ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ 2 / Ο Χρήστος Μπουρονίκος συζητά με τη Δ. Κοντελετζίδου

0
2003
Selfportrait, 2014, Χρήστος Μπουρονίκος
Selfportrait, 2014, Χρήστος Μπουρονίκος
Selfportrait, 2014, Χρήστος Μπουρονίκος

Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι καλλιτέχνες συζητούν με την ιστορικό τέχνης Δωροθέα Κοντελετζίδου περί τέχνης και άλλων δαιμονίων…

Χρήστος Μπουρονίκος: Πιστεύεις ότι η οικονομική κρίση, επηρεάζει την δημιουργικότητα και κατά πόσο μπορούν οι καλλιτέχνες να την επικαλούνται σαν άλλοθι;

Δωροθέα Κοντελετζίδου: Όχι, δεν το πιστεύω. Μπορεί να δυσχεραίνει την καθημερινότητα, μπορεί στην αναζήτηση λύσεων να ‘αφιερώνουμε’ περισσότερο χρόνο εις βάρος της δημιουργικότητας αλλά, πιστεύω, ότι δεν την εμποδίζει. Το αντίθετο, ίσως, είναι και κίνητρο, ανάγκη, διαφυγής. Τα άλλοθι υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, η γνωστή μετάθεση.

Χρ. Μπ.: Μπορεί η Τέχνη να λειτουργήσει λυτρωτικά σε περίοδο κρίσης;

Δ. Κ.: Σαφώς, πρωτίστως για τον καλλιτέχνη και στη συνέχεια και για το θεατή.

Πρόσφατα, είδα δύο, ιστορικές, θα έλεγα, εκθέσεις. Μπορεί να γνώριζα τα έργα αλλά η χρονική συγκυρία έκθεσης λειτουργεί και ως κάθαρση γιατί βοηθάει σε μια πιο σφαιρική ματιά, ερμηνεία του χθες και του σήμερα.

Χρ. Μπ.: Το τι είναι σήμερα Τέχνη, καθορίζεται από τους καλλιτέχνες ή πιστεύεις ότι οι επιμελητές και οι οίκοι δημοπρασιών ‘φτιάχνουν’ το έργο;

Δ. Κ.: Πιστεύω ότι έχει δοθεί μεγαλύτερη διάσταση απ’ ότι χρειάζεται στους επιμελητές ή στους οίκους δημοπρασιών, αν και ο ρόλος τους είναι διαφορετικός.

Η Τέχνη καθορίζεται από το έργο αλλά και την ερμηνεία της. Ο επιμελητής δίνει ή ‘προκαλεί’ την ερμηνεία, τη συζήτηση, την απάντηση (;).

Χρ. Μπ.: Τι προσφέρει η πληθώρα των Biennale από την στιγμή που η μια ‘αντιγράφει’ την άλλη;

Δ. Κ.: Είναι γεγονός ότι η πληθώρα των Μπιενάλε αποδυναμώνει την ποιότητα, ‘εκποιεί’ πολλές φορές την τέχνη στο όνομα της ‘εικαστικής αγοράς’ αλλά επίσης δίνει βήμα σε περισσότερους καλλιτέχνες να συνδιαλέγονται, να ‘συνομιλήσουν’ με μια μεγαλύτερη κοινότητα. Είναι γεγονός ότι πολλές από αυτές είναι αποτυχημένες, είναι, επίσης, γεγονός, ότι πολλές απ’ αυτές μου θυμίζουν γκαλερί τρίτης διαλογής, ή ακόμα μου θυμίζουν τον διακαή πόθο του καλλιτέχνη να συμμετάσχει σε Μπιενάλε και ας είναι μέτρια, ανύπαρκτη, αρκεί να συμμετάσχουν, αρκεί να μπει στο βιογραφικό του, αλλά είναι και γεγονός ότι μερικές απ’ αυτές γράφουν Ιστορία στην Ιστορία της Τέχνης!

Χρ. Μπ.: Πολλοί πιστεύουν πως ο καλλιτέχνης πρέπει να κουβαλάει ‘εθνικά χαρακτηριστικά’ για να κάνει διεθνή καριέρα! Ποια είναι η δική σου άποψη;

Δ. Κ.: Τα ‘εθνικά’ χαρακτηριστικά υπάρχουν, ο τρόπος με τον οποίο τα αφομοιώνει, τα επεξεργάζεται ο καλλιτέχνης είναι το μέσο που αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα του έργο του. Αυτό έχει παρατηρηθεί, ιδιαίτερα, στη λεγόμενη γενιά του 1960 η οποία ανέδειξε, ενέταξε το πολιτιστικό υπόβαθρο σ’ ένα νέο εικονολογικό σύστημα το οποίο και υπογράμμισε την καταγωγή αλλά και την επιρροή, σε διεθνές, πλέον, επίπεδο ενός πολιτισμού μέσα σ’ ένα άλλο. Ουσιαστικά, τα όποια ‘εθνικά’ χαρακτηριστικά αποτελούν αφετηρία μιας εξέλιξης και είναι αυτή που θα ‘εγγράψει’ έναν καλλιτέχνη σε όποια καριέρα.

 

Ο Χρήστος Μπουρονίκος είναι εικαστικός.

Η Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου είναι ιστορικός της τέχνης και θεωρητικός της τέχνης, συγγραφέας του βιβλίου «Η ιδέα ως υλικό, το υλικό ως ιδέα», Εκδ. Επίκεντρο.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.