Πειραματική Σκηνή της Τέχνης: ίσως τα πούμε σε μιαν άλλη «σκηνή»…

3
448

Η Πειραματική αποτελεί ένα συναξάρι της κρατικής ασυνέπειας και αδιαφορίας και τρανή απόδειξη ότι ποτέ τα τελευταία 20-25 χρόνια δεν είχαμε υπουργό Πολιτισμού και το ΥΠΠΟ παρέμεινε ουραγός στην κυβερνητική ιεραρχία και στην πολιτική βούληση

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος /[email protected]

Όταν μιλάς με το Νικηφόρο Παπανδρέου είναι σα να έχεις απέναντί σου τον πιο σοφό άνθρωπο του κόσμου. Εκπέμπει μια τέτοια ηρεμία απέναντι ακόμη και στα χειρότερα, σαν εκείνη που έχουν κάποιοι «κατοστάρηδες» απέναντι στο θάνατο, οι οποίοι έζησαν πραγματικά τη ζωή τους και μπορούν να αντιμετωπίζουν στωικά τα όσα έρχονται. Κάπως έτσι αντιλήφθηκα ότι αντιμετωπίζει και τον βιολογικό θάνατο της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης στη μνημονιακή Ελλάδα μετά από 32 χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς στα καλλιτεχνικά πράγματα της χώρας (Καραμπέτη, Φιλιππίδου, Σεργιανόπουλος είναι παιδιά της Πειραματικής, όπως και δεκάδες άλλοι που μείναν στη δημιουργική αφάνεια της θεατρικής σκηνής).

Προσωπικά, τον γνώρισα καλύτερα πριν από δέκα χρόνια μέσα από ένα εξαιρετικά θλιβερό γεγονός που έχει σημαδέψει τη ζωή πολλών, τον ξαφνικό θάνατο του «Θεατροποιού» Χρήστου Αρνομάλλη, ιδρυτικού στελέχους της Πειραματικής, αρχισυντάκτη και δασκάλου μας (στο ήθος και στην ποιότητα του δημοσιογραφικού λόγου) στα πολιτιστικά της (καταταλαιπωρημένης πλέον) εφημερίδας «Μακεδονία». Από τότε χρειάστηκε πολλές φορές να μιλήσω μαζί του για τις ανάγκες του ρεπορτάζ: όταν το ΥΠΠΟ καθυστερούσε την προκήρυξη των θεατρικών επιχορηγήσεων, όταν το ΥΠΠΟ τις μείωνε απροειδοποίητα και εκ των υστέρων (40% του συνολικού προϋπολογισμού), όταν η αδιαφορία του ΥΠΠΟ «στραγγάλιζε» την εξωστρεφή και διεθνή «Θεατρική Άνοιξη» το 2006 (στα χρόνια της «γαλάζιας παρακμής», τότε που τον πειράζαμε λέγοντάς του ότι έχει λάθος… επώνυμο), όταν το ΥΠΠΟ ανακάλυπτε προσχηματικά τον «κρατικοδίαιτο» πολιτισμό, όταν το ΥΠΠΟ καθυστερούσε πια την καταβολή των θεατρικών επιχορηγήσεων, όταν το ΥΠΠΟ «έκοψε» πια να στηρίζει το θέατρο –απροειδοποίητα και εκ των υστέρων πάλι…

Πέραν από τα καλλιτεχνικά (οι απλοί θεατές είδαμε σπουδαίες παραστάσεις, αν και οι «ειδικοί» είχαν κάποιες φορές ενστάσεις), το πολιτιστικό ρεπορτάζ περί την Πειραματική σημαδεύτηκε από το ανικανοποίητο αίτημα για πρόσβαση στις Αποθήκες του Λιμανιού που κρατά από το 1997 (κωφός ο Μπένι, λίγο έλειψε να γίνει από τον τρελοΠάγκαλο το 2000), από το μπάχαλο των επιχορηγήσεων στην εποχή Τατούλη, από το ΕΚΕΘΕΧ που έσωσε προσώρας το θέατρο από του υποκλοπέα και του μπον βιβέρ τα… δόντια, από τον μηδεπώποτε υπουργό περί των πολιτιστικών πρίγκιπα Γερουλάνο που παρά τις υποσχέσεις δεν ξεκίνησε καν τις διαδικασίες για τη σεζόν 2010-2011 (είχε υποσχεθεί ότι το Σεπτέμβριο θα γνώριζαν οι θίασοι τι θα πάρουν και ότι θα έπαιρναν την πρώτη δόση). Κι ας «όφειλαν» οι «επιχορηγούμενοι» να υλοποιήσουν τη δράση τους, να «αποδείξουν ότι παράγουν έργο» (σε ποιους άραγε;). Όπως συνέβη και τη σεζόν 2009-2010 που η Πειραματική στην ιστορική της έδρα, στο θέατρο Αμαλία, υλοποίησε -παρά την αβεβαιότητα- τον προγραμματισμό χωρίς τελικά να πάρει την επιχορήγηση, με τις υποσχέσεις να διαψεύδονται για πολλοστή φορά και τα προβλήματα να έχουν αρχίσει να εμφανίζονται.

Μίλησα και σήμερα το πρωί με τον Ν. Παπανδρέου, ενόψει τη δυσάρεστης ανακοίνωσης στις 12 το μεσημέρι στο πατάρι του Ιανού. Στον ίδιο πάντα χαμηλό τόνο, ως πραγματικός δάσκαλος (γιατί τα ωραία τελειώνουν, όμως η ζωή συνεχίζεται) που υπερβαίνει καθοδηγητικά τις σκέψεις ημών των κοινών θνητών, στην ερώτηση αν ζήτησαν κάτι άλλο από τον υπουργό μου απάντησε πως «Όταν υπάρχουν συντάξεις, ανεργία, ντρέπεσαι κιόλας… Χωρίς να σημαίνει ότι το θέατρο και η τέχνη δεν είναι απαραίτητα και σημαντικά, γίνονται πράγματα πολύ πιο ακραία από αυτό».

Με ελαφρύ χαμόγελο μου είπε ότι «Ίσως κλείνει ένας κύκλος. Φαίνεται τελικά ότι ένα τέτοιο θέατρο είναι ουτοπία αυτή την εποχή, που θα επιβιώσουν μόνο τα κρατικά και κάποια μεγάλα εμπορικά θέατρα». «Είναι καλλιτεχνικά παρήγορο ότι πολλαπλασιάζονται οι μικρές θεατρικές ομάδες με νέα παιδιά που όμως δεν πληρώνονται» μου είπε. «Το θέατρο δε σβήνει. Μπαίνουμε σε ένα είδος κλεφτοπόλεμου» συμπλήρωσε. Νικηφόρο κλεφτοπόλεμο, εύχομαι…

Όχι μόνο αυτή αλλά πάντως η Πειραματική αποτελεί ένα συναξάρι της κρατικής ασυνέπειας και αδιαφορίας και τρανή απόδειξη ότι ποτέ τα τελευταία 20-25 χρόνια δεν είχαμε υπουργό Πολιτισμού και το ΥΠΠΟ παρέμεινε ουραγός στην κυβερνητική ιεραρχία και στην πολιτική βούληση. Το βέβαιο είναι ότι το κλειστό θέατρο Αμαλία θα πληγώσει και θα σημαδέψει την καλλιτεχνική Θεσσαλονίκη και όχι μόνο, αφού η Πειραματική ήταν θεατρική κολώνα της πόλης επί τρεις δεκαετίες [www.piramatikiskini.gr]. Κυριάκο, Ελένη, Αθηνά, Σταύρο, Μένη, Άννα, Νίκο, Στάθη,  Μάριε, Δημήτρη, Νανά, Μαριέττα, Έφη, Μαρίτα, Νατάσα… θενξ! Για τις όμορφες στιγμές! Για την ποιότητα που θα μας λείψει. Ίσως τα πούμε σε μιαν άλλη «σκηνή». Μακάρι…

Προηγούμενο άρθροΜόλις μίλησε συνελήφθη!
Επόμενο άρθροΑπύθμενο θράσος
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

3 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.