Ο λάκκος των βεβιασμένων συμπερασμάτων

0
384

BTqRPksIcAAQTDtΓράφει ο Δημήτρης Πετρίδης

Ήταν, μα την αλήθεια, περίεργο παιδί: αν και μόλις 8 χρονών απαιτούσε από τον πατέρα του να του εξηγήσει τι σημαίνει η φράση “βεβιασμένα συμπεράσματα”. Όταν αυτός- ωθούμενος από την πλήρη βαρεμάρα για οποιαδήποτε συζήτηση- δεν κατάφερε να πείσει το γιο του πως το εγκεφαλικό που του παρουσίασε ήταν αληθινό και όχι μια αποτυχημένη αναπαράστασή του, συνειδητοποίησε πως δε γλίτωνε. Έτσι, είπε:

“Το κοριτσάκι που είστε μαζί στην τάξη και είσαι σίγουρος ότι θα το παντρευτείς όταν μεγαλώσεις το λένε Μαρία, σωστά;”. Ο γιος ένευσε. “Και η Μαρία”, συνέχισε ο πατέρας, “σου έχει εκμυστηρευτεί πως θέλει να είναι με κάποιον που έχει μεγάλο πορτοφόλι, ε;”. Ο μικρός ένευσε για δεύτερη φορά καταφατικά. “Κι εσύ, επειδή το πορτοφόλι που σου πήρα στα γενέθλιά σου είναι εξίσου μεγάλο σε μέγεθος με τη σχολική σου τσάντα, υπέθεσες πως το Μαράκι θα σε παντρευτεί, ναι;”. “Ακριβώς!”, τσίριξε ενθουσιασμένος ο πιτσιρικάς. “Ε, να”, είπε, ανοίγοντας ταυτόχρονα την τηλεόραση, ο πατέρας, “αυτό είναι ένα βεβιασμένο συμπέρασμα”.

Το 8χρονο είχε απομείνει να κοιτάει τον κοιτάει σα να επρόκειτο γι’ ακαταλαβίστικο, κυβιστικό αριστούργημα του Πικάσο. Ο, κατά 50%, «δημιουργός» του, από την άλλη, είχε κιόλας απορροφηθεί από την καταιγιστική δράση που προσέφερε μια διαφήμιση για το βούτυρο.

“Μα μπαμπά”, γκρίνιαξε ο μικρός, “δεν το κατάλαβα”. “Ε, τότε λυπάμαι- είσαι ηλίθιος”, του ανταπάντησε ο πατέρας του, καταστρατηγώντας όλους τους κανόνες ορθής συμπεριφοράς.

“Δεν είμαι!”, φώναξε ο πιτσιρικάς. “Το μόνο που χρειάζεται για να καταλάβω ακριβώς τι είναι τα βεβιασμένα συμπεράσματα, είναι να μου δώσεις ένα παράδειγμα με βάση τον αθλητισμό. Και, αν γίνεται, το παράδειγμά σου να έχει μέσα κάτι από την Επίσημη Αγαπημένη. Την εθνική μας στο μπάσκετ”.

Ο πατέρας, νικημένος, έκλεισε την τηλεόραση και κοίταξε το γιο του στα μάτια. “Καλώς”, του είπε. “Βεβιασμένα συμπεράσματα και εθνική ομάδα μπάσκετ. Θυμάσαι τα πρώτα τρία παιχνίδια μας στο τρέχον Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας; Με Σουηδία, Ρωσία και- κυρίως- Τουρκία; Η ομάδα μας νίκησε με χαρακτηριστική ευκολία τους πρώτους, έφτασε να κερδίζει με 20+ πόντους τους δεύτερους κι εν τέλει τους νίκησε 80-71 και με τους Τούρκους στήσαμε ένα άνευ προηγουμένου μπασκετικό πανηγύρι: 84- 61 υπέρ μας, σε παιχνίδι, μάλιστα, που απουσίαζε ο καλύτερός μας παίχτης- ο Σπανούλης.

Αυτή η τρίτη νίκη- και ο τρόπος που επετεύχθη, με τον V- Span στα πιτς- οδήγησε γνώστες  και μη του αθλήματος στο συμπέρασμα πως η Εθνική μας μπορεί να τα καταφέρει ακόμα και στα δύσκολα και χωρίς το φυσικό της ηγέτη ή, κυμαινόμενοι στα ίδια μήκη «παράνοιας», πως προτιμότερο θα ήταν να μην ξαναπαίξει ο Βασίλης σ’ αυτό το τουρνουά, καθώς «η μπάλα με αυτόν εκτός αποστολής γύριζε περισσότερο και οδηγούμαστε σ’ επιβλητικές νίκες».

Σωστό; Λάθος. Μιλάμε για την επιτομή του “βεβιασμένου συμπεράσματος”: η ομάδα μας ναι μεν κέρδισε, όμως άπαντες τεχνηέντως παρέλειψαν ν’ αναφέρουν- ή στην καλύτερη περίπτωση το ψιθύρισαν- πως οι Τούρκοι δεν έχουν καθόλου βάθος στις θέσεις των 2 γκαρντ, επομένως η απουσία του Kill Bill ήταν εν μέρει αναμενόμενο να μη στοιχίσει τόσο πολύ. Πέραν, φυσικά, του γεγονότος πως η Τουρκία σ’ αυτό το Ευρωμπάσκετ έπαιζε αναποτελεσματικό μπάσκετ παιδικής χαράς και το μόνο που είχε μείνει να θυμίζει ότι επρόκειτο για ομάδα ήταν οι ομοιόμορφες εμφανίσεις των παικτών της.

Μόλις, όμως, βρεθήκαμε απέναντι στους πληρέστατους στην περιφέρεια- παρά την απουσία του Γκαλινάρι- Ιταλούς, αντιληφθήκαμε πόσο σημαντική ήταν η απώλεια του Σπανούλη. Γιατί μπορεί ο Νίκος Ζήσης να υπερέβη για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι τον εαυτό του, μπορεί ο Μπουρούσης στα, ούτε 14, λεπτά που αγωνίστηκε να ήταν και πάλι θετικός, μπορεί ο Περπέρογλου να έκανε μεταφορικά κάτι που αν το έκανε κυριολεκτικά θα ήταν αδύνατο να τον βλέπουμε- να «βγάζει μάτια», δηλαδή- όμως στα τελευταία 2 λεπτά που κρινόταν το παιχνίδι όλοι έψαχναν τον τύπο με το νούμερο 7 στην πλάτη. Μόνο που ο Βασίλης καθόταν, ανήμπορος να βοηθήσει, στον πάγκο.

Το πράγμα χειροτέρεψε με τους- σαφώς κατώτερους των Ιταλών- Φιλανδούς. Γιατί ναι μεν ο Σπανούλης έπαιζε, αλλά ο τραυματισμός του τον είχε επηρεάσει εμφανέστατα. Ο Κοπόνεν φόρεσε το μανδύα του Jordan, η περιφερειακή μας άμυνα ήταν επιεικώς απαράδεκτη και κάπως έτσι βρεθήκαμε στο καναβάτσο, με το 0-2 να μας συντροφεύει στη δεύτερη φάση”.

“Και τώρα τι θα γίνει;”, ρώτησε ο μικρός, που πλέον νοιαζόταν αποκλειστικά και μόνο για το μέλλον της Εθνικής στη διοργάνωση. “Τι θα κάνουμε;”.

“Αρχικά, θα βγάλουμε τις μαύρες πλερέζες”, τον πληροφόρησε ο πατέρας. “Δε μας ταιριάζουν. Όπως μετά από μια «καλή» νίκη δεν πρέπει να υπερπηδάμε 6 ουρανούς προκειμένου να φτάσουμε στον έβδομο (εκτός κι αν αυτή η νίκη είναι στον τελικό…), αντιστοίχως μετά από μια «άσχημη» ήττα είναι λάθος ν’ αρχίζουμε τ’ αντικαταθλιπτικά υπό τους ήχους του «Η ζωή εδώ τελειώνει».

Η αποστολή μας για την κατάκτηση ενός μεταλλίου έγινε απείρως δυσκολότερη, μιας και στη δεύτερη φάση πρέπει να κερδίσουμε Σλοβενία, Ισπανία και Κροατία για να έχουμε σίγουρη τη θέση μας στους 8. Μπορεί να φαντάζουν λίγο «πρόωρες» τέτοιες αναμετρήσεις, παιχνίδια “must-win” δηλαδή, για τα δεδομένα της Εθνικής, όμως αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή (ή, έστω, στις παρυφές της) αργά ή γρήγορα θα πρέπει να κερδίσεις τους καλύτερους. Το πότε θα τους συναντήσεις, δεν παίζει και τόσο πολύ ρόλο”.

“Δη- δηλαδή μπορούμε ακόμα ν’ ανεβούμε στο βάθρο, παρά τα δύο απανωτά χαστούκια;” ήταν η ακροτελεύτια ερώτηση του μικρού.

“Φυσικά!”, αποκρίθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη ο πατέρας του. “Έχουμε όλα τα φόντα: χημεία, μπασκετική παιδεία, εμπειρία, εγωισμό και παράδοση. Το μόνο που χρειαζόμαστε στις επόμενες μάχες είναι το στρατηγό μας. Υγιή. Γιατί, από δω και πέρα, στο Ευρωμπάσκετ θα γίνει πόλεμος.

Έχεις δει, φαντάζομαι, το Σπανούλη εν ώρα πολέμου. Έτσι δεν είναι;

Χαμογέλα.”

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.