Πού πάει τόση παιδεία;;;

0
623

auth1Γράφει η Αναστασία Νικολούδη / [email protected]

Βλέποντας μία εκπομπή στην τηλεόραση (σε επανάληψη βεβαίως βεβαίως) σήμερα το πρωί, άκουσα έναν άνθρωπο των γραμμάτων και των τεχνών που υπερεκτιμώ να μιλάει για τη «σαβούρα στην ελληνική τηλεόραση». Έπειτα, μίλησε για τη «σαβούρα στην Ελλάδα». Ένιωσα το κεφάλι μου να γνέφει συγκαταβατικά προς την οθόνη και αναρωτήθηκα πως «η Ελλάδα του φωτός, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη» έχει μεγαλώσει ανά τους αιώνες και από όσα καλά ή κακά στοιχεία τη χαρακτήριζαν έχασε το μοναδικό (προσωπική μου άποψη) που θα έπρεπε να διατηρήσει σαν κόρη οφθαλμού: την παιδεία.

Αναρωτήθηκα και αναρωτιέμαι. Τα τελευταία χρόνια, μετά τη μεταπολίτευση, άλλαξαν την ελληνική κοινωνία δραστικά και το φιλόδοξο πνεύμα του εξευρωπαϊσμού –το οποίο εντάθηκε με την είσοδο της χώρας στην Ε.Ε.- ανανέωσαν τις προτεραιότητες και τις επιθυμίες των Ελλήνων. Η μικρή επαρχία απέκτησε πανεπιστήμια και τα μεγάλα αστικά κέντρα γέμισαν φροντιστήρια και διπλωματούχους/πτυχιούχους/διδάκτορες και Π.Δ.407. Η ελληνική κοινωνία το έριξε στο διάβασμα! Τα παιδιά των νηπιαγωγείων τραγουδούσαν ξαφνικά στα αγγλικά, στο δημοτικό άρχισαν να διδάσκονται οι ξένες γλώσσες δυο-δυο, τα γυμνάσια και τα λύκεια έγιναν τόσο δύσκολα (;) που απαιτούσαν φροντιστηριακά μαθήματα και ιδιαίτερα κατ’οίκον για καλύτερη απόδοση στις πολυαναμενόμενες Πανελλαδικές εξετάσεις. Οι βάσεις είχαν «πέσει στα τάρταρα» και οι φοιτητές με 4.000 μόρια αποκτούσαν τη δυνατότητα να γίνουν κάποτε και οι ίδιοι Καθηγητές. Τα Πανεπιστήμια μοιράζουν τίτλους και πτυχία και οι πόρτες του ακαδημαϊκού χώρου ήταν πάντοτε ορθάνοιχτες για τη νέα γενιά επιστημόνων. Όλα αυτά ήταν πολύ ωραία.

Στην ίδια Ελλάδα, οι άνθρωποι των γραμμάτων, των φροντιστηρίων και των πολλών, πολλών πτυχίων καλούνται να ερμηνεύσουν επιστημονικά την ανεργία, την έλλειψη κοινωνικής συνοχής, την πολιτική που εισχωρεί παντού και διαμελίζει ιστούς και δομές, την εγκληματικότητα και την έκφυλη βία που δεν έχει σημασία ΜΟΝΟ το ποιος τα προκαλεί, αλλά και το μεγάλο ΓΙΑΤΙ, την τάση των Ελλήνων να ταξιδεύουν και να δηλώνουν/νιώθουν κοσμοπολίτες και μπον βιβέρ, αλλά δε μπορούν να βοηθήσουν το διπλανό τους, δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα. Οι Έλληνες κορνάρουν τους πεζούς στις διαβάσεις, προσβάλλουν τους υπαλλήλους των καταστημάτων επειδή εκεί νιώθουν λίγη ανωτερότητα, καταλαμβάνουν θέσεις λόγω παράταξης και χρώματος πολιτικού και μιλούν κατόπιν για τη μεγάλη τύχη τους (ή για την ατυχία να τους «πιάσει η διαθεσιμότητα» ενώ και πάλι κάποιο βύσμα θα βρεθεί ως απομηχανής Θεός), οι Έλληνες φεύγουν, δε χαιρετούν ποτέ στο δρόμο, σπάνια εξυπηρετούν στις υπηρεσίες, απεργούν, χρησιμοποιούν τα  greeklish, βλέπουν ξένες σειρές και φοράνε επώνυμα ρούχα. Και αυτά ωραία είναι και συχνά δε συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα.

Αλλά αναρωτιέμαι και πάλι, σε μία χώρα όπου η κατάταξη των ελληνικών ιδρυμάτων σε διεθνείς λίστες, όπως αυτή της Σανγκάης, είναι σημαντικό κατόρθωμα (;;;) και η απόκτηση ενός πτυχίου είναι στόχος ζωής για κάθε νέο και κάθε οικογένεια, πως γίνεται να μην υπάρχει ένα κατάλληλο πρόγραμμα για την εκπαίδευση;πως η εκπαίδευση κουκουλώνει την παιδεία;πως γίνεται να μην αλλάζουν τα Πανεπιστήμια αλλά να καταλήγουν σε πεδία άσκησης μικροπολιτικής;πως γίνεται να δίνουν πτυχία αλλά σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις και εφόδια και δεξιότητες και ό,τι άλλο χρειάζεται η αγορά εργασίας;γιατί δεν υπάρχει σύνδεση με την αγορά εργασίας;(τώρα βέβαια είναι και λίγο αργά καθώς τείνει να εκλείψει η αγορά)πως γίνεται να μη συνδέεται η εκπαίδευση με την κοινωνία και τις επιταγές της;

Και τελικά ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΤΟΣΗ ΠΑΙΔΕΙΑ;;;

p.s.: Πρόκειται για προσωπική άποψη, με αφορμή την «αποψίλωση» του Α.Π.Θ. και την απόφαση για απομάκρυνση 240 υπαλλήλων. Μπορεί να υπολειτουργούν οι θεσμοί αλλά πάντα και παντού υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που πονάνε και στηρίζουν τη θέση τους στο χώρο. Διοικητικοί υπάλληλοι του Α.Π.Θ. με γνώσεις και επαγγελματική εμπειρία, Καθηγητές που τιμώ και χαίρομαι που είχα τη δυνατότητα να ακούσω μερικές διαλέξεις τους, υπάλληλοι και εργαζόμενοι στο χώρο που κάνουν τη δουλειά τους τόσο καλά που θέλεις να τους μοιάσεις. Αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν μία μεγάλη αδικία. Αλλά ως γνωστόν, ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη και μία δεκαριά υπάλληλοι δε μπορούν να σώσουν το σύστημα.  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.