ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΦΥΓΑΝ, ΟΙ ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ…

1
1969

giaourti

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / [email protected]

Την ώρα που ξεστολίζεις το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ετοιμάζεσαι να το πακετάρεις και πάλι στο κουτί και να το ανεβάσεις στο πατάρι, μία σκέψη στροβιλίζεται στο μυαλό σου: “Θα με χωράει άραγε το μπλου τζην μου”;

Προσπαθείς να θυμηθείς πόσα μελομακάρονα έφαγες για να υπολογίσεις τις θερμίδες, αλλά μάταια. Έπειτα είναι και οι κουραπιέδες που έφτιαξε η θεία Νίτσα. Χρυσοχέρα γυναίκα, δε λέω. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν το βράδυ των Χριστουγέννων που μαζεύτηκε όλη η οικογένεια γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Ο παππούς ο Ζαχαρίας, η γιαγιά, τα ανηψάκια που είναι μετανάστες στο Ντύσσελντορφ, οι κουμπάροι από τη Χαλκίδα και μια μακρινή ξαδέλφη που βρεθήκατε ξανά μέσα από το φέισμπουκ. Κόκκινο κρασί μπρούσκο, γαλοπούλα γεμιστή με ρύζι και κάστανα, σαλάτες αλοιφές, μακαρονάκι κοφτό με μαγιονέζα, λαχανοντολμάδες με κιμά και σως. Στην αρχή έβαλες στο πιάτο σου ένα μικρό κομματάκι κρέας. “Όχι, ευχαριστώ” είπες όταν η ξαδέλφη πήγε να σου σερβίρει μία μερίδα ακόμη. “Εγώ το βράδυ τρώω μόνο ένα γιαουρτάκι”. Μετά ήπιες ένα ποτηράκι ακόμη. Κι άλλο ένα. Σε λίγο έφτασες στο τσακίρ κέφι με το πηρούνι σου να έχει πάρει “φωτιά”. “Φάε, φάε μέρες που είναι” φώναξε κάποιος από το κέντρο του τραπεζιού κι εσύ έσκασες ένα χαμόγελο. Που γρήγορα έσβησε από μιά γεμάτη μπουκιά ακόμη.  Την άλλη μέρα έφτιαξες μπισκότα βουτύρου που είχαν σχήμα άστρου και μηλόπιτα να τρώνε και τα παιδιά τώρα που δεν έχουνε σχολείο. Από το βιβλίο μαγειρικής της Αργυρώς Μπαρμπαρίγου ξεσήκωσες και μία συνταγή για τσιζκέικ κι έγινε μούρλια. Μετά ήρθε η Πρωτοχρονιά. Συγγενείς και φίλοι πάλι όλοι μαζί να εύχονται «Καλή χρονιά» ο ένας στον άλλον και από το χοιρινό μπούτι στη γάστρα με πατάτες να μην έχει μείνει … τίποτε. Το επιδόρπιο ήταν σπιτική σπανακοτυρόπιτα με μυζήθρα και κρέπες με πραλίνα φουντουκιού. Των Φώτων είχες βαρύνει ήδη τόσο πολύ που αν έπεφτες να βγάλεις το Σταυρό από τα παγωμένα νερά θα πήγαινες κατευθείαν στον πάτο σαν άγκυρα. Παρόλα αυτά γιόρταζε η θεία Φωφώ και σας προσκάλεσε το μεσημέρι για φαγητό, εσύ κατέβασες ξανά τον αγλέορα και ήπιες όλο … τον Βόσπορο.

Κάθε μισή ώρα ανοιγοκλείνεις το ψυγείο και τσιμπολογάς ότι βρεις εκεί μέσα. Λίγο ριγανάτο λουκάνικο, ένα βαρβάτο κομμάτι ροκφόρ, μπέικον με μπόλικο λιπάκι. Μέχρι και τα παγάκια από την κατάψυξη κόντεψες να φας, αλλά ήσουν κρυωμένη και σου πονούσε ο λαιμός.

Έχεις βάλει ήδη το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο πατάρι και τρέχεις αποφασιστικά στην ντουλάπα να δοκιμάσεις το αγαπημένο μπλου τζήν σου. Όσο και να το ζορίζεις όμως το παντελόνι δεν κλείνει πλέον στο φερμουάρ. «Ααααααααα» ακούγεται η τσιρίδα σου που θυμίζει ήρωα από την ταινία «Κριστίν» του Τζον Κάρπεντερ.

Έξω χιονίζει. Ρίχνει ένα απαλό άσπρο χιονάκι με τις νιφάδες να σου θυμίζουν την άχνη του κουραμπιέ. Θέλεις να φας κι άλλον. Βοήθεια! Φέρτε έναν διαιτολόγο.

Προηγούμενο άρθροΗ “ΝΟΝΑ ΧΕΛΩΝΑ” ΚΑΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ
Επόμενο άρθροΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Απίθανο άρθρο! Ρεαλιστικότατο και με έντονο χιούμορ, η ανάγνωση πανεύκολη και αμεςως θα μου επιτρέψετε να το το μοιραστώ! Συγχαρητήρια!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.