ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ 2 / Ο Αντώνης Βαθής συζητά με τη Δ. Κοντελετζίδου

0
884
Έργο του Αντώνη Βαθή.

 

Έργο του Αντώνη Βαθή.
Έργο του Αντώνη Βαθή.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι καλλιτέχνες συζητούν με την ιστορικό τέχνης Δωροθέα Κοντελετζίδου περί τέχνης και άλλων δαιμονίων…

Αντώνης Βαθής: Ο Αντωνέν Αρτώ είχε γράψει, με αφορμή τις ταινίες των αδελφών Μαρξ, ότι η μόνη τέχνη που της ανήκει δικαιωματικά ο 20ος  αιώνας, γιατί ενσωματώνει  όλες τις άλλες τέχνες μαζί, είναι το σινεμά. Επιπλέον θα λέγαμε ότι είναι εικαστικότερος των άλλων τεχνών. Χώρια τα εισιτήρια που κόβει. Συμφωνείτε και γιατί;

Δωροθέα Κοντελετζίδου: Ο Αρτώ είναι αρκετά υποκειμενικός σ’ αυτή τη δήλωσή του μάλλον λόγω της σχέσης του με τον κινηματογράφο. Ας μη ξεχνάμε βέβαια ότι ο κινηματόγραφος υπήρξε η ‘ανακάλυψη’ του 20ου αιώνα παρά το γεγονός ότι ανακαλύφθηκε τέλος του 19ου αιώνα, κατ’ επέκταση είναι λογικό να έχει συνεπάρει το κοινό όπως ακριβώς και η φωτογραφία στις αρχές του 20ου αιώνα. Ότι ο κινηματόγραφος είναι πιο προσβάσιμος, από τις άλλες τέχνες, είναι γεγονός, ότι υπάρχουν σκηνοθέτες που σκηνοθετούν οπτικά αριστουργήματα, βασισμένα, πολλές φορές, στην ιστορία της τέχνης, της φωτογραφίας κ.τ.λ. κι’ αυτό είναι γεγονός, ότι είναι πιο εμπορικός από τις εικαστικές τέχνες κι’ αυτό είναι γεγονός αφού απευθύνεται σε μια ευρύτερη κοινωνική μάζα την οποία συνεπαίρνει ευκολότερα μέσα από την ψευδή αναπαράσταση, την κίνηση, τη μουσική, τη φωτογραφία. Παραμένει όμως να είναι μια σύνθεση τεχνών αλλά κυρίως μια αφηγηματική σύνθεση. Για μένα η μόνη τέχνη που δικαίως της ανήκει ο εικοστός αιώνας είναι η πρωτοπορία -ντανταϊσμός και ρώσικη πρωτοπορία- γιατί είναι η μόνη τέχνη που αμφισβήτησε την αστική τέχνη και το σύστημά της και η οποία μάλιστα αντιτέθηκε σε κάθε σύστημα διακίνησης.

Α Β.: Ο Μπαλτύς, ο Μποννάρ ή ο Πικάσο έκλεισε την ζωγραφική αντίληψη του 20ο αιώνα;

Δ. Κ.: Ο Πικάσο κατά την περίοδο του κυβισμού.

Α. Β.: Πόσους Έλληνες ελπιδοφόρους καλλιτέχνες χωράει αυτή η σκηνή; Γιατί δεν κρατάνε μια επιφύλαξη, οι γράφοντες και οι κρατούντες, μήπως και εμφανιστεί κάποιος άγνωστος… θεός -και δεν έχουν πια λόγια αφού τα ξόδεψαν αφειδώς σε κάθε έναν που έκανε μια φορά και ένα καιρό έκθεση και τον ξαναθυμήθηκε το σύστημα και τον έβγαλε από το ψυγείο μαζί με νέους;

Δ. Κ.: Χιουμοράκι, διαπίστωση! Γιατί ποτέ δε ξέρεις το μέλλον; Γιατί βλέπεις μόνο το παρόν; Γιατί αγωνιάς να γίνεις προφήτης; Γιατί θέλεις να επιβεβαιώσεις τον εαυτό σου;

Α. Β.: Υπάρχει μία κεκαλυμμένη επιστροφή στην μητριαρχία, στην τέχνη και την ζωή -και δεν έγινε από τις φεμινίστριες. Μήπως έχετε καμία ιδέα πως έγινε;

Δ. Κ.: Αφορμή, μάλλον, της ερώτησης είναι η ταινία του Νίκου Κορνήλιου; Μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Ίσως γιατί είναι αφορμή να επαναπροσδιορισθούν κάποιες παραγνωρισμένες αξίες, ίσως γιατί αναζητείται νέο μοντέλο εξήγησης το οποίο δεν πηγάζει από τις φεμινίστριες ή ακόμα γιατί ο φεμινισμός δεν περιορίστηκε μόνο στις διεκδικήσεις αλλά δημιούργησε, υπογράμμισε ένα κοινωνικό μέτωπο, αυτό της ανδροκρατίας ενώ η μητριαρχία κρατεί ένα ισότιμο ρόλο ανάμεσα στα δύο φύλα ώστε να αναζητηθούν εκ νέου ο ρόλος των φύλλων χωρίς αποκλεισμούς, εκατέρωθεν.

Α. Β.: Άκουσα, φέτος, Έλληνα καλλιτέχνη να επιζητεί την αστική τάξη να τον σώσει. Αν έπαιρνε μεταγραφή στην λαϊκή τέχνη θα σωζόταν;

Δ. Κ.: Δύσκολο! Μιας που κι αυτή ‘ανήκει’ στην αστική τάξη. Υποθέτω ότι ειρωνευόταν την τέχνη ως προϊόν της αστικής τάξης, αλλά να τον σώσει από τι ακριβώς γιατί οι περισσότεροι καλλιτέχνες είναι πλήρως αστικοποιημένοι και εξαρτημένοι.

 

Ο Αντώνης Βαθής είναι καλλιτέχνης.

Η Δωροθέα Κοντελετζίδου είναι ιστορικός και διδάκτωρ της θεωρίας τη τέχνης. 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.