Περιμένοντας το θαύμα

0
369
ΠΗΓΗ clopyandpaste.blogspot.com
ΠΗΓΗ clopyandpaste.blogspot.com

Γράφει η Εύα Μπαλταγιάννη / [email protected]
Κάθε Πάσχα, στο χωριό του πατέρα μου πήγαινα… Εκεί, από την Κυριακή των Βαΐων, μέχρι την Κυριακή του Πάσχα. Με την καταναγκαστική νηστεία της γιαγιάς, τα αλάδωτα φαγητά, τα κάλαντα, τα λουλούδια για τον Επιτάφιο, τα ασπρόμαυρα ρούχα-γιατί ΈΠΡΕΠΕ να είμαι μυροφόρα- το ξενύχτι στην εκκλησία, το ασβέστωμα των τοίχων… Όπου και να ήμασταν, στην Τρίτη καμπάνα τρέχαμε στην εκκλησία… Όλοι εκεί… Μια μυρωδιά που άφηνε το χωριό… Σα να σου επέβαλε με τον τρόπο του να πιστέψεις, να νιώσεις, να θαυμάσεις το ακατανόητο της θρησκείας…
Έχοντας μια διετία να πατήσω στο χωριό και θέλοντας να ξεφύγω λίγο από τους ρυθμούς της πόλης, ανέβηκα σήμερα, να δω τους δικούς μου… Κάθησα έξω στην αυλή-καθαρός αέρας, ήλιος, ζουζούνια, σκυλιά γατιά, όλα συνωμοτούσαν για το τέλειο άρθρο του Πάσχα, που θα έδινε απλόχερα ευχές προς όλους μας, να είμαστε καλά, ν’ αγαπάμε αλλήλους, να μοιράζουμε χιτώνες και, και, και… Όμως, το πασχαλινό μου όνειρο δεν κράτησε πολύ, και ένας μονόλογος της τρέλας του παππού μου με επανέφερε σκληρά στην πραγματικότητα…
Ήρθε και κάθισε δίπλα μου… «Πώς τα βλέπεις Ευαγγελία; Εσύ είσαι και δημοσιογράφος, κάτι παραπάνω θα ξέρεις. Εκλογές θα γίνουν; Θα μας κόψουν κι άλλο τη σύνταξη; Πάλι καλά που έχετε κι ένα σπίτι να λες (κλπ, που αφορούσαν σε υγείες, στους «εξ’ απ’ εδώ που κυβερνούν κοκ- το Ευαγγελία ασχολίαστο, δε θέλω να αναφερθώ σας παρακαλώ).. «Ε, παππού, στις 6 Μαΐου θα γίνουν εκλογές… Τι θα ψηφίσεις;» Και εκεί ήρθε η συντέλεια του κόσμου, που με την νεανική μου αφέλεια, νομίζω πως θα αλλάξει…
«Σαμαρά βέβαια… Δεν τον πάω καθόλου, άφταστος είναι και αυτός, αλλά τόσα χρόνια ΝΔ, πού αλλού να πάω;»
Συνέχισε να μιλάει, μα αλήθεια, δεν άκουγα τι έλεγε. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι ένας άνθρωπος της τρίτης ηλικίας θα ψηφίσει βάσει «εθιμικού εκλογικού δικαίου» με έκανε να καταλάβω ότι όπως ο κόσμος δε χτίστηκε σε μια μέρα, έτσι δε θα αλλάξει και σε μια στιγμή… Τον άφησα και έφυγα, γιατί κατάλαβα ότι μια συζήτηση αποπροσανατολισμού του από τον δικομματισμό θα ήταν δώρον άδωρον…
Πώς να περιμένουμε την αλλαγή, πώς να την θεωρούμε δεδομένη, όταν, το κομμάτι της κοινωνίας που πλήττεται και βάλλεται περισσότερο (οι χαμηλο-πλέον-συνταξιούχοι) δε νοεί να καταλάβει ότι το «μα πού να πάω / που σ’ αγαπώ τόσο πολύ» δεν μετράει όταν πρόκειται για το μέλλον σου; Δυστυχώς σήμερα, κατάλαβα ότι η 6η του Μάη, δε θα είναι μέρα αλλαγής, μα μέρα επιστροφής στα ίδια επειδή απλά «δεν έχουμε πού να βρούμε χειρότερα»… Τι να πεις, μπορείς να αλλάξεις την κοσμοθεωρία ενός συνόλου, μπορείς να τους περάσεις πως το να ψηφίζεις ό,τι συνήθιζες έως τώρα, μόνο την βελτίωση της ζωής σου δε θα φέρει; Είναι εύκολο να τους κάνεις να νιώσουν ότι μια πολιτική αλλαγή ε π ι β ά λ λ ε τ α ι; Όχι, δυστυχώς δε γίνεται να καταφέρεις να αδειάσεις το κεφάλι τους και να τους μεταλαμπαδεύσεις την άμεση ανάγκη για ανάσα και ανάκαμψη… Όλοι θέλουν την αλλαγή, μα δε γνωρίζουν πως η αλλαγή έρχεται με διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικές ιδέες, με διαφορετικές νοοτροπίες…
Σας το είπα από την αρχή… Δεν είχα σκοπό να μιλήσω πάλι για πολιτική…Ήταν τόσο υπέροχα εκεί στην αυλή, με το καθαρό αεράκι και τη φύση και την ομορφιά… Μα μια ατάκα, μου θύμισε ότι το θαύμα της Ανάστασης φέτος, το έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλη χρονιά… Και μιλάμε όχι μόνο για μια Ανάσταση της χώρας, οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Μα και μια Ανάσταση δική μας, μια φώτιση, που θα μας δείξει το δρόμο προς την αλλαγή που όλοι έχουμε ανάγκη… Ας γίνει το θαύμα που ζητούμε..
Καλή Ανάσταση σε όλους…

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα… η ελπίδα, η ανάσταση!
Επόμενο άρθροΗ θερμιδική αξία της… Λαμπρής!
Γεννήθηκα στη δύση της δεκαετίας του ’80 ένα μεσημεράκι του Απρίλη, μέρα Τετάρτη. Κοινώς, κριός στο ζώδιο, με λέοντα ωροσκόπο και κυβερνήτη τον Άρη. Από τότε κι έχοντας ως γνώμονα τα παραπάνω, πολεμάω με όλα: με τη σχολή (Δημοσιοφραφία & ΜΜΕ στο ΑΠΘ), με τη δουλειά (ΑΝΤ1 97,5 – Θεσσαλονίκης), με όλους και μ’ εμένα. Θυμάμαι πάντα να φωνάζω ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Τώρα που είμαι, ψάχνω ό,τι κινείται γύρω από την πολιτική ζωή της χώρας και έχω μια έμφυτη τάση να το κρίνω. Πρότυπό μου η μία και μοναδική Μαλβίνα. Αγαπημένη ατάκα: «Το να μένεις στάσιμος σ’ έναν κόσμο που κινείται συνεχώς, είναι απλά σα να πηγαίνεις πίσω».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.