Οι ωδίνες της εθνικής ενηλικίωσης

0
648

greeceΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Αν ο μεγεθυντικός φακός μπορούσε να εστιάσει στις ξεχωριστές περιπτώσεις των ανθρώπων που βιώνουν τη δυσκολία έως και την τραγωδία του σήμερα – μετά από έξι χρόνια ύφεσης και τέσσερα μνημονίου – τότε, ίσως και να χρειάζονταν εκατομμύρια σελίδες για να περιγράψουν τα μικρά ή μεγαλύτερα ξεχωριστά ανθρώπινα δράματα που εκτυλίσσονται κάθε μέρα.

Ποιος θα μπορούσε όμως να περιμένει ένα τέτοια κακό; Ενέσκηψε απροειδοποίητα. Έπιασε στον ύπνο κυβερνώντες και κυβερνώμενους. Σμπαράλιασε πολιτικές, συνειδήσεις, εθνική αξιοπρέπεια, φιλοδοξίες, επαναστατικά οράματα, κουρέλιασε όνειρα, οδήγησε στην αυτοκτονία ανθρώπους.

Τα σημάδια της κρίσης είχαν αρχίσει να φαίνονται δυο χρόνια πριν το 2010, όμως ποιος μπορούσε να σταματήσει το τρένο ενός έθνους  βουτηγμένου στον ηδονικό του αμοραλισμό; Στον παρασιτικό καταναλωτισμό; Στη νιρβάνα της παντί τρόπω επιδεικτικής καταξίωσης; Διακρίνω, όμως, τις ενστάσεις σου καλοπροαίρετε αναγνώστη. Μπορούν οι πλάτες του λαού να αντέξουν το βάρος τέτοιας και τόσης ευθύνης; Πού ήταν οι πολιτικοί του να τον αφυπνίσουν; Πού ήταν οι οικονομολόγοι του να τον προειδοποιήσουν; Πού ήταν οι δημοσιογραφούντες να τον συνεγείρουν; Πού ήταν τα κόμματα να τον καθοδηγήσουν;

Θα συνεχίσω, όμως, να σε στεναχωρώ καλοπροαίρετε αναγνώστη! Τα πρόδρομα συμπτώματα της κατάρρευσης είχαν ανιχνευθεί και διατυπωθεί τουλάχιστον δεκαέξι χρόνια πριν, από τον Παναγιώτη Κονδύλη, ήδη από το 1992, ο οποίος έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου με αναφορές στο ελληνικό πρόβλημα. «Η οικονομική της υποπλασία – εννοεί της Ελλάδας – η οποία χρηματοδοτήθηκε και εξωραΐσθηκε καταναλωτικά με την εκτεταμένη απώλεια της οικονομικής της ανεξαρτησίας, θα περιορίσει πολύ τα περιθώρια των πολιτικών της επιλογών και δραστηριοτήτων, προ παντός όταν θα συγκρουσθούν οι δικές της θέσεις με εκείνες των Ευρωπαίων και άλλων χρηματοδοτών της». Σε άλλο σημείο: «Θα πρέπει κανείς, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στη μακάρια ελληνική επικράτεια, να αγνοεί (…) ότι στα μάτια των εταίρων της η Ελλάδα είναι σήμερα ένας ανεπιθύμητος παρείσακτος, ένας αναξιοπρεπής επαίτης, ο οποίος ζητά δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο προκειμένου να καταναλώνει πολύ περισσότερα απ’ όσα του επιτρέπουν οι παραγωγικές του δυνατότητες και η παραγωγικότητα της εργασίας του, και ο οποίος, επιπλέον, για να διασφαλίσει την παρασιτική του ευημερία, δεν διστάζει να ελίσσεται και να εξαπατά, ενώ ο επαρχιωτισμός και ο ενίοτε παιδικός εγωκεντρισμός του δεν του επέτρεψαν ποτέ να διατυπώσει κάποια ουσιώδη σκέψη ή πρόταση γενικού ευρωπαϊκού ή διεθνούς ενδιαφέροντος».

Προειδοποιήσεις λοιπόν υπήρχαν, αλλά εις ώτα μη ακουόντων.  Η άρμοση κράτους και κοινωνίας πόρρω απείχε από εκείνες της δυτικής Ευρώπης. Κάθε εκσυγχρονιστική φωνή ή πρακτική εισέπραττε στην καλύτερη περίπτωση την αδιαφορία και στη χειρότερη τη χλεύη.  Πώς μπορούσε λοιπόν να υπάρξει μια βελούδινη μετάβαση σε ευρωπαϊκούς θεσμούς, δομές και λογικές, στον εξορθολογισμό και την ανταγωνιστικότητα, χωρίς να θιγεί συθέμελα το οικοδόμημα 180 ετών νέας ελληνικής δημοκρατίας; Ακόμη και σήμερα, σε μια πτωχευμένη χώρα ο ένας από τους δύο κύριους διεκδικητές της εξουσίας κινείται στις ράγες τις παλιάς Ελλάδας.

Αποτελεί αίσχιστο λαϊκισμό το χάιδεμα αφτιών από την πλευρά της κυβέρνησης για ένα λαμπρό μέλλον και από την πλευρά της αντιπολίτευσης για μια εθνική καταστροφή. Αλλαγές που δεν  κατάφεραν να πραγματοποιηθούν στα τριάντα χρόνια από την ένταξη στην τότε ΕΟΚ, δεν ήταν και δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν ‘’αναίμακτα’’ σε δυο τρία χρόνια. Το τίμημα της ενηλικίωσης τους έθνους μας – μιας ενηλικίωσης που θα μας κάνει να αποβάλουμε το στίγμα των κακομαθημένων παιδιών της  ιστορίας – αποδείχτηκε ανελέητο σε εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας που συνήθως χειμάζονται ή επί το λαϊκότερον πληρώνουν τη νύφη.

Η δαιμονοποίηση των διεφθαρμένων, εξωνημένων πολιτικών ηγεσιών και ηγετικών ελίτ στη χώρα μας, που συνήθως συγκεντρώνουν τα πυρά για το άγος της κρίσης, ελάχιστα μόνο φωτίζουν τα αίτια και επομένως τη λύση από τα δεσμά της κακοδαιμονίας μας. Ας δανειστούμε ξανά τη σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη. «Το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολό του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική πρωτοφανή ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας και άντλησε βραχυπρόθεσμα ωφελήματα απ’ αυτή με αντάλλαγμα τον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Ελλάδας στην κλίμακα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και συνάμα τη γενική εθνική της υποβάθμιση. Αυτό έγινε με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία — «δεξιά», «φιλελεύθερη» ή «σοσιαλιστική», κοινοβουλευτική ή δικτατορική: στο κρίσιμο τούτο σημείο οι αποκλίσεις υπήρξαν ελάχιστες — ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του «λαού» με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια ή ανοχή, ήτοι τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας και την κάρπωση των συναφών κοινωνικών και υλικών προνομίων. Βεβαίως, η συναλλαγή αυτή χαρακτήριζε τον ελληνικό κοινοβουλευτισμό από τα γεννοφάσκια του, όμως η πρωτοφανής μεταπολεμική διεθνής οικονομική συγκυρία τής προσέδωσε δυνατότητες επίσης πρωτοφανείς: προς άγρα και συγκράτηση της εκλογικής πελατείας μπορούσαν τώρα να προσφερθούν όχι απλώς ανιαρές κρατικές θέσεις, αλλά επί πλέον πολύχρωμες μάζες καταναλωτικών αγαθών και πλήθος δελεαστικών καταναλωτικών δυνατοτήτων

Πιθανόν να αποτελεί ένα δείγμα κάποιας ενηλικίωσης τους έθνους μας η καθημαγμένη ‘’καρτερία’’ με την οποία υφίσταται τις παλινωδίες ανάξιων, ταρτουφικών, ηγεσιών, υπερασπίζοντας μακροπρόθεσμα ένα θολό όραμα εθνικού εκσυγχρονισμού στα πλαίσια πάντα μιας ενωμένης(;)Ευρώπης. Πιθανόν το ένστικτο του εξανδραποδισμένου στον καταναλωτικό παρασιτισμό λαού να τον προφυλάσσει από τα πολύ χειρότερα που θα καλούταν να αντιμετωπίσει μετά από μια ηρωική Grexit. Πιθανόν η λύση του ‘’γαία πυρί μειχθήτω’’, που προβλήθηκε ως η άλλη λύση στα μνημόνια, να δημιουργούσε ανεπούλωτες πληγές στη χώρα. Πιθανόν, τέλος, οι ωδίνες της ενηλικίωσης σήμερα, να προοιωνίζονται ένα καλύτερο αύριο. Ωστόσο, η οδύνη μιας εκβιασμένης ευρωπαϊκής προσαρμογής, αρκετό οδυρμό προκάλεσε και θα προκαλεί ακόμη  για καιρό στην κοινωνία. 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.