Πόσα κόμματα χωράνε ανάμεσα σε δύο τελείες;

0
606

greeceΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Πρόσφατα ο Αλέκος Αλαβάνος δημιούργησε το δικό το κόμμα, το Σχέδιο Β’, ένα αριστερό κόμμα με όχημα τη δραχμή, δηλαδή το νόμισμα (από όσο γνωρίζω πρώτη φορά αριστερό κόμμα βάζει το νόμισμα ως προτεραιότητα), ενώ ο Χρήστος Ζώης, αφού αποχώρησε καταγγέλλοντας δημόσια τους Ανεξάρτητους Έλληνες,  δημιούργησε ένα ακόμη κόμμα, τη Νέα ΜΕΡΑ. Πριν δύο περίπου μήνες, ο Ανδρέας Λοβέρδος αποχωρούσε και αυτός από το ΠΑΣΟΚ ανοίγοντας πανιά με νέο κόμμα με τον ονομασία Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα.

Tην Πέμπτη 23 Μαίου, ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου κόμματος ο Νίκος Νικολόπουλος. Την Παρασκευή 24 Μαίου το ίδιο έκανε και η Άννα Διαμαντοπούλου αποχωρώντας από το ΠΑΣΟΚ. Αν κάθε μία από τις προσεχείς ημέρες δημιουργείται και ένα ακόμη κόμμα αυτό δεν νομίζω πως θα αποτελέσει έκπληξη για κανέναν.

Πόσα αλήθεια κόμματα μπορούν να χωρέσουν ανάμεσα στις δύο τελείες αυτής της μίζερης λεηλατημένης καθημερινότητας που ζούμε; Η μια τελεία μπήκε πριν από τέσσερα χρόνια. Δεν την έβαλε Έλληνας. Την έβαλε δυστυχώς ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, το 2009, λέγοντας το αμίμητο           « the party is over”. Πολλοί λίγοι ήταν αυτοί που κατάλαβαν τί ακριβώς εννοούσε τότε ο ποιητής. Το κατάλαβαν όμως όλοι πολύ καλύτερα όταν το ένα μνημόνιο διαδεχόταν το άλλο και η ανέχεια, η φτωχοποίηση και η ανεργία έφτασαν στο ζενίθ.

Η δεύτερη τελεία δεν έχει μπει ακόμη. Κάποιοι, αισιόδοξοι, πιστεύουν πως πλησιάζει στο τέλος αυτή η παρενθετική, εφιαλτική πρόταση των τεσσάρων ετών. Κάποιοι άλλοι βλέπουν να συνεχίζεται για κάποια χρόνια ακόμη. Το σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή θα μπει και η άλλη τελεία και τότε δεν θα να αλλάξουμε απλά πρόταση αλλά παράγραφο.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον δεν είναι καθόλου παράξενο το ότι προκύπτουν διαρκώς κόμματα. Βλέπουν φυσικά ότι όταν τελειώσει η πρόταση και μπει και η άλλη τελεία, τότε στη νέα πρόταση που θα αρχίσει θα έχουν ρόλο. Άλλοι ως οιονεί αντιπολίτευση μένοντας πάντοτε στο απυρόβλητο, όπως έχουν συνηθίσει μέχρι σήμερα, και άλλοι ως κυβερνητικοί εταίροι. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η ίδρυση νέων κομμάτων είναι κέρδος για τη δημοκρατία. Ένας άλλος, πιο ψύχραιμος, θα έλεγε πως δεν είναι ούτε κέρδος ούτε χασούρα. Είναι απλά φαινόμενο των καιρών.

Οι πλείστοι των πολιτικών, ως τεχνικοί της εξουσίας, διαχειρίζονται την παρουσία στους στον πολιτικό στίβο με κριτήριο το ίδιον όφελος και όχι φυσικά στην προσφορά στην πατρίδα. Ο αλήστου μνήμης Ευάγγελος Αβέρωφ μάλλον δεν κατάφερε να κάνει τη ρήση του αξίωμα. Το λεχθέν από τον ίδιο « πρόβατο που φεύγει από τη στάνη, το τρώει ο λύκος» εξάντλησε μάλλον τη δυναμική του. Από ό,τι φαίνεται πρόβατα που μένουν πια στη στάνη, ειδικά του ΠΑΣΟΚ, μάλλον θα κατασπαραχθούν, αφού ο λύκος της απαξίωσης είναι πια στο μαντρί τους και θερίζει αβέρτα.

Είναι σίγουρο πως ο κεντρώος χώρος είναι πραγματικά τεράστιος, όπως επίσης είναι σίγουρο πως ασφυκτιά στα στενά πλαίσια του ΠΑΣΟΚ της Νέας Δημοκρατίας και εν μέρει του ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερο από ποτέ λοιπόν η προοπτική ίδρυσης νέων κομμάτων στο τόξο του κέντρου, φαίνεται να γεννά προοπτικές για την ευόδωση τέτοιων εγχειρημάτων, καθώς πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση του ΠΑΚΟΚ ή ακόμη και για σταδιακή διάλυσή του. Μυστικές έρευνες των κομμάτων, απεικονίζουν την κατάσταση αυτή δίνοντας την ευκαιρία σε μέχρι χθες πρωτοκλασάτους του ΠΑΣΟΚ να επιχειρούν τέτοιες κινήσεις.

Πολλοί δε προεξοφλούν το τέλος των αυτοδύναμων κυβερνήσεων, οπότε στο προσκήνιο θα έρχονται πλέον μόνο οι συμμαχικές ή οι ειδικού σκοπού ή εθνικής ενότητας ή όπως ο ευφάνταστος νους των συμμαχούντων τις ονομάσει.

Είναι πια φανερό πως η περίοδος των συμπαγών αυτοδύναμων κομμάτων πνέει τα λοίσθια με ταχύ ρυθμό, γι’ αυτό και αυξάνονται εντός τους τα διασπαστικά φαινόμενα. Στο νέο σκηνικό, όπως διαμορφώνεται πλέον, αυτό που οδηγεί τα βήματα των πρωταγωνιστών δεν είναι η αγωνία για τον τόπο και το αύριο της Ελλάδας. Το σημαινόμενο πίσω από όλα αυτά είναι η αγωνία για την πολιτική επιβίωση των ίδιων, αφού ως τεχνικοί της εξουσίας θεωρούν τον εαυτό του ταγμένο στην κυβερνησιμότητα ανεξάρτητα με ποιον και από ποιον τρόπο αυτή προκύπτει. Στη χειρότερη των περιπτώσεων η πολιτική επιβίωση είναι αυτή που καθοδηγεί τα βήματα όλων. Ως πολίτες, ας το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Εν τω μεταξύ, μέχρι να δημιουργηθεί το νέο status quo, ας συνεχίσουμε να μετράμε νέα κόμματα, μέχρι να μπει και η επόμενη τελεία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.