Περί της κυριακάτικης μελαγχολίας

0
1087

sundayΓράφει η Ελένη Καρλιγκιώτη

Καλοκαίρι ή χειμώνας, φθινόπωρο ή άνοιξη η Κυριακή έχει πάντα την ίδια γεύση, εκείνη της μελαγχολίας· λες και η ίδια το έχει βάλει σκοπό να σου χαρίζει μερικές σταγόνες πικρίας καθώς αποχαιρετά την εβδομάδα.

Και αναρωτιέσαι συχνά, είναι η Κυριακή που κουβαλά στις πλάτες της αυτό το σάκο της μελαγχολίας ή απλά εμείς της φορέσαμε  το μουντό τούτο πέπλο για να δικαιολογήσουμε την ραστώνη των τελευταίων ωρών ελεύθερου χρόνου που διαθέτουμε; Πρόκειται άραγε για  «θέμα τεμπελιάς» ή για κάτι πιο βαθύ εν όψει  της επόμενης μέρας· ενόψει της Δευτέρας που σαν νέος αρχηγός της ομάδας ξεκινά δυναμικά το παιχνίδι, θέτοντας από νωρίς και χωρίς αναβολές τους κανόνες.. Όλοι μπορεί να περιμένουμε εναγωνίως το σαββατοκύριακο, τι γίνεται όμως όταν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό οδηγείται στη δύση του; Τι μας απομένει πλέον; Μόνο λίγες ώρες χαλάρωσης ή προετοιμασίας, ψυχολογικής πιθανόν, για την αρχή της νέας εβδομάδας.

Και θυμάμαι καλά ότι η ιστορία αυτή διαρκεί χρόνια, από τότε που πηγαίναμε σχολείο και το σαββατοκύριακο έμοιαζε με όαση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς· και εκείνη τη στιγμή που η δράση κορυφώνονταν, εκείνη την στιγμή ένιωθες ότι κάποιος σου έκλεβε την ελευθερία και έκλεινε την πόρτα στο «κλουβί». Χρόνια αργότερα, αφήσαμε πίσω μας την εικόνα του «κλουβιού» αλλά ξεπεράσαμε ποτέ την μελαγχολία της Κυριακής;

Τι και αν σπαταλήσαμε ώρες ατελείωτες στην παραλία, φωτοσυνθέτοντας κάτω από τον ήλιο, αν διανύσαμε μερικά χιλιόμετρα  με τα ποδήλατα μας, αν γίναμε επισκέπτες στην ίδια μας την πόλη κάνοντας βόλτες κάτω από τον ζεστό ήλιο ή το γεμάτο φεγγάρι. Η ώρα της επιστροφής, αυτή η κυριακάτικη απογευματινή ώρα έχει πάντα κάτι από τα μελαγχολικά χρώματα της δύσης του ηλίου, της ημέρας που ρίχνει αυλαία σε μια παράσταση που θα επαναληφθεί σύντομα και θα σε αναδείξει σε πρωταγωνιστή της.

Το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δεν ξεπεράσαμε την αίσθηση της μελαγχολίας· ίσως γιατί κατά βάθος δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε· ίσως πάλι γιατί έτσι αποκτά ιδιαίτερη θέση έναντι των άλλων ημερών. Μας αποχαιρετά με μια γλυκιά νοσταλγία για να μας ανταμώσει ξανά, σε έναν αέναο κύκλο αρχής και τέλους. Είθε να είμαστε συνοδοιπόροι της.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.