ΟΤΑΝ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ….

0
1546

Της Έφης Τσαμπάζη/[email protected]

Την ώρα που η μικρή Δέσποινα έβλεπε αμέριμνη την «Barbie Γοργόνα» αρχίζει και κλαίει, με αναφιλητά. Τι συνέβη; ρώτησα. «Μαμά το μεγάλο ψάρι έφαγε το μικρό. Το μικρό όμως δεν μπορούσε να κάνει κάτι γιατί δεν είχε δύναμη. Είναι πολύ μικρούλι. Δεν είναι άδικο;».
Άντε τώρα εσύ να εξηγήσεις γιατί συμβαίνει αυτό. Έτσι δεν είναι και η κοινωνία μας; Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Ευτυχώς όχι πάντα. Με αυτήν την αισιοδοξία πορεύομαι. Και ποιο αλήθεια είναι το μεγάλο ψάρι. Μα φυσικά αυτό που έχει την εξουσία. Τζιζ λέξη. Και πως χειριζόμαστε την εξουσία; Είναι ολοφάνερο ότι υπάρχουν δυο τρόποι. Ή σε ξεγυμνώνει ή σε ολοκληρώνει καθώς σου προσφέρει απλόχερα τη δύναμη να γίνεις πιο δημιουργικός και δοτικός. Για παράδειγμα ένας απλός κλητήρας μιας δημόσιας υπηρεσίας μπορεί να επιδεικνύει πιο εξουσιαστική συμπεριφορά από κάποιον πρόεδρο μεγάλης εταιρείας.
xeiragoghsh-koinonias

Όταν συναντάω ανθρώπους με εξουσία έμφυτη και δημιουργική απλώς τους θαυμάζω. Άνθρωποι, απλοί που η επαγγελματική τους θέση δεν είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη αλλά παρόλα αυτά η μόρφωση, ο πολιτισμός, τα επιχειρήματά τους σε εμπνέουν, σε «εξουσιάζουν» και σε πάνε ένα βήμα παρακάτω.
Από την άλλη πλευρά η εξουσία μπορεί να αποδειχθεί το χειρότερο ναρκωτικό στο οποίο εθίζεσαι και θυσιάζεις, στο βωμό του, τα πάντα (ήθος, δίκαιο, αρχές). Στην αρχή δεν ξέρεις πως να τη διαχειριστείς. Την κοιτάζεις αμήχανα. Την φοβάσαι και την φλερτάρεις. Πως θα τα πάμε οι δυο μας αναρωτιέσαι. Μην με κάψεις με το λαμπερό σου φως μουρμουράς. Κα αυτή στέκει εκεί ακίνητη σε κοιτά με δυο μάτια που σου ρουφούν όλη την ενέργεια. Είναι αλήθεια ότι η εξουσία μπορεί να σε σκοτώσει.
Συναντώ μπαμπάδες που θέλουν να εξουσιάζουν τα παιδιά τους, με τρόπο βάναυσο. Αυτός ο τρόπο εξουσίας όμως επιστρέφεται επίσης με βάναυσο τρόπο όταν τα χρόνια περάσουν και το γήρας τους κάνει πιο ανήμπορούς και… πέφτουν στα χέρια αυτών που τους εξουσίαζαν. Αυτούς που ενδεχομένως δεν τους επέτρεψαν να κυνηγήσουν τα δικά τους όνειρα, θέλω. Πώς αλλάζουν οι καιροί…
Κινούμενη, ως δημοσιογράφος, στο χώρο της πολιτικής συνάντησα «παντοδύναμους» υπουργούς να αποφεύγουν να κοιτάξουν κατάματα τους πολίτες γιατί η έπαρση τους πήρε τα μυαλά. Και όταν έρχεται η ώρα της κάλπης να κυκλοφορούν στους δρόμους και γονυπετής να ζητιανεύουν για ψηφουλάκια! Ανάλογες συμπεριφορές συνάντησα και στον καλλιτεχνικό χώρο. Τραγουδιστές, ηθοποιοί στο πικ της καριέρας τους ζαλίζονται τόσο πολύ από την εξουσία που όχι μόνο δεν τη διαχειρίζονται σωστά αλλά αλλάζουν χαρακτήρα/ τρόπο συμπεριφοράς. Δεν μιλάμε βέβαια για τη δημόσια διοίκηση. Κάποιοι που αναλαμβάνουν μια καρέκλα όσο στριμόκωλα και να κάθονται πάνω σε αυτήν έχουν την αίσθηση ότι η μονιμότητα δεν θα τους μετακινήσει ποτέ. Και βγάζουν απωθημένα, κόμπλεξ, συμπεριφορές. Όλα αυτά που είχαν τόσα χρόνια καταπιεσμένα μέσα τους, που έβραζαν, που ζητούσαν μια καθαρά προσωπική δικαίωση των θέλω τους. Οι άλλοι όμως τι φταίνε;
Αυτή η μικρή εξουσία μπορεί να καταστρέψει τους γύρω τους, μπορεί να εξαφανίσει ανθρώπους άξιους, εργάτες, με όλη τη σημασία της λέξης. Και αναρωτιέσαι «καλά αυτός έτσι ήταν;». Όχι τα είχε τόσο καλά κρυμμένα μέσα του αλλά δυστυχώς δεν διέθετε την ωριμότητα να χρησιμοποιήσει την εκάστοτε δύναμη με δημιουργικό αποτέλεσμα. Και όπως είπε ο Αβραάμ Λίνκολν (Αμερικανός Πρόεδρος) «Αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα κάποιου, δώσ’ του εξουσία.». Κ ο σεβασμός; Ο σεβασμός κατακτιέται. Μόνο όταν θαυμάζεις κάποιον για την εργατικότητα, το ήθος και τη δικαιοσύνη που τον διακρίνει μπορείς να τον σεβαστείς, να τον εμπιστευτείς. Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά να διαθέτεις την ίδια ποιότητα. Η εξουσία ή ένας βαρύγδουπος τίτλος, από μόνος του, «απαιτεί» μόνο τον επιφανειακό σεβασμό και όχι τον ουσιαστικό.
Αυτά βέβαια συμβαίνουν και στον ιδιωτικό τομέα. Η εξουσία δεν ξεχωρίζει φύλο, κόμμα, θρησκεία, ιδιότητα. Ή μπορείς να το αντέξεις ή όχι. Τόσο απλά. Και η χειρότερη περίπτωση είναι όταν δεν μπορεί να το διαχειριστεί ούτε το περιβάλλον του «εξουσιαστή» ο οποίος πολλές φορές δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι γίνεται πόλος έλξης για τη θέση και όχι για αυτά που πρεσβεύει. Και όταν η εξουσία τους εγκαταλείπει, εξαφανίζεται, αρχίζει το δράμα. Δεν μπορούν να πορευτούν και διαπιστώνουν ότι όλες οι χαιρετούρες, οι κολακείες, τα γέλια, οι παρέες ακόμα και τα φλερτ εξατμίζονται…. Δεν φταίει εκεί η εξουσία. Φταίει ο χαρακτήρας!

foto_gia_keimeno_skepseis_16

Δεν μπορώ όμως να μην σταματήσω αυτές τις άτακτες σκέψεις μου έχοντας στο μυαλό μου ανθρώπους, από όλους τους επαγγελματικούς χώρους, που «χρησιμοποίησαν» την εξουσία, δούλεψαν δημιουργικά, υπήρξαν δίκαιοι και βοήθησαν ανθρώπους που είχαν ανάγκη χωρίς διαχωριστικές εμμονές. Εύχομαι αυτοί να πολλαπλασιαστούν. Τους έχουμε ανάγκη! Είναι τελικά πολύ μεγάλη μαγκιά να ξέρεις να διαχειριστείς την εξουσία!

Προηγούμενο άρθροO ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΚΑΝΑΣ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ
Επόμενο άρθροΣΤΑΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Εφημερίδα (Αδέσμευτος Τύπος). Ραδιόφωνο (FM 100/ Star FM/ Ράδιο- ΔΕΘ). Τηλεόραση (TV100/ET3/Alpha). Περιοδικά (7MTV, EGO WEEKLY, HELLO), Κ.Θ.Β.Ε, σημαντικές συνεργασίες με γραφεία τύπου. Πέρασαν κιόλας είκοσι χρόνια! Κοινός παρονομαστής; Μου αρέσει να σκέφτομαι, να μιλάω και να γράφω ελεύθερα! Για αυτό και πετάω την σκούφια μου που είμαι στο thinkfree! Λατρεύω που είμαι μαμά, λατρεύω το κέντρο της Θεσσαλονίκης, λατρεύω να επικοινωνώ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.