Πολιτική… μικρού μήκους

0
1141

politiki diafimisiΓράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Τρία, δύο, ένα. Γυρίζουμε. Οι υποψήφιοι βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί αποκτούν οσκαρικό ύφος και αρχίζουν τις ταινίες. Δε μας πειράζει. Τόσα χρόνια στο θέατρο, καιρός να δοκιμαστούν και στο σινεμά. Εξάλλου, έχουν παπαγαλίσει το ρόλο, την κινησιολογία, τις παύσεις και τις εντάσεις. Αφού το κοινό παραμένει ίδιο.

Αυτό που με ανησυχεί είναι άλλο. Ο Νικόλας και οι φίλοι του, την επόμενη μέρα, πήγαν σχολείο και μοίρασαν αυτόγραφα; Η μητέρα του Νικόλα που συμμαζεύει ανήσυχη το τραπέζι, μαγείρεψε τίποτα; O παππούς του είπε στο καφενείο, ότι δε θα πάει εκείνη τη μέρα, γιατί ήταν ο Αντώνης σπίτι; Η μαμά του Αλέξη, του το πήρε τελικά το τρένο ή ο Πάνος το χάλασε φρένο-γκάζι; Οι νεολαίοι, πόση ώρα έμειναν όρθιοι να μιλούν για την αξιοπρέπεια και το μέλλον που είναι στο δρόμο; (Άσχετο. Σε ποιο δρόμο είναι τελικά το μέλλον; Mήπως εκτελούνται έργα και θα έρθει από παράκαμψη;). Ο Δημήτρης τα διάβαζε τα λόγια ή τα έλεγε απ’ έξω;

Όπως και να ‘χει, στο μπλε παραβάν θα κοπούν πάλι εισιτήρια και μένει να δούμε πόσο μπαγάσικα η τέχνη αντιγράφει τη ζωή. Πάντως, κάποιοι είχαν πλουσιότερο παραγωγό, και φάνηκε. Κάποιοι κάνουν καλύτερο καμαρίνι στη Βουλή και βγήκε περισσότερο προς τα έξω. Και το πιο σημαντικό. Κάποιους η οθόνη τους κόβει και γράφει καλύτερα το μάγουλο.

Τέλος ναι. Μας ήρθε η συγκίνηση, που ξέρει να εξαπατά τον θεατή. Μόνο που αν σε παρασύρει το συναίσθημα και πειστείς να δεις το εργάκι, θα μου θυμίσεις και λιγάκι τη μάνα μου που κλαίει με το «Πάμε πακέτο». Και σινεμά δεν το λες. Και πολιτική δεν το λες.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.