ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ / Ο Δημήτρης Ζουρούδης συζητά με τη Δ. Κοντελετζίδου

0
1378
Έργο του Δ. Ζουρούδη.
Έργο του Δ. Ζουρούδη.
Έργο του Δ. Ζουρούδη.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι καλλιτέχνες συζητούν με τη Δωροθέα Κοντελετζίδου περί τέχνης και άλλων δαιμονίων…

Δημήτρης Ζουρούδης: Είναι καιρός για τέχνη; Όλοι μιλούν για την οικονομική κρίση, ανεργία, κ.α. σχετικά, κάθε μορφή καλλιτεχνικής παραγωγής δυσκολεύεται να καλύψει τα στοιχειώδη. Οι ασχολούμενοι με τα εικαστικά αναρωτιούνται γιατί να κάνουν κάποιο έργο. Τι θα τους λέγατε εσείς;

Δωροθέα Κοντελετζίδου: Αγαπητέ Δημήτρη οι ερωτήσεις σου γίνονται μετά την απολυταρχική παύση της ΕΡΤ. Γίνονται εν παύση, μετά της απόφασης της ΕΣΗΑ, οποιασδήποτε αναμετάδοσης ειδήσεων εκτός της ΕΡΤ. Δεν ξέρω πλέον τι να σκεφτώ για τους καλλιτέχνες, για όλους εμάς. Στις πιο δύσκολές συνθήκες έχουν παραχθεί οι μεγαλύτερες ανατροπές στη σκέψη. Η ανάγκη  παραγωγής -πνευματικής, εικαστικής κ.λ.π.- προκύπτει από τις κοινωνικές συνθήκες ανεξάρτητα από την όποια ένδεια. Για μένα η παραγωγή είναι το οξυγόνο για να αποτραπεί η πνευματική καθίζηση.

Δ. Ζ.: Οι εικαστικοί καλλιτέχνες ξεκινούν την πορεία με προσωπικές φιλοδοξίες που στην πορεία άλλοτε πολλαπλασιάζονται άλλοτε λιγοστεύουν. Γενικά όμως κατ’ αντίθεση παρατηρείται το φαινόμενο να προτείνονται από τους καλλιτεχνικούς επιμελητές οι ομαδικές δράσεις. Πως το εξηγούμε αυτό στους νέους δημιουργούς;

Δ. Κ.: Όλοι οι νέοι ξεκινούν με φιλοδοξίες και είναι θεμιτό. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί μπορεί να ενοχλεί τους νέους καλλιτέχνες -δεν μ’ αρέσει η λέξη δημιουργός (!) η οποία και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα από τους ρομαντικούς καλλιτέχνες και από τον Νίτσε- να συμμετέχουν σε ομαδικές δράσεις; Εάν γίνεται σε σωστές βάσεις -συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων, διάδραση- η συμμετοχή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα γόνιμη. Υπό διαφορετικές συνθήκες δεν είναι γόνιμες παρόμοιες δράσεις και λειτουργούν μόνο για το θεαθείν οπότε και οφείλουν να αποφασίσουν εάν θα συμμετέχουν ή θα αρνηθούν.  Η τυφλή συμμετοχή είναι και αυτή ένα δείγμα άγονης συμμετοχής.

Δ. Ζ.: Τι θα προτείνατε εσείς στους νέους δημιουργούς να εργάζονται πυρετωδώς αντλώντας αισιοδοξία από τη εργασία που σπάνια θα το ανταποδώσει; Η να ετοιμάζουν έργα-μακέτες για να τα δείχνουν όταν χρειαστεί; Δηλαδή μπορείτε να πιστέψετε σε ένα νέο δημιουργό βλέποντας μόνο τα προσχέδια έργων που “θα γίνουν”; Όπως ξέρετε όμως οι εικαστικές τέχνες στις μέρες μας έχουν απαιτήσεις σε χρόνο χρήμα και εγκαταστάσεις για την παραγωγή τους. Τι μπορούμε να προτείνουμε στην πολιτεία για την υποστήριξη του καλλιτεχνικού έργου;

Δ. Κ.: Το ιδανικό θα ήταν η πολιτεία να έδινε στους απόφοιτους ένα είδος  μηνιαίας αποζημίωσης ώστε να παράγουν απρόσκοπτα αλλά το ιδανικό δεν υπάρχει…Προσωπικά, δεν μπορώ μέσα από προσχέδια να καταλάβω το έργο ενός νέου καλλιτέχνη. Όσες φορές επέτρεψα να συμβεί στην πορεία διαπίστωσα ότι ήταν μεγάλο λάθος μου. Στην προκειμένη περίπτωση τίθεται όμως και το θέμα τι θέλει ο νέος καλλιτέχνης; Θα έλεγα ότι δεν είναι ανεύθυνος των όποιων επιλογών και αποφάσεων του, εάν γι’ αυτόν μοναδικός του σκοπός είναι η έκθεση του έργου με όποιο μέσο και τρόπο τότε οφείλει να αποφασίσει αλλά και να αναλάβει την ευθύνη.

 

Ο Δημήτρης Ζουρούδης είναι καλλιτέχνης

Η Δωροθέα Κοντελετζίδου είναι ιστορικός της τέχνης και διδάκτορας θεωρίας 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.