Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές, ο Francois Hollande και η ευρωπαϊκή κρίση

0
507

Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / [email protected]

 

Η παρούσα δημοσιονομική αλλά κυρίως πολιτική κρίση που διέρχεται η ΕΕ αποτελεί εξωτερίκευση της αμφισβήτησης από πλευράς Ευρωπαίων πολιτών επιλογών που έγιναν σε επίπεδο ηγεσιών. Ήδη από το 2005 με αφορμή την απόρριψη της Συνταγματικής Συνθήκης σε Γαλλία και Ολλανδία είχε ξεκινήσει ένας προβληματισμός για το μέλλον της Ένωσης και την αμφίδρομη σχέση πολιτών – ηγεσιών. Τα ζητήματα που τέθηκαν τότε εξακολουθούν να υφίστα-νται και καταδεικνύουν τη στασιμότητα που χαρακτηρίζει το ευρωπαϊκό περι-βάλλον. Οι θέσεις που έλαβαν οι Γάλλοι Σοσιαλιστές και κυρίως ο σημερινός Πρόεδρος της Γαλλίας είναι ενδεικτικές της αντίληψης που έχουν για την πο-ρεία της Ευρώπης.

Ο Francois Hollande, τότε Γραμματέας του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμμα-τος, είχε αναγνωρίσει ότι «η Ευρώπη περνάει μία άνευ προηγουμένου κρίση». Με τη σειρά του ο Jean-Marc Ayraut υποστήριξε στη γαλλική βουλή ότι «οι Γάλλοι δεν απέρριψαν το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αλλά απαίτησαν μία περισσότερο δημοκρατική Ευρώπη, μία Ευρώπη με έντονα κοινωνικά στοιχεία». Το ίδιο αίτημα τίθεται σήμερα σε συνθήκες άτακτης αποδόμησης των κοινωνικο-οικονομικών συστατικών που κατέστησαν την Ένωση ένα ιδιαί-τερα ελκυστικό περιβάλλον.

Παράλληλα ο Χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Jean-Claude Juncker είχε προσδιορίσει με σαφήνεια το πρόβλημα υπογραμμίζοντας: «Υπάρχουν δύο αντιλήψεις για την Ευρώπη, το αισθάνομαι εδώ και καιρό, διαισθανόμουν ότι η διένεξη θα ξέσπαγε ανά πάσα στιγμή. Αυτοί που θέλουν μία Ευρώπη πολιτικά ενωμένη και ενιαία, με βάση τις αρχές τις αλληλεγγύης γνωρίζουν ποια Ευρώπη υπερασπίζονται. Αυτοί που μας προτείνουν μία άλλη Ευρώπη δεν μπορούν να την καθορίσουν…Υπάρχουν δύο ιδέες για την Ευρώπη. Κάποιες χώρες θέλουν να λειτουργεί απλά ως μία ελεύθερη ζώνη εμπορίου, ενώ κάποιες άλλες επιθυμούν μία Ευρώπη πολιτικά ενωμένη».

Σύμφωνα με τον Laurent Fabius το ζήτημα και η πρόκληση που τέθηκε ήταν «πώς να προσανατολιστούν οι πολιτικές της Ένωσης προς την απασχόληση, τη στήριξη του κοινωνικού κράτους, την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής κουλτούρας, της έρευνας και της ανάπτυξης. Με απλά λόγια πώς να έχουμε περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη….Το ζήτημα δεν είναι να μάθουμε αν θέλουμε την Ευρώπη. Είμαστε η Ευρώπη. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι είδους Ευρώπη θέλουμε. Επιθυμούμε την αλληλεγγύη μεταξύ των Ευρωπαϊκών λαών ή να θέσουμε τους εαυτούς μας υπό την καλή θέληση των αγορών; Θεωρώ πως η μόνη διαχρονική προοπτική είναι αυτή μίας κοινωνικής και κυρίως φιλόδοξης Ευρώπης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ που θέλουμε να οδηγήσουμε την Ευρώπη. Θέλουμε να την οδηγήσουμε στο δρόμο της ισχύος και της αλληλεγγύης. Χρειαζόμαστε ένα σύνταγμα, αλλά αυτό πρέπει να θεμελιώνεται στις αξίες και τους θεσμούς της Ένωσης. Ένα σύνταγμα που καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού και όχι το ίδιο το παιχνίδι…Θα πρέπει λοιπόν να επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε δύο αντικειμενικούς στόχους: να καταστήσουμε σαφή την ισχύ της Ευρώπης στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και να προωθήσουμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης…Για να υλοποιηθούν αυτοί οι στόχοι η Ευρώπη χρειάζεται μία νέα πολιτική αρχιτεκτονική».

Ο διευρυμένος διάλογος εντός του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος οδήγησε σε μία πολεμική με αντικείμενο το μέλλον της Ένωσης. «Η Ευρώπη που θέ-λουμε είναι μία Ευρώπη πρωτοπόρα, μία Ευρώπη πιο ισχυρή, περισσό-τερο δημοκρατική και αλληλέγγυα, με στόχο την κοινωνική συνο-χή…Έχουμε πολλά ακόμα να κάνουμε για αυτή την πρωτοπόρα Ευρώπη που θα δημιουργηθεί από τις χώρες εκείνες που θα το επιζητήσουν, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οικοδομήσουμε την ομοσπονδιακή Ευρώπη» είχε δηλώσει εμφατικά ο F. Hollande στο Εθνικό Συμβούλιο των Γάλλων Σοσιαλιστών.

Η παρούσα κρίση θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την αξιοπιστία των Γάλλων Σο-σιαλιστών και κυρίως του Γάλλου προέδρου. Οι πολιτικές λιτότητας διευρύ-νουν το χάσμα ηγεσιών και ευρωπαίων πολιτών και εν τέλει υπονομεύουν την ενοποιητική διαδικασία ενισχύοντας τις δυνάμεις κατακερματισμού της Ένω-σης. Μία γαλλική ηγεσία που στηρίζει αδιαπραγμάτευτα τις ευρωπαϊκές αξίες μπορεί να προσφέρει πολλά και κυρίως να αναχαιτίσει τις προσπάθειες του Βερολίνου να επιβάλλει συνθήκες ενός θεσμικού ηγεμονισμού.

Προηγούμενο άρθρο3ο Book Night στη Θεσσαλονίκη!
Επόμενο άρθροΘάνος Τζήμερος: «Στις επόμενες εκλογές θα μπούμε στη Βουλή»
Ο Γιώργος Βοσκόπουλος αναπληρωτής καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Brock (Καναδάς) και του ΤΞΓΜΔ του Ιονίου Πανεπιστημίου (1996). Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Lancaster (1997) και αναγορεύτηκε διδάκτορας Ευρωπαϊκών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο Exeter, Centre for European Studies (2001). Η διατριβή του με τίτλο "Greece, Common Foreign and Security Policy and the European Union: Interaction Within and Between a Zone of Peace and a Zone of Tumoil as an Explanatory Factor" ανέλυσε τα δομικά προβλήματα διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα πλαίσια χάραξης της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι επιμελητής μαζί με τον James Mitchell (California State University, Northridge), του έργου American Politics and Government in Focus, Whittier Publishers, New York, 2005.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.