Ο χρόνος που έφυγε, ο χρόνος που ήρθε

0
592

christmas-tree-natureΓράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected] 

Φάγαμε τους κουραμπιέδες, φάγαμε τα μελομακάρονα και το κανταΐφι της θείας Χρυσούλας και μαζί «φάγαμε» και την χρονιά. Τα Χριστούγεννα ξανά στα λαμέ γιορτάσαμε τη γέννηση του Θεανθρώπου στα μπουζούκια, με ρεζερβέ τραπέζι και φιάλες ουίσκι στον Αντώνη Ρέμο.  Τσσσς, πάει ο παλιός ο χρόνος, σκεφτόμαστε καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ, κρατώντας με το ένα χέρι το τηλεκοντρόλ και τινάζοντας με το άλλο την άχνη από το πουλόβερ: «Καλά, τελικά άσπροι ήταν μόνο οι κουραμπιέδες» ψιθυρίζουμε και κλείνουμε την τηλεόραση.  Οι εικόνες από την βιβλική καταστροφή στις Φιλιππίνες μας ανακατεύουν το στομάχι. Άλλωστε σε αυτή η χρονιά τα είδαμε όλα!  Με την οικονομική κρίση και τα αδιέξοδά του νεοφιλελευθερισμού, τις ορδές των ανέργων και τα νοικοκυριά που δεν έχουν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα.

Από την άλλη μεριά η Αντζελίνα Τζολί κάνει δηλώσεις για τη διπλή μαστεκτομή στην οποία θέλει να υποβληθεί. Μερικές ημέρες μετά βλέπουμε έναν από τους ηγέτες που θα αφήσουν το στίγμα τους στις επόμενες δεκαετίες ανεξίτηλο, να φεύγει από την ζωή. Ο Ούγκο Τσάβες πέθανε και μία νέα εποχή ξεκινά για την Βενεζουέλα.

Νέος Πάπας, ο πρώτος εκτός Ευρώπης και κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο. Η για δεύτερη συνεχόμενη φορά κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό και οι διαδηλώσεις και σφοδρές συγκρούσεις στην Τουρκία.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι συλλήψεις των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, το κλείσιμο των Πανεπιστημίων και τα αντίποινα από ακροαριστερούς με την διπλή δολοφονία μελών της Χρυσής Αυγής. Ο θάνατος του Νέλσον Μαντέλα. Και η χρονιά φεύγει με τους θανάτους φοιτητών και μικρών παιδιών στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν…  Για κάποιους, η χρονιά που φεύγει ήταν η χειρότερη τους χρονιά.

Προηγούμενο άρθροΟι «Συμπέθεροι Από τα Τίρανα» στο Ράδιο Σίτυ
Επόμενο άρθροΠρωτομηνιά, Πρωτοχρονιά, Πρώτη Γιορτή του Χρόνου!
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.