Παιδεία… μαχών!

0
682

panepistimio11Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / MSc Πληροφορική και Εκπαίδευση ΑΠΘ

Τα Πανεπιστήμια ανήκουν στους φοιτητές, οι Σχολές ανήκουν στους καθηγητές, η Παιδεία ανήκει στα συμφέροντα και τους πολιτικούς. Και όμως δεν έχουμε κάνει ακόμη την απλή διαπίστωση ότι στην πραγματικότητα τα Πανεπιστήμια ανήκουν σε όλους τους Έλληνες φορολογούμενους πολίτες.
Η βάση στην οποία πρέπει να συζητήσουμε είναι αυτή. Σε συνάρτηση με το γεγονός ότι κανείς και ποτέ δεν έχει το δικαίωμα να στερεί από τον οποιονδήποτε το δικαίωμα στην πρόσβαση σε ένα ΑΕΙ και την μάθηση. Καμία κατάληψη στα δικά μου τα μάτια δεν νομιμοποιείται από καμία γενική συνέλευση ή «γενική συνέλευση» για όσους έχουν φρέσκα στην μνήμη τους τον τρόπο λειτουργίας των συνελεύσεων στις σχολές.
Θα συμφωνήσω πως οι εικόνες όπου ματ κυνηγάνε φοιτητές (ή μη) από το χώρο του πανεπιστήμιου δεν τιμούν κανέναν. Ούτε η χρήση βίας, ούτε τα δακρυγόνα και οι κρότου λάμψης. Τι πρέπει να γίνει όμως; Να αποδεχόμαστε την κατάληψη δημοσίων κτιρίων, πολύ δε περισσότερο όταν μιλάμε για Πανεπιστήμια, κάθε τρεις και λίγο με το πρόσχημα μίας γενικής συνέλευσης φοιτητών; Οι οποίες Γ.Σ. πολύ συχνά γίνονται με παρατυπίες και άνευ ουσιαστικού νοήματος για την πλειοψηφία των φοιτητών. Η κατάληψη δεν λογίζεται ως παράνομη πράξη επειδή γίνεται από συνιστώσες της αριστεράς;
Πέρασα τις πόρτες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου το 2005. Από τότε είδα:
  • κατάληψη στο 1ο έτος για τον νόμο-πλαίσιο της Γιαννάκου,
  • κατάληψη στο 2ο έτος για την αναθεώρηση του Συντάγματος (άρθρο 16),
  • κατάληψη στο 4ο έτος μετά τη δολοφονία του άτυχου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα.
  • Κατάληψη (ευτυχώς λίγων ημερών) στο 6ο έτος λίγο πριν δώσω το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο και φύγω για τον Ελληνικό Στρατό με τον περίφημα τότε νόμο Διαμαντοπούλου.
Σε κάθε μία από αυτές τις μεγάλες καταλήψεις (υπάρχουν κι άλλες ολιγοήμερες που απλά δεν δώσαμε σημασία γιατί το θεωρούμε φυσιολογικό πλέον!) οι σπουδές όλων πήγαιναν ένα βήμα πίσω. Οι εξεταστικές γίνονταν είτε διπλές είτε χάνονταν. Τα εξάμηνα ήταν μειωμένα σε διάρκεια, άλλοι έκαναν μάθημα όλο τον Ιούλιο. Το δημόσιο πανεπιστήμιο υποβαθμίζονταν από μόνο του σε σχέση με τα Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δε χρειαζόταν νόμους.
Τη στιγμή που βλέπαμε στο εξωτερικό να χορηγούνται άτοκα δάνεια σε όσους δεν μπορούν να σπουδάσουν, να υπάρχουν κτίρια και παροχές υψηλού επιπέδου, πρόσβαση σε βιβλιογραφίες, σύνδεση με την αγορά εργασίας (που είναι από τα ζητούμενα) στην Ελλάδα θα φτάσουμε στο 2040 και ακόμα θα κάνουμε κατάληψη.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών των καταλήψεων είναι σχεδόν μηδενικό. Το γνωρίζουν και οι ίδιοι οι οποίοι θέλουν να κάνουν κατάληψη. Ωστόσο δεν έχουν βρει άλλον πρωτότυπο τρόπο διαμαρτυρίας, έκφρασης και εύρεσης νέων στελεχών. Όταν οι καταλήψεις γίνονται συνέχεια κανείς δεν ασχολείται πλέον. Πρέπει να βρεθούν νέοι τρόποι αντίδρασης και διαδήλωσης. Θα είναι καλό για όλους.
Για να είμαστε ειλικρινείς όμως, για το κατάντημα των Ελληνικών ΑΕΙ δε φταίνε μόνο οι καταλήψεις, ούτε οι φοιτητές. Όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και στο τέλος έρχονται οι φοιτητές.
Πολιτικοί οι οποίοι αλλάζουν τους νόμους κάθε τρεις και λίγο προκειμένου να δικαιολογήσουν την υπουργική καρέκλα στο όνομα μίας κάποιας μεταρρύθμισης. Ακαδημαϊκοί οι οποίοι συχνά είναι χειρότεροι από τους πολιτικούς. Τρανό παράδειγμα ο πρώην πρύτανης του ΑΠΘ κ.Μυλόπουλος. όσο διοικούσε εμφανιζόταν ως ο άνθρωπος που υπερασπίζεται πάση θυσία το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο. Τι έκανε ο πρώην πολιτευτής του ΠαΣοΚ και νυν-Συριζα, αφού τελείωσε η θητεία του; Έγινε καθηγητής στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ Πανεπιστήμιο Κύπρου. Το ίδιο και ο κ. Μανιτάκης από την Νομική (υπουργός της ΔΗΜΑΡ).
Στο τέλος έρχονται οι φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν τη διορατικότητα να καταλάβουν πως η κατάληψη είναι βούτυρο στο ψωμί όλων των παραπάνω.
Σε αυτό προσθέτουμε το χάιδεμα αυτιών από συνδικαλιστές και κομματάρχες. Βλέποντας 17χρονη μαθήτρια να μιλάει σε βραδινή εκπομπή megaλου καναλιού να οδύρεται για τη χούντα που δεν τελείωσε το ’73 σε πιάνει μία μικρή θλίψη. Μπορεί η Δημοκρατία μας να έχει κάποια μειονεκτήματα, ωστόσο η φρασεολογία όλων αυτών οι οποίοι θεωρούν πως ζούμε σε χούντα είναι τουλάχιστον τραγική. Η αναμόχλευση και ο παραλληλισμός ιστορικών στιγμών που καμία σχέση δεν έχει με το σήμερα σηματοδοτεί μία έλλειψη επιχειρημάτων. Έλλειμμα δημοκρατίας υπάρχει στην Μ.Ανατολή, στο Ισλαμικό Κράτος, στη Βενεζουέλα και αλλού. Η επανάσταση που πρέπει να γίνει σε όλα τα επίπεδα (κοινωνικά αλλά και πολιτικά) είναι η επανάσταση της λογικής και του αυτονόητου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.