Πολυφωνία και ανυπομονησία

0
681

sugrafeisΓράφει η Πηνελόπη Πετράκου / υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου Έναστρον & συντάκτρια του περιοδικού Κλεψύδρα

Όταν όσα συνιστούν το κίνητρο ώστε να γίνει κάποιος συγγραφέας δηλαδή η αγάπη για τη λογοτεχνία, η κλίση στον γραπτό λόγο κι η ανάγκη για μυθοπλασία μπλέκονται με δυσεπίλυτα ζητήματα αυτοπροσδιορισμού και ευρύτερα κοινωνικά σύνδρομα, γεννούν λογοτεχνικά κακέκτυπα.

Οπωσδήποτε, το ποιος είσαι και το ποιες εμμονές στηρίζει η σκέψη σου μπαίνουν μέσα στη γραφή σου και την ορίζουν. Σε έναν καλό συγγραφέα όμως, που λογαριάζει πρώτα πώς θα βγει το έργο του άρτιο και μετά ποιος θα το διαβάσει, αυτές οι εμμονές καταπιέζονται για χάρη του αισθητικού και λογικού αποτελέσματος. Στην εποχή μας, της πολυφωνίας και της πρόσβασης των πάντων στην εκδοτική παραγωγή, στην αξιόλογη συγγραφική δραστηριότητα παρεισφρέει ένα καινούριο είδος με υλικά τη βιασύνη και μιας τεχνικής φύσης πενία. Δημιουργούνται άτυπα σχολές με αποφοίτους νέους κυρίως, «πολλά υποσχόμενους» γραφιάδες-κλώνους ο ένας του άλλου, που ανέχονται να θυσιάσουν κομμάτια προσωπικού στίγματος από ανυπομονησία για αναγνώριση κι από μειωμένη αίσθηση της ποσότητας, οι οποίες, εν τέλει, μόνο την ουσία της πολυφωνίας δεν υπηρετούν.

Η ελευθερία υπάρχει προκειμένου να προωθεί τη δυνατότητα, μα δείχνουμε να μην υπολογίζουμε το θαύμα. Το θαύμα της μετατροπής της σε ικανότητα που απαιτεί χρόνο και προσπάθεια αλλά κάνει τη διαφορά και είναι το ζητούμενο στο δρόμο της πολιτισμικής εξέλιξης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.