ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ 2 / Η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη συζητά με τη Δ. Κοντελετζίδου

0
1761
Έργο της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.
Έργο της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.
Έργο της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι καλλιτέχνες συζητούν με την ιστορικό τέχνης Δωροθέα Κοντελετζίδου περί τέχνης και άλλων δαιμονίων…

Καλλιόπη Ασαργιωτάκη: Με την οικονομική κρίση η κοινωνία μας άλλαξε, θα αλλάξει. Θα αλλάξει και η αισθητηριακή μας αντίληψη. Το ερώτημα μου είναι, αν συμφωνείτε με την παραπάνω παρατήρηση και κατά πόσο η αισθητική της παραγόμενης τέχνης είναι συναφής με τις δραματικές κοινωνικές αλλαγές.

Δωροθέα Κοντελετζίδου: Για να απαντηθεί μια παρόμοια διαπίστωση – ερώτηση νομίζω ότι οφείλουμε να προσδιορίσουμε πότε ένα αντικείμενο γίνεται αντιληπτό από το υποκείμενο ως έργο τέχνης, εφόσον δε δεχόμαστε πλέον τον ορισμό της αισθητικής του Καντ. Εάν λοιπόν υιοθετήσουμε ότι η αισθητική αποτελεί τμήμα μιας ανθρωπολογίας που ‘ορίζει’, ‘περιγράφει΄, και ‘αναλύει’ τη σχέση μεταξύ μιας υποκειμενικότητας και ενός αντικειμένου το οποίο ορίζει το υποκείμενο -θεατής-  ότι θα λειτουργήσεις ως έργο τέχνης, τότε μπορούμε να καταλήξουμε στο ότι οι εκάστοτε κοινωνικές αλλαγές καθορίζουν και τις αισθητικές επιλογές του υποκειμένου. Άρα η κρίση δεν είναι αυτή που καθορίζει την αισθητική αλλά η διαδικασία μέσα από την οποία ο θεατής -υποκείμενο- επιλέγει το ‘μ’ αρέσει, δε μ’ αρέσει’, υπό αυτή όμως την οπτική γωνία η τέχνη ‘απελευθερώνεται’ από την όποια κριτική και αξιολόγησή της γιατί δεν γίνεται πλέον αντιληπτή ως μια ουδέτερη μελέτη της καλλιτεχνικής διαδικασίας. Οφείλουμε, λοιπόν, να καθορίσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ερμηνεύσουμε την τέχνη ώστε να δοθούν και οι αντίστοιχες απαντήσεις.

Κ. Α.: Θεωρείτε την εποχή μας, εποχή άνθησης ή παρακμής στον τόπο της τέχνης; Σας ρωτώ γιατί ελάχιστα έργα μου μεταδίδουν συγκίνηση, και γνωρίζουμε ότι, κύριο χαρακτηριστικό ενός έργου τέχνης, είναι η συγκίνηση.

Δ. Κ.: Εδώ θα με βρείτε αντίθετη. Εάν δεχτούμε ότι το χαρακτηριστικό της τέχνης είναι να προκαλεί συγκίνηση είναι σαν να υιοθετούμε ότι ο καλλιτέχνης κατά τη διαδικασία παραγωγής του έργου έχει ως στόχο να προκαλέσει τη συγκίνηση. Γνωρίζετε καλύτερα από εμένα ότι δεν είναι αυτός ο στόχος. Αυτό που με ενδιαφέρει, σ’ ένα έργο είναι να αποτυπωθεί μέσα από τη καλλιτεχνική διαδικασία, την επιλογή των υλικών ο τρόπος σκέψης και πως αυτή μετουσιώνεται σε έργο.

Κ. Α.: Υπάρχουν έργα που εκλύουν ενέργεια. Ενέργεια που διαχέεται μέσα μας και μας επηρεάζει. Μιλώ από την εμπειρία μου. Πιστεύετε λοιπόν πως, στην εποχή μας δημιουργούνται παρόμοια έργα, η απλώς παράγονται εν ονόματι μιας φλύαρης αισθητικής, και που στην θέαση τους δεν αποκομίζουμε το παραμικρό, παρά μόνο το «έχει καλώς κατασκευαστεί».

Δ. Κ.: Δεν είμαι οπαδός της ‘μεταφυσικής’, είμαι οπαδός της ιδέας. Επίσης, πιστεύω ότι πάντα υπήρχαν ‘φλύαρες εποχές’ απλώς επειδή δε ζούσαμε σ’ αυτές δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις αντιληφθούμε παρά μόνο ιστορικά. Παράλληλα, για να είμαστε και επιεικής με την εποχή μας, πιστεύω ότι η ‘φλυαρία, βοηθάει ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της κρίσης (κρίνω) όταν, βέβαια, την ενεργοποιούμε.

 

Η Καλλιόπη Ασαργιωτάκη είναι ζωγράφος

Η Δωροθέα Κοντελετζίδου είναι ιστορικός της τέχνης/διδάκτορας της θεωρίας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.