Ο κανακάρης που έγινε σαράντα

0
326
"Βιτρίνα", Ρώμη / (c)GTKessopoulos
"Βιτρίνα", Ρώμη / (c)GTKessopoulos

Της Άντζελας Ζιούτη / [email protected]

Υπάρχουν κάποια παιδικά δωμάτια που είναι λίγο παράξενα: βαμμένοι μπλε από άκρη σε άκρη όλοι οι τοίχοι, με τίγρεις, γατάκια, λεοπαρδάλεις κι άλλα λούτρινα ζωάκια στα ράφια, μία συλλογή από φερράρι στη βιβλιοθήκη μαζί με τα ογκώδη βιβλία του πανεπιστημίου, ένα ξύλινο αεροπλανάκι που κρέμεται από την οροφή με μία λάμπα στη μέση και το κοστούμι Boss στη ντουλάπα ατσαλάκωτο κι έτοιμο για το επόμενο επαγγελματικό ραντεβού. Τι επαγγελματικό ραντεβού δηλαδή; Για μία ακόμη συνέντευξη, μιλάμε μήπως και βρει τίποτε καλύτερο ο κανακάρης. Πέντε χρόνια να τελειώσει τη Νομική, αλλά πέντε στο Λονδίνο σε δουλειές του ποδαριού για να κάνει το μεταπτυχιακό του στην εγκληματολογία και άλλα πέντε να ψάχνει δουλειά αναλόγων προσόντων. Βάλε και το στρατό, ο μικρός Γιωργάκης … σαραντάρησε. Κι αν αυτός μεγάλωσε, δε μεγάλωσε όμως και το εισόδημα του, έτσι ώστε να φύγει από την αγκαλιά της μαμάς και κάθε πρώτη του μήνα να πληρώνει το νοίκι. Το ρεύμα, το νερό, να πηγαίνει σούπερ μάρκετ, να φουλάρει το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου βενζίνη, να πηγαίνει Σαββατοκύριακα στην Αράχοβα, να καλεί φίλους στο σπίτι και να τους μαγειρεύει, να πάρει την ημέρα των γενεθλίων της ένα μονόπετρο στην αγαπημένη του και να τη ζητήσει σε γάμο.

Κι αν έρθει και κανένα κουτσούβελο; Να τα πάμπερς, οι φρουτόκρεμες, οι παιδίατροι και τα εμβόλια. Α, πα,πα…. δεν είναι για τέτοια ο Γιωργάκης. Με τα πεντακόσια ευρώ και κάτι ψιλά που κερδίζει ως μηνιάτικο διεκπεραιώνοντας τη “λάντζα” σε ένα δικηγορικό γραφείο ίσα ίσα που καλύπτει τις βενζίνες του, τις γραβάτες του και το βαρύ αντρικό άρωμα του Cartier. Γιατί κατά τ’ άλλα έχει παραμείνει ένα παιδί. Που κοιμάται ακόμη ανάμεσα στις λούτρινες τίγρεις και στα λιοντάρια με τα γυάλινα μάτια.  Ο κόσμος του όλος μία ζούγκλα…

Προηγούμενο άρθροTo Τοp 10 φάσεων στη Regular Season
Επόμενο άρθροΚαρυστιάνη, Μπουραντάς, Ζατέλη στον Ιανό της Θεσσαλονίκης
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.