Οι κουραμπιέδες της μελαγχολίας

0
754

kourampiesΓράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο στη γωνία αχνοφέγγει με τα πολύχρωμα λαμπάκια, οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα σε πιατέλες, τα δώρα τυλιγμένα κάτω από το δέντρο και η κάλτσα του Αη Βασίλη κρεμασμένη στο τζάκι. Η ατμόσφαιρα τριγύρω γιορτινή, όλα λαμπυρίζουν στο φως, όμως αυτή μελαγχολική. Κάθεται στον καναπέ και κοιτά αδιάφορα απο το τζάμι. Τα παιδιά της χτυπάνε το κουδούνι να της πουν τα κάλαντα κι αυτή αλλάζει αδιάφορα κανάλι στην τηλεόραση. Αλήθεια πολλοί άνθρωποι τις ημέρες των εορτών μελαγχολούν. Γιατί όμως; Οι λόγοι ποικίλουν.  Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου κάνει τις γιορτές δυσβάσταχτες, αφού αυτές είναι συνδεδεμένες με τη σύναξη της οικογένειας γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Μπορεί πάλι οι αναμνήσεις των παιδικών χρόνων να προκαλέσουν θλίψη. Να θυμάται δηλαδή πως τα Χριστούγεννα τα περνούσε μαγικά ως παιδί, ενώ τώρα οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Να έχει χάσει πρόσφτα τη δουλειά του και αυτές οι γιορτινές μέρες να μη θυμίζουν σε τίποτε τη θαλμπωρή των παιδικών χρόνων.

Μπορεί πάλι στην οικογενειακή συγκέντρωση να προκύψουν παρεξηγήσεις και τσακωμοί. Τα συναισθήματα δυσάρεστα και οι κουβέντες που ανταλλάχθηκαν γύρω απο τη ξεροψημένη γαλουπούλα βαριές.

Τα Χριστούγεννα κανείς νοιώθει σχεδόν την υποχρέωση να ξοδέψει. Όταν όμως οι οικονομικές δυσκολίες είναι μεγάλες τότε είναι δύσκολο να εναρμονιστούν οι οικογένειες με το γιορτινό πνεύμα. Υπάρχουν νοικοκυριά που δεν μπορούν να πληρώσουν καλά καλά το ηλεκτρικό ρεύμα, πως να ξοδέψουν σε δώρα;

Περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι νομίζουμε είναι μόνοι τους. Χωρίς οικογένεια, χωρίς σύντροφο, ή ακόμα και αν υπάρχουν αυτά, μόνοι τους συναισθηματικά. Την περίοδο των γιορτών, όπου οι άνθρωποι μαζεύονται γύρω από το τραπέζι , το αίσθημα της μοναξιάς εντείνεται. Ύστερα είναι και οι ηλικιωμένοι που ζουν μακριά απο τα παιδιά τους και περιμένουν πως και πως ένα έστω τηλεφώνημα για “χρόνια πολλά”. Υπάρχουν οικογένειες επίσης που δε ζουν αρμονικά. Την περίοδο των εορτών οι τσακωμοί ή η σωματική κακοποίηση είναι τραυματικές.  Και οι κουραμπιέδες που σπάνε στο στόμα έχουν μια πίκρα….

Προηγούμενο άρθροΗ ΚΟΘ υποδέχεται το νέο έτος και την Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014
Επόμενο άρθροΟι τέσσερις του «ΓΚΑΓΚΑΝΤίΝ» στην Ακτή Πειραιώς
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.