Οδυσσέας Παπασπηλιώπουλος: «Δεν νομίζω ότι πρέπει να φτάσουμε στον πάτο!»

0
730

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου/ [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com

Τόπος: Σε άδειο θέατρο, χωρίς θεατές… για να έχω μυστικό να μοιραστώ μαζί σας!

Χρόνος: Σε χρόνο ντε-τε γιατί η περιοδεία τρέχει σε ξέφρενους ρυθμούς!

Σκοπός: Να γνωρίσω τον φιλήδονο Ευελπίδη… και τον πολυμήχανο Οδυσσέα!

Συναντιώμαστε οι άνθρωποι για να μοιραστούμε στιγμές, εμπειρίες, λέξεις και πιο συχνά ακόμη… γνώμες! Τις περισσότερες φορές εκείνες οι γνώμες για τον κόσμο ή τη ζωή, είναι σαν μια εξομολόγηση του ίδιου μας του χαρακτήρα. Με τον Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο, δεν μπήκαμε σε προσωπικές λεπτομέρειες, δεν συζητήσαμε την καθημερινότητα του, δεν μου είπε αν πίνει καφέ, αν έχει αγαπημένο φαγητό. Ακόμη κι όταν τον ρώτησα το αγαπημένο του μότο… δεν σκέφτηκε κάτι πρόχειρο να μου πει, απλά για να μου απαντήσει. «Δεν έχω μότο, δεν έχω συνταγή». Για την συνταγή της επιτυχίας δεν θα μπορούσα να τον ρωτήσω, μιας και βάζει όλα τα θεατρικά έργα στο ίδιο τσουβάλι έχοντας τη δική του λογική. Για εκείνον η ειδοποιός διαφορά τους είναι στην αντιμετώπιση, τον κόπο και την τιμιότητα. Και πότε κάτι κερδίζει τον τίτλο του αγαπημένου; «Αγαπημένα είναι όταν γίνονται σωστά τα πράγματα» μου λέει. Τελειομανής με την πιο ανώδυνη μορφή, θα τον συναντήσουμε αυτό το καλοκαίρι στην περιοδεία του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης, στις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη και συγκεκριμένα στον ρόλο του Ευελπίδη.

Ρόλος κόντρα… αλλά συμβολικός!

Στον ρόλο του δεν βρίσκει κοινά σημεία με τον πραγματικό του εαυτό, αλλά μπορεί να εντοπίζει την χρηστικότητα ενός τέτοιου χαρακτήρα πάνω στο θεατρικό σανίδι. «Ο Ευελπίδης είναι φιλήδονος, αλλά είναι καταπιεσμένος από την κοινωνία που δεν είναι δίκαιη και ανθρώπινη». Ναι, ακόμη και η κοινωνία των πουλιών του Αριστοφάνη, που φέτος αφέθηκε στα σκηνοθετικά χέρια του Γιάννη Κακλέα, μπορεί να μας δώσει μια τόση δα ανακούφιση, αν σκεφτούμε ότι η διαφθορά, οι κρίσεις, η έκπτωση αξιών έκαναν πάντοτε κύκλους με τα χρόνια και τις γενιές, κάποτε άρχιζαν και κάποτε τελειώναν. Ο Αριστοφάνης όπως επισημαίνει ο ηθοποιός σπάνια διεισδύει βαθιά στους ανθρώπους, τα κείμενα του περιγράφουν κοινούς θνητούς, μέσους χαρακτήρες. Η έμφαση στα σύμβολα και στις ιδέες είναι η κύρια ουσία του. Με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο μοιράζονται στο έργο δύο ποιότητες… εκείνη του να ζεις σε έναν καλύτερο κόσμο (Πεισθέτερος) κι εκείνη του να καλοπερνάς (Ευελπίδης). Διαφορετικές εκδοχές, σεβαστές και οι δύο. Η ιδεατή ποιότητα για τον Οδυσσεά Παπασπηλιώπουλο; «Να μπορώ να ζω όσο καλύτερα μπορώ, να μη χάνω την αξιοπρέπεια μου». Πόσο εύκολα όμως χάνεται η αξιοπρέπεια επί των ημερών τούτων; «Αν δεν θες, δεν την χάνεις», μου απαντά. Ευτυχώς για εκείνον δεν είχε μάθει κάπως αλλιώς. Ολιγαρκής και ρεαλιστής μου δηλώνει πως ένα πράγμα δεν θέλει να ξεμάθει…. το να αμείβεται από αυτό που κάνει.

Ορέ… που πάμε;

Μιλώντας για το που βρισκόμαστε και το που πηγαίνουμε τελικά, συμφωνήσαμε πως το χρονικό σημείο είναι ζόρικο. «Δεν νομίζω ότι πρέπει να φτάσουμε στον πάτο. Δεν ήμασταν τέλεια, δεν ήμασταν σε άνθηση, δεν ευημερούσαμε. Κάτι αλλάζει». Φυσικά, ζορίζονται οι άνθρωποι κι όσο δύσκολο κι αν είναι, είναι συνάμα και αισιόδοξο γιατί ξαφνικά μαθαίνει κανείς να παλεύει. Εκείνος παλεύει για την οικογένεια του, με χαμόγελο. Ζήτησα να μπω για λίγο στο σεντούκι με τις ανεξίτηλες αναμνήσεις, αλλά δεν με άφησε. Εκτίμησα πολύ την άρνηση του. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να διαλαλούν την ευτυχία, παρά μόνο να την ζουν σιωπηλά. Κι εκεί μεταξύ σιωπής και ερωταπαντήσεων ο κλήρος έπεσε στο thinkfree. «Δεν νομίζω ότι μπορεί να πράττει και να σκέφτεται κανείς ελεύθερα». Είναι ίσως ο πρώτος άνθρωπος που δεν ξεχείλισε από ρομαντισμό όταν άκουσε την φράση «ελεύθερη σκέψη είναι…». Με προσγείωσε απότομα, λέγοντας μου πως η αίσθηση ότι είσαι ελεύθερος, είναι μάλλον καταπιεστική δεδομένων των συνθηκών.

Πριν το τέλος… η «κάθαρση»!

Στο αρχαίο θέατρο, η κάθαρση υπήρξε το άλφα και το ωμέγα κι αυτή είναι μια συνθήκη που δεν άλλαξε ποτέ για το κοινό. Η δική μου ήρθε με την τελευταία ατάκα του Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλου σε αυθόρμητο τόνο «Να είσαι παρών στη ζωή!»

 Πρόγραμμα Παραστάσεων

 10/8/2012
11/8/2012 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ (ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ)

27/8/2012
28/8/2012 ΗΡΩΔΕΙΟ (ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ)

29/8/2012

30/8/2012 ΧΑΛΑΝΔΡΙ (ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ)

31/8/2012 ΑΡΓΟΣ (ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ)

1/9/2012 ΝΕΜΕΑ (ΑΡΧΑΙΕΣ ΚΛΕΩΝΕΣ GREEN THEATER)

3/9/2012 ΑΙΓΑΛΕΩ (ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ)

4/9/2012 ΒΥΡΩΝΑΣ (ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ)

5/9/2012 ΓΑΛΑΤΣΙ (ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΣ ΒΕΪΚΟΥ)

6/9/2012 ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ (ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ)

8/9/2012 ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ (ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ)

10/9/2012

11/9/2012
ΠΑΠΑΓΟΥ (ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ)

12/9/2012
13/9/2012 ΠΑΤΡΑ (ΑΡΧΑΙΟ ΩΔΕΙΟ)

15/9/2012 ΜΕΣΣΗΝΗ
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΣΣΗΝΗΣ


16/9/2012 ΕΛΕΥΣΙΝΑ (ΠΑΛΑΙΟ ΕΛΑΙΟΥΡΓΕΙΟ)

17/9/2012 ΠΕΙΡΑΙΑΣ (ΒΕΑΚΕΙΟ)

18/9/2012

19/9/2012 ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ (ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ Δ. ΚΙΝΤΗΣ)

Προηγούμενο άρθροΗ υποκρισία με τους μετανάστες
Επόμενο άρθροΚούρεμα χρέους δανειολήπτη κατά 92 τοις εκατό από το Ειρηνοδικείο Χανίων
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.