Ξ. Χόιπελ για ΜΜΣΤ: «Έχουμε την πρόθεση να ανοίξουμε το μουσείο»

0
1003

mmst

Σε μία χώρα που τα λουκέτα δεν ξαφνιάζουν παρά ελάχιστους, ορισμένες αναστολές δραστηριοτήτων πονούν λίγο παραπάνω από τις υπόλοιπες. Ισως επειδή αφορούν τον πολύπαθο πολιτισμό, την «βαριά βιομηχανία» και «κύριο μοχλό ανάπτυξης»  θεωρητικά και «στα χαρτιά», παραμελημένο, παραγνωρισμένο και ιδωμένο ως «πολυτέλεια στις μέρες μας» από τους περισσότερους στην πράξη.  Κακώς, όμως, κάνουμε λόγο για λουκέτα στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί όπως ξεκαθαρίζει από την αρχή της συνομιλίας μας η πρόεδρος του ΔΣ Μακεδονικού Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ Ξανθίππη Σκαρπιά Χόιπελ πρόκειται για παύση λειτουργίας.

hoipel«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στη χρεωκοπία και την παύση λειτουργίας και επιλέξαμε βέβαια το δεύτερο. Εχουμε την πρόθεση να ανοίξουμε και πάλι το μουσείο και έχουμε τη βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρουμε» τονίζει με πεποίθηση η κ. Χόιπελ.  Σε μία χρονική αλλά και πολιτική συγκυρία που όλα είναι ρευστά, το πότε και το πώς δεν είναι εύκολο να προκαθοριστούν ή να προγραμματιστούν με ακρίβεια, όμως η επί 29 συνεχή έτη πρόεδρος του ΜΜΣΤ διαβεβαιώνει ότι αν χρειαστούν περικοπές αυτές δεν θα είναι στην ποιότητα. «Το Μουσείο δεν θα ανοίξει για να κάνει περικοπές στην ποιότητα των εκθέσεων. Στην ποσότητα, ίσως, θα δούμε, όμως όχι στην ποιότητα. Το Μουσείο μας χαίρει εκτίμησης και εκτός των ορίων της πόλης μας. Εχει ένα πολύ αξιόλογο – ίσως το καλύτερο –  μουσειοπαιδαγωγικό πρόγραμμα που πραγματοποιείται με μεγάλη επιτυχία κάθε χρόνο. Εχει στο ενεργητικό του τη διοργάνωση μεγάλων εκθέσεων, όπως του Ντάμιεν Χιρστ πριν λίγα χρόνια, που είχαν πάρα πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα» εξηγεί η ίδια.

«Δεν χρωστούμε»

Πράγματι, η «προίκα» του Μουσείου για την πόλη είναι μεγάλη και σημαντική και δεν μπορεί παρά να απορεί κανείς – έστω και αφελώς – πως φτάνουν τέτοιοι πολιτιστικοί οργανισμοί αντιμέτωποι με τόσο σκληρά διλήμματα όπως με αυτό που βρέθηκε το ΔΣ το ΜΜΣΤ τον περασμένο Ιούνιο. Αντίστοιχα σκληροί είναι όμως και οι αριθμοί που δείχνουν μία συρρίκνωση της κρατικής επιχορήγησης κατά 80% περίπου την τελευταία πενταετία προς το Μουσείο. Η κ. Χόιπελ δεν κρύβει την πικρία της: «Ποτέ δεν υπήρχαν χρήματα για τον πολιτισμό. Φτάσαμε τελευταία να …ζητιανεύουμε για να πληρώσουμε τους υπαλλήλους. Δεν αναφέρομαι, βέβαια, για τα μέλη του ΔΣ και τον εαυτό μου που οι υπηρεσίες μας είναι αμισθί. Εγώ είμαι επί 29 χρόνια μία ‘εθελόντρια πρόεδρος’, ενώ  όπου χρειαζόταν έβαζα και λεφτά από την τσέπη μου, όπως για παράδειγμα για τα ταξίδια μου όλα αυτά τα χρόνια στην Αθήνα, για συναντήσεις με τους υπουργούς κ.ο.κ. Όμως, δεν μπορείς να ζητάς κάτι αντίστοιχο από το προσωπικό του Μουσείου, ανθρώπους με σπουδές και μεταπτυχιακά, γνώση και όρεξη που εργάζονται για το ΜΜΣΤ όσες ώρες είναι αναγκαίο και ζουν από την εργασία τους. Και είμαστε πολύ περήφανοι που αυτήν τη στιγμή και παρά τις δυσκολίες δεν χρωστούμε σε κανέναν υπάλληλο μας».   

Χορηγίες     

Το Μουσείο είχε στραφεί και στην αναζήτηση χορηγιών, την βοήθεια που μπορεί να δώσει η ιδιωτική πρωτοβουλία στη διοργάνωση εκθέσεων ενδεχομένως και την κάλυψη ορισμένων δαπανών καθώς και στην ενίσχυση από τους φίλους του, μέσα από δράσεις όπως τα παζάρια του για παράδειγμα. Η πρόεδρος του Μουσείου περιγράφει μια γλαφυρή εικόνα «Ζητούσαμε χορηγίες από παντού. Κάθε είδους ποσό. Και οι ιδιώτες είχαν τη διάθεση να βάλουν το χέρι στην τσέπη και μας βοήθησαν έως ένα ορισμένο σημείο. Και λέω έως ένα σημείο γιατί βεβαίως η κρίση έπληξε σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που λέμε μεσαία τάξη, συρρικνώνοντας την. Αφετέρου φόβισε, αν θέλετε, και αυτούς  που ίσως ακόμη άντεχαν οικονομικά να συνεισφέρουν».

Περί της συνένωσης με το ΚΜΣΤ

«Οπως σας είπα και προηγουμένως κατορθώσαμε να μην χρωστάμε, πράγμα  που για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Από κει και πέρα, όσο αφορά το υπουργείο και την κρατική επιχορήγηση, τι να πω; Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Σε σχέση με τη συνένωση των μουσείων έχουμε κοινές απόψεις και κοινή βούληση τα δύο μουσεία μαζί με του υπουργείο. Πιστεύω είναι ένα εγχείρημα στο οποίο συμφωνεί και πιστεύει και ο δήμος Θεσσαλονίκης. Είναι ακόμη νωρίς για να πούμε περισσότερα πάνω σε αυτό – παραμένει μια tabula rasa.  Υπάρχει μόνο το προσχέδιο που έγινε επί Γερουλάνου. Θα δούμε –  περιμένουμε από το Υπουργείο. Εμείς θέλουμε, πάντως και θα εργαστούμε στην κατεύθυνση ενός μεγάλου οργανισμού σύγχρονης τέχνης που θα μπορεί να διοργανώνει και πολύ μεγάλες εκθέσεις, να φέρνει και πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες, να προσελκύει  κόσμο και επισκέπτες, με ακτινοβολία πέρα από τα σύνορα της χώρας, στα Βαλκάνια και αλλού. Και η Θεσσαλονίκη όσον αφορά τη σύγχρονη τέχνη, ξέρετε, έχει ένα κοινό που αυξάνεται χρόνο με το χρόνο, που ενημερώνεται και πάνω από όλα συνειδητοποιεί ότι υπάρχει σύγχρονης τέχνη, την αξία της και την αξιολογεί αντίστοιχα».    

Όταν  ένας άνθρωπος έχει επενδύσει χρόνο, γνώσεις, συναίσθημα και έμπνευση επί σχεδόν τρεις δεκαετίες σε ένα έργο, και τώρα  ο ίδιος βλέπει ξεκάθαρα ότι αυτό κινδυνεύει, δεν μπορεί να το βιώνει ως  μία σοβαρή δοκιμασία. Ο πραγματισμός και η θετική ματιά διαποτίζουν, όμως,  τη στάση της Ξανθίππης Χόιπελ, όπως διαφαίνεται και στα λεγόμενα της όταν τη ρωτήσαμε για τα συναισθήματα που της γεννά η εικόνα του κλειστού – έστω προσωρινά – μουσείου.  «Είναι στιγμές δραματικές αυτές που δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια. Ομως, ποτέ δε μας έλειψε η αισιοδοξία» καταλήγει με πεποίθηση .

Σ.Χ.

Προηγούμενο άρθροΤο καλοκαίρι δεν τελείωσε ακόμη!
Επόμενο άρθρο«Το νησί των σκλάβων» στα Μερκούρεια
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.