Ο Πρωθυπουργός βρέθηκε. Ζητείται Πρωθυπουργός!

0
657

Γράφει η Έλενα Χουσνή / [email protected]

 

Ο Βασιλιάς πέθανε! Ζήτω ο Βασιλιάς!

Κάποτε η διαδοχή ήταν τόσο «εύκολη». Ο φυσικός θάνατος του ηγεμόνα ισοδυναμούσε με την αυτόματα ανακήρυξη του -ορισμένου από τα πριν- κληρονόμου. Μέχρι τη στιγμή που η δημοκρατία ήρθε για να τα… χαλάσει όλα. Κι έτσι τώρα δεν χρειάζεται να περιμένουμε την φυσική «αποστρατεία» του ηγήτορος αλλά μάλλον τον πολιτικό θάνατό του προκειμένου να πάμε στον επόμενο.

Και εδώ όμως, φαίνεται ότι ο θάνατος, όταν και εφόσον, προκύψει, είναι αποτέλεσμα μιας πολύ μακράς διαδικασίας η οποία σπάνια ολοκληρώνεται και στην περίπτωση της χώρας μας, όταν αυτό γίνεται, είναι συνήθως υπό δραματικές συνθήκες. Διότι και σε εμάς για χρόνια ίσχυε η Λουδοβίκεια συνταγή «Το κράτος είμαι εγώ» και παρακολουθούσαμε για δεκαετίες την απόλυτη ταύτιση κομματικών σχηματισμών και προσώπων με θέσεις εξουσίας σε βαθμό που μεγάλος αριθμός εδράνων της Βουλής είχε μετατραπεί σε μπλοκ… προσωποπαγών θέσεων.

Και ήρθε τώρα η ώρα, για δεύτερη φορά σε ένα μήνα, να αποφασίσουμε ποιοι θα καθίσουν και σε ποια έδρανα. Τα ορεινά ή τα πεδινά της Βουλής που αυτόματα σηματοδοτούν και τις αντίστοιχες πλειοψηφίες και μειοψηφίες του πολιτικού μας συστήματος.

Όμως πριν αποφασίσουμε ποιοι θα καθίσουν είναι ίσως σκόπιμο να επιλέξουμε αυτούς που θα προτιμήσουν να σηκωθούν. Να σηκωθούν από κατεστημένες λογικές που μας φέρανε στο σημερινό σημείο. Να εναντιωθούν σε νοοτροπίες που έχουν  μετατρέψει το Κράτος στον μεγαλύτερο εχθρό του πολίτη. Κι εδώ τα πράγματα μπερδεύονται. Ποιοι είναι τελικά αυτοί που πραγματικά έχουν «παραδειγματιστεί» από τα λάθη των τελευταίων χρόνων και επιθυμούν μια ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού;

Τα τελευταία γεγονότα δείχνουν ότι παραδειγματισμός σε γενικές γραμμές δεν υπήρξε. Γιοκ δηλαδή. Αντιθέτως η «νόσος των πολιτικών» μόλυνε και αυτούς που την καταγγέλλουν με δραματικούς τόνους τα τελευταία χρόνια.

Μέγα ολίσθημα ήταν και το γεγονός ότι τα πρακτικά των συνεδριάσεων  στην Προεδρία της Δημοκρατίας δόθηκαν στη δημοσιότητα. Από τη στιγμή που έγινε αντιληπτό ότι αυτό θα συνέβαινε, έγινε πλήρης μεταστροφή του ύφους των πολιτικών αρχηγών. Διότι έπαψαν να μιλούν με βάση την βαθειά πολιτική κρίση που ταλαιπωρεί κράτος και πολίτες και μετέτρεψαν τις τοποθετήσεις τους σε πολιτικές ατάκες ψηφοθηρικού τύπου που στόχευαν στην «προσάρτηση» ψήφων σε μια προεκλογική περίοδο που είχε ξεκινήσει πριν καν προκηρυχθεί. Και οι διάλογοι θυμίζουν ολίγον κάτι από μεξικάνικο σίριαλ με διαλόγους γ΄ κατηγορίας όπως αυτός που αφορούσε τον αριθμό των μελών της νέας υπηρεσιακής κυβέρνησης.

«Να βάλουμε 14;», «Μπα να βάλουμε 17», «ε, ας βάλουμε 14». Να κάνω τη μάνα; Και η πολιτική κολοκυθιά συνεχίζεται αενάως και επαναλαμβάνει τον εαυτό της με μεγάλη ακρίβεια. Και ενώ Πρωθυπουργός βρέθηκε αλλά είναι υπηρεσιακός αναζητείται και εκείνος που θα αναλάβει υπηρεσία. Διατεταγμένη ή μη, θα το κρίνει η ιστορία. Δυστυχώς, ενδέχεται να είμαστε και εμείς μάρτυρες σε αυτή την υπόθεση. Και αφού ο βασιλιάς πέθανε ας ελπίσουμε ότι ο νέος δεν θα είναι… γυμνός!

Προηγούμενο άρθροΗ ελληνική αφύπνιση προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ
Επόμενο άρθροΗ Εύα για πρόεδρος;
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.