Οι πέτρες των Αναμάρτητων

0
950

ellas-1600_0

(Γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης)

 

            Ο μουσάτος Κύριος, καταβεβλημένος από την αφόρητη ζέστη που επικρατούσε στο όρος των Ελαίων, ψέλλιζε κάτι περί λίθων, ανθρώπων που δεν έχουν διαπράξει αμαρτίες και λοιπά ακατανόητα. Είχε την πεποίθηση πως τα ελλιπή του λόγια θα κατάφερναν να λειτουργήσουν ως ενός είδους μυστηριακή πειθώ και το εξοργισμένο με την πόρνη πλήθος θα ηρεμούσε.

            Όμως, στην παραποιημένη τούτη εκδοχή της ιστορίας, το όρος των Ελαίων βρισκόταν λίγο έξω από το λεκανοπέδιο της Αττικής, οπότε οι άτεγκτοι σε θέματα ηθικής Έλληνες ήταν αποφασισμένοι να μη χαρίσουν κάστανα- ούτε καν να τα πουλήσουν σε χαμηλότερη τιμή.

            Κάποιος μεσήλικας που τα βράδια έβρισκε θαλπωρή στην αγκάλη τρίποδων αλόγων χαρακτήρισε την πόρνη “πόρνη”, πήρε μια πέτρα και της την πέταξε στο κεφάλι. Μια κυρία που γλυκοκοίταζε τους συμμαθητές του γιου της στο ΣΤ2, έριξε τη δεύτερη. Έπειτα όλοι οι παρευρισκόμενοι- άνθρωποι μ’ εκλεπτυσμένες διαστροφές-  αποτίναξαν από πάνω τους το μανδύα των τύψεων, φόρεσαν αυτόν του αναμάρτητου ατόμου και αποτελείωσαν την πόρνη.

            Ο πέτρινος σωρός που σκέπαζε το κορμί της κακότυχης γυναίκας ήταν η απτή απόδειξη πως οι άνθρωποι λατρεύουν να «δημιουργούν» αποδιοπομπαίους τράγους και ότι η μνήμη τους συναγωνίζεται αυτή του χρυσόψαρου. Οι άνθρωποι, βλέπετε, ξεχνούν.

            Στο Μουντιάλ της Βραζιλίας η Εθνική μας ξεκίνησε με συγκρατημένη αισιοδοξία να φωλιάζει στις αποσκευές της, μετά την πρώτη ήττα από την Κολομβία η πλειονότητα των Ελλήνων θεώρησε πως θα γίνει και επισήμως η πόρνη του Παγκόσμιου, μετά την ισοπαλία με τους Γιαπωνέζους πολλοί άρχισαν να βλέπουν πως η σάρκα της πόρνης ίσως και να μην είναι εντελώς γυμνή, έπειτα ήρθε η νίκη απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού και βγήκαμε στους δρόμους να πανηγυρίσουμε την κατάκτηση του τροπαίου και τέλος, ο επώδυνος αποκλεισμός στα πέναλτι από την Κόστα Ρίκα μας έκανε από κει που “οε, δε σταματώ να τραγουδώ ποτέ” να σταματήσουμε.

            Στις δυόμιση εβδομάδες που κράτησε το ταξίδι στο παγκόσμιο όνειρο της Εθνικής δημιουργήθηκαν γκρουπ που τιτλοφορούνταν “Όχι Κατσουράνης στο ματς με την Κόστα Ρίκα”, “Ποτέ ξανά Κατσουράνης”, “Κατσουράνης no more”, “Ναι στο δημόσιο λιθοβολισμό του Κατσουράνη στο όρος των Ελαίων”. Είχε φτάσει η ώρα των αναμάρτητων. Από τα λίθινα βέλη τους δεν ξέφυγε ούτε ο Φάνης Γκέκας, το άστοχο πέναλτι του οποίου αποτέλεσε το εισιτήριό του για το μαγικό κόσμο της πανελλήνιας, σχεδόν, χλεύης. Το κεφάλι του ζητήθηκε επί πίνακι, και αν ο δήμιος δεν ήταν αδιάθετος μπορεί το κορμί του Φάνη να τελείωνε σήμερα στους ώμους. Ο Καρνέζης τόλμησε να μην αποκρούσει ούτε ένα πέναλτι, οπότε αυτομάτως προήχθη σε τροχονόμο, ο Μανιάτης ξαφνικά ήταν καλός μόνο στο να δημιουργεί προβλήματα στ’ αποδυτήρια, ενώ ο Σάντος θα έπρεπε να φορέσει το καφέ του δερμάτινο και να γυρίσει στην ταβέρνα του, μιας και δεν μπορεί να προπονήσει ούτε παιδάκια ακαδημιών. Οι λίθοι συνάντησαν την ανθρώπινη λήθη και…

            Και ξεχάσαμε.

            Ξεχάσαμε πως η Εθνική μας ομάδα για ακόμα μία φορά τρύπησε το ταβάνι: με το εθνικό μας πρωτάθλημα- αυτό στο οποίο για ν’ αντέξεις να παρακολουθήσεις πάνω από 7 συνεχόμενα λεπτά πρέπει να «διέπεσαι» από βαριάς μορφής μαζοχισμό- να μην συμπεριλαμβάνεται καν στα 20-25 κορυφαία πρωταθλήματα του κόσμου, τα παιδιά της Εθνικής όχι μόνο έφτασαν στις 16 κορυφαίες ομάδες του κόσμου, αλλά απείχαν μισό κλικ από την πρόκριση στους 8.

            Ξεχάσαμε πως ο Σάντος μας πήγε σε μία τελική φάση Euro και στο Μουντιάλ και αποχαιρέτισε μ’ ένα τρομακτικό, με βάση τη δυναμική της ομάδας, ποσοστό θετικών αποτελεσμάτων (26 νίκες, 17 ισοπαλίες και μόλις 6 ήττες).

            Ξεχάσαμε πως ναι, ο Φάνης Γκέκας μπορεί να μην ήταν στα καλύτερά του, όμως από δική του ενέργεια ισοφάρισε ο Παπασταθόπουλος. Αν ο Φάνης δεν σούταρε με τόση δύναμη στο 91΄, το παιχνίδι δε θα οδηγούνταν καν στην παράταση. Ξεχάσαμε- ή, μάλλον, παραβλέψαμε- πως ο Γκέκας τουλάχιστον πήρε πάνω του την ευθύνη να εκτελέσει ένα πέναλτι, πράγμα που από μόνο του λέει πολλά για το μέγεθος της καρδιάς του.

            Ξεχάσαμε πως ο Κατσουράνης έχει αλλάξει περίπου 32 ντουζίνες ομάδες και όπου πήγε έπαιζε πάντοτε βασικός και όλοι του οι προπονητές τον εμπιστεύονταν. Προφανώς και η ποδοσφαιρική του αξία κυμαίνεται λίγο πάνω από το 0, όμως αυτός ο μπαγάσας ο κλικαδόρος- μέλος της χρυσής ομάδας του 2004, εκτός των άλλων…- κατάφερνε πάντα να υπνωτίζει τον εκάστοτε προπονητή του με μία σφαίρα που την «έτρεχε» ανάμεσα στα δάχτυλά του κι έτσι έπαιρνε θέση στους 11.

            Ξεχάσαμε πως ο Μανιάτης μπορεί να ενεπλάκη όντως σε φραστικό επεισόδιο με τον Τζαβέλα, αλλά ήταν ένας από τους καλύτερούς μας παίχτες στο Μουντιάλ.

            Ξεχάσαμε πως ο Καρνέζης ήταν η πιο αξιόπιστή μας λύση κάτω από τα δοκάρια.

            Ξεχάσαμε πως η Εθνική ποδοσφαίρου κατάφερε ν’ αρπάξει από την αντίστοιχη του μπάσκετ τη στολή της Επίσημης Αγαπημένης και όχι μόνο δε «μαγάρισε» το ένδυμα, αλλά το τίμησε και με το παραπάνω.

            Ξεχάσαμε πως σ’ ένα άθλημα στο οποίο μέχρι πριν από μια δεκαετία δεν υπήρχαμε ούτε σαν σκέψη για να εισαχθούμε στον παγκόσμιο χάρτη, τώρα το “ΕΛΛΑΔΑ” γράφεται με όλα τα γράμματα κεφαλαία.

            Ξεχάσαμε πως, ναι, που να πάρει, στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μόνο οι μνημειώδεις νίκες και προκρίσεις, αλλά ενίοτε και οι οδυνηρές ήττες και οι αποκλεισμοί.

            Στο μυαλό μας επικρατούσε μόνο μία σκέψη: πώς θα σκοτώσουμε την πόρνη. Στο διάβα μας βρέθηκαν μερικές πέτρες. Τις σηκώσαμε και- χωρίς δεύτερη σκέψη- τις πετάξαμε στη δύσμοιρη κοπέλα.

            Έπειτα, ξεχάσαμε.

            Όμως, αλήθεια:

            Πώς γίνεται να ξεχάσαμε;

           

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.