Ποδόσφαιρο χαμένο στην ομίχλη

0
1222

podosdfairo omixliΤου Γιώργου Φραδελάκη

Παίκτες που αχνοφαίνονται ανάμεσα σε πυκνά σύννεφα ομίχλης. Όπως περίπου και το ελληνικό ποδόσφαιρο, μέσα στα μικρά ψήγματα δροσιάς που σπανίως προσφέρει. Η επιστροφή στις -ποδοσφαιρικές- επάλξεις δεν θα μπορούσε παρά να συνδυαστεί κι αυτή με τα γνωστά ευτράπελα που έχουν γίνει ταυτόσημο της Σούπερ Λιγκ.

Παιχνίδι που παίζεται… 30 λεπτά τη μία μέρα και 60 την άλλη (βλέπε ΠΑΣ Γιάννινα-Παναθηναϊκός), σπασμένα καθίσματα, «κατηγορώ» από τη μία, αλλά και από την άλλη πλευρά, γήπεδα άδεια και αρμόδιοι… επικίνδυνοι να έχουν την παραμικρή έστω επαφή με το άθλημα.

Με τη συμπλήρωση σχεδόν του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος και υπάρχουν ομάδες με μέσο όρο στα εισιτήριά τους τριψήφιο αριθμό! Σας φαίνεται περίεργο; Μα γιατί; Γιατί να… μην είναι τριψήφιος; Γιατί να συνεχίσει ο Έλληνας οπαδός να πληρώνει αυτό το θέατρο σκιών, ένα έκτρωμα που παραμένει μία πλαστελίνη στα χέρια ανίκανων, που το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να σχηματίσουν ένα… τέρας.

Οι Κυριακές αποτελούσαν πάντα την αγαπημένη μέρα των… κολλημένων με τη μπάλα και πλέον τείνουν να εξελιχθούν στην πιο αδιάφορη της εβδομάδας. Μας τις έχουν κλέψει τύποι που δεν θα έπρεπε να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, σαν εκείνους τους «ψευτόμαγκες», στις ταινίες, που πηγαίνουν βίαια και παίρνουν το αγαπημένο παιχνίδι από τα χέρια ενός μικρού παιδιού.

Εκεί ωστόσο ξέρεις -σχεδόν- εκ των προτέρων ότι θα υπάρξει happy end, ότι ο κακός… θα πάει φυλακή, πως οι καλοί είναι εκείνοι που πάντα νικάνε στο τέλος.

Θα ήταν άραγε ουτοπικό να πιστέψουμε κι εμείς σε ένα… παραμυθένιο φινάλε;

 

Προηγούμενο άρθροΝα ψηφίσουν και 18χρονοι εκτός εκλογικών καταλόγων…
Επόμενο άρθροΗ μαγεία του θεάτρου: δυο καταπληκτικές παραστάσεις με πολλές σκέψεις!
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.