Οι χειροπέδες να είναι Prada

0
451

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Τη γνωρίσαμε ως τη νεαρή σύζυγο τέως Υπουργού. Ή μάλλον τη γνωρίσαμε πρώτα ως ερωμένη του. Διότι διατηρούσαν αυτό που λέμε παράνομο δεσμό, καθώς ο πρώην Υπουργός και πρωτοκλασάτο στέλεχος του κόμματός του, ήταν ήδη παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Φωτογραφίσεις σε Life and style περιοδικά, πόζες με πανάκριβες τουαλέτες γνωστών οίκων μόδας και παπούτσια που κόστιζαν όσο ένας μισθός πρωτοδιοριζόμενου δασκάλου η κυρία τάδε έκτιζε το μεγαλοαστικό προφίλ της. Γιατί πως αλλιώς να γίνεις ομότιμο μέλος της “αφρόκρεμας” όταν μέχρι τα είκοσι σου χρόνια ζεις κάπου στην ελληνική επαρχία και αντί να βλέπεις να περνάνε από μπροστά σου οι Τζάγκουαρ, να περνάνε οι αλανιάρες κότες και τα αγροτικά Ντάτσουν; Με αυτά και με αυτά το ερωτικό ειδύλλιο επισφραγίστηκε στο Παρίσι με έναν αριστοκρατικό γάμο, όπου η καπάτσα νύφη αναψοκοκκίνιζε από τη χαρά της μέσα στο λεπτό δαντελένιο νυφικό της αν και το θερμόμετρο έδειχνε μόλις 13 βαθμούς κελσίου. Γρουσούζικο νούμερο; Μάλλον. Πως αλλιώς να το χαρακτηρίσεις το γεγονός, όταν από το πολυτελές κατάλυμα της φάτσα κάρτα στην Ακρόπολη όπου διέμενε με τον σύζυγό της, το μικρό παιδί της και το υπηρετικό τους προσωπικό να βρεθούν αμφότεροι να διανυκτερεύουν στα κρατητήρια του Αστυνομικού Μεγάρου;
Αφού εκτός από τον παράνομο δεσμό που είχε κάποτε με τον τ. Υπουργό η κυρία του κυρίου τελικά φέρεται να εμπλέκεται και σε άλλες παράνομες δραστηριότητες για τις οποίες εξακολουθεί να παραμένει εδώ και λίγες μέρες προφυλακισμένη για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Ακόμη κι έτσι η κυρία του κυρίου τάδε εξακολουθεί να θεωρεί μύθο για τη ζωή της τον γνωστό Υπουργό, και μάλιστα να αντιπαραβάλει τη δική της σχέση με εκείνη της Δήμητρας Λιάνη που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων τη δεκαετία του ’90 για τη σχέση της με τον Ανδρέα Παπανδρέου. “Δε θα καταντήσω εγώ Λιάνη” φέρεται να είπε στο οικείο περιβάλλον της. Σωστά. Σημασία έχει να μην ξεπέφτεις χαμηλά. Παραδείγματος χάρη ακόμη και στη φυλακή οι χειροπέδες να είναι Prada.

Υ.Γ.: Οποιαδήποτε ομοιότης, ξέρετε σεις, καμία σχέση…

 

Προηγούμενο άρθροΝα γιατί το πολιτικό σκηνικό ήδη άλλαξε
Επόμενο άρθροΝα γιατί κερδίζει ο Τσίπρας…
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.