαλό του, όταν οποιοδήποτε άλλο μισό(κορίιιιιιτσιαααα), στον πανικό και την παράκρουσή του από τους χώρους διασκέδασης, αποπροσανατολίζεται καταλήγοντας μετά την πασαρέλα να ξυπνά με κάποιον άγνωστο;

Αλλά δε με φοβίζει τόσο αυτό, όσο ότι κάθε φορά που γίνομαι ‘κουκλί’, όπως λέει κι ο μπαμπάς, με βλέπω μόνο εγώ, κι αυτό στον καθρέφτη, επιστρέφοντας, με κατεβασμένη τη μάσκαρα, αρκετό αλκοόλ και αυτιά που βουίζουν ανελέητα, λες και γύρισα από νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο.

Και μπορεί να μου διαφεύγουν πολλά άλλα από τα περίεργα, που έχω να θυμάμαι από εξόδους, αλλά ένα δεν ξεχνώ ποτέ. Ότι στο όνομα της απόταξης από τη μοναξιά, φορτώνομαι κάθε λογής εμπειρία, παραμυθιάζοντας τον εαυτό μου, πως ο επόμενος θα με βρει χωρίς απωθημένα από γεύσεις της εργένικης ζωής.

Κι όχι πως δε θα ξαναβγώ, μα ευελπιστώ η επόμενη βραδιά να μου επιφυλάσσει  περισσότερες ευχάριστες εκπλήξεις, έστω κι αν τα λεγόμενά μου αποδειχθούν ανακρίβειες.        

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.