ΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ…

0
744

porto katsiki

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / συγγραφέας – λογοτέχνης

Προχωράμε μέσα στα σύννεφα που έχουν κατέβει από τον ουρανό. Μεγάλα κωνοφόρα μας περιτριγυρίζουν και πουλιά αγνώστου ταυτότητας φτεροκοπούν γύρω μας. Δίπλα μου ένας άγγελος χαμογελά. Ξεκινήσαμε αργά και υπάρχει αγωνία και μεγάλη ανησυχία αν θα συναντήσουμε στο τέλος τον ήλιο. Προς το παρόν το τοπίο είναι συννεφιασμένο, πράγμα το οποίο δεν είναι κακό. Στην άκρη του δρόμου ένας μοτοσυκλετιστής έχει σκοτώσει ένα φίδι, σαν τον καταραμένο όφη ενός παραδείσου. Ένας ευτραφής ηλικιωμένος πουλάει μέλι. Γαλήνιος κοιμάται στην καρέκλα του.

Όσο προχωράμε η βλάστηση πυκνώνει. Ο δρόμος στενεύει. Κλαδιά δέντρων από τις αντίθετες πλευρές του δρόμου αγγίζουν το ένα το άλλο σαν εραστές.

Φτάνουμε στον προορισμό μας και ο ήλιος είναι μεγαλοπρεπής, το φως άπλετο. Ο ουρανός έχει ανακατευτεί με τη θάλασσα· η γραμμή του ορίζοντα έχει χαθεί. Πέτρες τεράστιες, σαν μετεωρίτες, κείτονται στην παραλία και τα νερά είναι, σύμφωνα με τη νέα μόδα, τιρκουάζ.

Κάπου εδώ τελειώνουν όλα, σκέφτομαι, ο κόσμος τελειώνει εδώ· και το τέλος είναι καλό, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις.

Τυφλωμένοι από τον ήλιο αρχίζουμε να κατεβαίνουμε πέτρινα σκαλοπάτια. Μία ταμπέλα και ένα αυτοκόλλητο πίσω μας γράφουν: ΠΟΡΤΟ ΚΑΤΣΙΚΙ και ΠΑΡΤΥ ΣΕ ΕΝΑ ΠΛΟΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.